ព្រោះគ្រិស្ដដែលជាកូនចៀមបុណ្យរំលងរបស់យើងបានត្រូវបូជាហើយ។
កូរិនថូសទី១ ៥:៧
ពិធីបុណ្យរំលឹកដល់ការសោយទិវង្គតរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ នឹងប្រព្រឹត្តទៅនៅថ្ងៃច័ន្ទ ទី៣០ ខែមីនា ឆ្នាំ២០២៦ បន្ទាប់ពីថ្ងៃលិច
(ការគណនាដោយផ្អែកលើ « តារាសាស្ត្រ » ព្រះច័ន្ទថ្មី)
បងប្អូនប្រុសស្រីជាទីគោរពក្នុងព្រះគ្រីស្ទ!
គ្រិស្ដសាសនិកដែលមានសេចក្ដីសង្ឃឹមរស់អស់កល្បជានិច្ចនៅលើផែនដី ត្រូវតែគោរពតាមបញ្ជារបស់ព្រះគ្រីស្ទ ឲ្យបរិភោគនំបុ័ងឥតមេ និងពិសា«ស្រាមួយកែវ» ក្នុងអំឡុងពិធីបុណ្យរំលឹកដល់ការសោយទិវង្គតរបស់ទ្រង់។
(យ៉ូហាន ៦:៤៨-៥៨)
នៅពេលដែលកាលបរិច្ឆេទសម្រាប់ពិធីរំលឹកការសោយទិវង្គតរបស់ព្រះគ្រីស្ទជិតមកដល់ វាជាការសំខាន់ក្នុងការធ្វើតាមបញ្ជារបស់ព្រះគ្រីស្ទទាក់ទងនឹងអ្វីដែលជានិមិត្តរូបនៃការបូជារបស់ទ្រង់ ពោលគឺរូបកាយ និងព្រះលោហិតរបស់ទ្រង់ ដែលតំណាងដោយនំបុ័ងឥតមេ និង « កែវស្រា »។ នៅក្នុងកាលៈទេសៈមួយ ដោយនិយាយអំពីនំម៉ាណាដែលធ្លាក់ពីស្ថានសួគ៌ ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទបានមានបន្ទូលថា៖ « ខ្ញុំជានំប៉័ងនៃជីវិត។ (…) នេះជានំប៉័ងដែលចុះមកពីស្ថានសួគ៌។ មិនមែនដូចនំប៉័ងដែលបុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នាបានបរិភោគហើយ ក៏នៅតែស្លាប់នោះទេ។ អ្នកណាដែលបរិភោគនំប៉័ងនេះ អ្នកនោះនឹងរស់ជារៀងរហូត » (យ៉ូហាន ៦:៤៨–៥៨)។ អ្នកខ្លះប្រកែកថាគាត់មិនបាននិយាយពាក្យទាំងនេះជាផ្នែកនៃអ្វីដែលនឹងក្លាយទៅជាការរំឭកដល់ការបូជារបស់គាត់។ អំណះអំណាងនេះមិនផ្ទុយពីកាតព្វកិច្ចទទួលទានអ្វីដែលជានិមិត្តរូបនៃសាច់ និងឈាមរបស់គាត់ ពោលគឺនំបុ័ងឥតមេ និង«ពែងស្រា»។
ទទួលស្គាល់មួយភ្លែតថានឹងមានភាពខុសគ្នារវាងការប្រកាសទាំងនេះនិងការប្រារព្ធពិធីរំលឹកបន្ទាប់មក យើងត្រូវតែយោងទៅលើគំរូរបស់ទ្រង់ គឺការប្រារព្ធបុណ្យរំលង («ព្រះគ្រីស្ទ ជាបុណ្យរំលងរបស់យើង ត្រូវបានបូជា» ១កូរិនថូស ៥:៧; ហេព្រើរ ១០:១)។ តើអ្នកណាត្រូវប្រារព្ធពិធីបុណ្យរំលង? មានតែអ្នកកាត់ស្បែកប៉ុណ្ណោះ (និក្ខមនំ ១២:៤៨)។ និក្ខមនំ ១២:៤៨ បង្ហាញថា សូម្បីតែជនបរទេសដែលបានកាត់ស្បែកក៏អាចចូលរួមក្នុងបុណ្យរំលងបានដែរ។ ការចូលរួមក្នុងបុណ្យរំលងគឺសូម្បីតែជាកាតព្វកិច្ចសម្រាប់មនុស្សចម្លែក ( សូមមើល ខទី ៤៩ )៖ « ឯជនបរទេសដែលរស់នៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា គាត់ក៏ត្រូវរៀបចំធ្វើបុណ្យរំលងជូនព្រះយេហូវ៉ា ស្របតាមច្បាប់និងការណែនាំអំពីបុណ្យនោះដែរ។ អ្នករាល់គ្នាត្រូវកាន់តាមច្បាប់ដូចគ្នា ទាំងជនបរទេស ទាំងជនជាតិអ៊ីស្រាអែល » (ជនគណនា ៩:១៤)។ « អ្នករាល់គ្នាត្រូវកាន់តាមច្បាប់ដូចគ្នា ទាំងជនបរទេស ទាំងពួកជំនុំអ៊ីស្រាអែល។ នេះជាច្បាប់ដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវកាន់តាមគ្រប់ជំនាន់តទៅ ព្រោះចំពោះព្រះយេហូវ៉ា ជនបរទេសក៏ដូចអ្នករាល់គ្នាដែរ » (ជនគណនា ១៥:១៥) ។ ការចូលរួមក្នុងពិធីបុណ្យរំលងគឺជាកាតព្វកិច្ចដ៏សំខាន់មួយ ហើយព្រះយេហូវ៉ា ទាក់ទងនឹងការប្រារព្ធពិធីនេះ មិនបានធ្វើឱ្យមានភាពខុសប្លែកគ្នារវាងជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនិងអ្នកស្រុកបរទេសឡើយ។
ហេតុអ្វីបានជានិយាយថាមនុស្សចម្លែកត្រូវមានកាតព្វកិច្ចប្រារព្ធបុណ្យរំលង? ពីព្រោះអំណះអំណាងចម្បងរបស់អ្នកដែលហាមឃាត់ការចូលរួមក្នុងអ្វីដែលតំណាងឱ្យរូបកាយរបស់ព្រះគ្រីស្ទចំពោះគ្រីស្ទបរិស័ទដ៏ស្មោះត្រង់ដែលមានសេចក្តីសង្ឃឹមលើផែនដី គឺថាពួកគេមិនមែនជាផ្នែកនៃ « កិច្ចព្រមព្រៀងថ្មី » ហើយថែមទាំងមិនមែនជាផ្នែកនៃអ៊ីស្រាអែលខាងវិញ្ញាណទៀតផង។ ប៉ុន្តែ យោងទៅតាមគំរូបុណ្យរំលង ជនដែលមិនមែនជាជនជាតិអ៊ីស្រាអែលអាចប្រារព្ធពិធីបុណ្យរំលង… តើអត្ថន័យខាងវិញ្ញាណនៃការកាត់ស្បែកតំណាងឱ្យអ្វី? ការស្តាប់បង្គាប់ព្រះ (ចោទិយកថា ១០:១៦; រ៉ូម ២:២៥-២៩)។ ការមិនកាត់ស្បែក ខាងវិញ្ញាណតំណាងឱ្យការមិនស្តាប់បង្គាប់ព្រះ និងព្រះគ្រីស្ទ (កិច្ចការ ៧:៥១-៥៣)។ ចម្លើយមានលម្អិតខាងក្រោម។
តើការញ៉ាំនំប៉័ងនិងផឹក«ស្រាមួយពែង»អាស្រ័យលើសេចក្ដីសង្ឃឹមពីស្ថានសួគ៌ឬនៅផែនដីឬទេ? ប្រសិនបើក្តីសង្ឃឹមទាំងពីរនេះត្រឹមត្រូវ ជាទូទៅដោយការអានសេចក្តីថ្លែងការណ៍ទាំងអស់របស់ព្រះគ្រីស្ទ ពួកសាវ័ក និងសូម្បីតែសហសម័យរបស់ពួកគេ នោះយើងដឹងថាពួកគេមិនត្រូវបានលើកឡើងដោយផ្ទាល់នៅក្នុងព្រះគម្ពីរទេ។ ជាឧទាហរណ៍ ព្រះយេស៊ូគ្រិស្តតែងតែមានបន្ទូលអំពីជីវិតអស់កល្បជានិច្ច ដោយមិនបែងចែករវាងសេចក្ដីសង្ឃឹមនៅស្ថានសួគ៌ និងផែនដី (ម៉ាថាយ ១៩:១៦,២៩; ២៥:៤៦; ម៉ាកុស ១០:១៧,៣០; យ៉ូហាន ៣:១៥,១៦, ៣៦; ៤:១៤, ព. ៣៥; ៥:២៤,២៨,២៩ (និយាយអំពីការរស់ឡើងវិញ គាត់មិនបាននិយាយថា វានឹងមាននៅលើផែនដីទេ (ទោះបីជាវានឹងមាន)) ៣៩; ៦:២៧,៤០,៤៧,៥៤ (មាន ឯកសារយោងជាច្រើនទៀត ដែលមិនមានភាពខុសគ្នារវាងជីវិតអស់កល្បនៅស្ថានសួគ៌ ឬនៅលើផែនដី))។ ដូច្នេះ ក្តីសង្ឃឹមទាំងពីរនេះមិនគួរធ្វើឱ្យមានភាពខុសគ្នារវាងគ្រីស្ទបរិស័ទ ក្នុងក្របខ័ណ្ឌនៃការប្រារព្ធពិធីរំលឹកនោះទេ។ ហើយជាការពិតណាស់ ការធ្វើឱ្យការរំពឹងទុកទាំងពីរនេះពឹងផ្អែកលើការទទួលទាននំបុ័ង និងការផឹកស្រា « ពែង » នោះពិតជាគ្មានមូលដ្ឋានព្រះគម្ពីរទេ។
ជាចុងក្រោយ យោងតាមបរិបទនៃយ៉ូហាន ១០ ដើម្បីនិយាយថាគ្រីស្ទបរិស័ទដែលមានក្តីសង្ឃឹមរស់នៅលើផែនដីនឹងក្លាយជា « ចៀមផ្សេងទៀត » ដែលមិនមែនជាផ្នែកនៃកិច្ចព្រមព្រៀងថ្មីគឺទាំងស្រុងចេញពីបរិបទនៃជំពូកតែមួយនេះ។ នៅពេលអ្នកអានអត្ថបទ (ខាងក្រោម) « ចៀមផ្សេងទៀត » ដែលពិនិត្យយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់នូវបរិបទ និងរូបភាពនៃព្រះគ្រីស្ទ នៅក្នុង យ៉ូហាន ១០ នោះអ្នកនឹងដឹងថាទ្រង់មិនបាននិយាយអំពីសេចក្ដីសញ្ញាទេ ប៉ុន្តែនៅលើអត្តសញ្ញាណនៃមេស្ស៊ីពិត។ «ចៀមឯទៀត» ជាគ្រិស្ដសាសនិកដែលមិនមែនជាសាសន៍យូដា។ នៅក្នុង យ៉ូហាន ១០ និង ១ កូរិនថូស ១១ មិនមានការហាមឃាត់ក្នុងព្រះគម្ពីរប្រឆាំងនឹងពួកគ្រីស្ទានស្មោះត្រង់ដែលមានក្តីសង្ឃឹមនៃជីវិតអស់កល្បនៅលើផែនដី ហើយអ្នកដែលមានការកាត់ស្បែកខាងវិញ្ញាណ ពីការបរិភោគនំបុ័ង និងផឹក « ពែងនៃស្រា » ពីពិធីរំលឹកនោះទេ។
ជាភាតរភាពក្នុងព្រះគ្រីស្ទ។
***
ពិធីបុណ្យរំលងជាឧទាហរណ៍មួយនៃពិធីបុណ្យរំឭកការសោយទិវង្គតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។: ព្រោះថា ច្បាប់ជាស្រមោលនៃពរដែលនឹងមកដល់ ប៉ុន្ដែមិនមែនជារូបពិតនោះទេ ហេតុនេះហើយបានជាមនុស្សមិនអាចធ្វើឲ្យអ្នកដែលចូលទៅជិតព្រះមានភាពល្អឥតខ្ចោះដោយគ្រឿងបូជាដដែលៗដែលពួកគេបូជារៀងរាល់ឆ្នាំនោះឡើយ។ (ហេប្រឺ ១០:១)។
មានតែអ្នកដែលកាត់ចុងស្បែកប៉ុណ្ណោះដែលអាចធ្វើបុណ្យរំលងបាន: ប្រសិនបើជនបរទេសដែលរស់នៅជាមួយអ្នករាល់គ្នា ចង់ចូលរួមប្រារព្ធពិធីបុណ្យចម្លងថ្វាយព្រះអម្ចាស់ដែរ នោះត្រូវអោយប្រុសៗរបស់ពួកគេទទួលពិធីកាត់ស្បែកជាមុនសិន ទើបគេអាចចូលរួមប្រារព្ធពិធីបុណ្យដូចម្ចាស់ស្រុកដែរ។ ជនមិនកាត់ស្បែកពុំអាចចូលរួមបរិភោគអាហារនៃបុណ្យចម្លងជាដាច់ខាត។ (និក្ខមនំ ១២: ៤៨)។
ជនគ្រីស្ទានលែងត្រូវកាត់ស្បែកខ្លួនឯងទៀតហើយ។ គាត់ត្រូវតែមានការកាត់ស្បែកខាងព្រលឹងវិញ្ញាណដើម្បីរំលឹកដល់ការសុគតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ តើនេះមានន័យអ្វី? ព្រះបានពន្យល់ពីអ្វីដែលជាការកាត់ស្បែកខាងព្រលឹងវិញ្ញាណនៅក្នុងព្រះគម្ពីរ:
តាមការពិត ការកាត់ចុងស្បែក មានប្រយោជន៍ លុះត្រាតែអ្នកប្រព្រឹត្ដតាមច្បាប់។ ក៏ប៉ុន្ដែប្រសិនបើអ្នកជាអ្នកប្រព្រឹត្ដរំលងច្បាប់វិញ ការដែលអ្នកបានទទួលការកាត់ចុងស្បែក គឺដូចជាអ្នកមិនបានទទួលការកាត់ចុងស្បែក។ ២៦ ដូច្នេះ ប្រសិនបើអ្នកណាម្នាក់ដែលមិនទាន់ទទួលការកាត់ចុងស្បែកកាន់តាមតម្រូវការដ៏សុចរិតរបស់ច្បាប់ អ្នកនោះនឹងត្រូវចាត់ទុកដូចជាអ្នកដែលបានទទួលការកាត់ចុងស្បែកហើយ មែនទេ? ២៧ រួចដោយប្រព្រឹត្ដតាមច្បាប់ អ្នកនោះដែលមិនបានទទួលការកាត់ចុងស្បែកពីកំណើត នឹងវិនិច្ឆ័យអ្នកវិញ ជាអ្នកប្រព្រឹត្ដរំលងច្បាប់ដែលរួមបញ្ចូលក្បួនច្បាប់ជាលាយលក្ខណ៍អក្សរនិងការកាត់ចុងស្បែក។ ២៨ ព្រោះមិនមែនសម្បកក្រៅទេ ដែលធ្វើឲ្យអ្នកណាម្នាក់ជាជនជាតិយូដាពិតប្រាកដនោះ ហើយការកាត់ចុងស្បែករបស់អ្នកនោះក៏មិននៅលើរូបកាយគាត់ដែរ។ ២៩ ប៉ុន្ដែគឺអ្វីដែលនៅក្នុងចិត្ដ ដែលធ្វើឲ្យអ្នកនោះជាជនជាតិយូដាពិតប្រាកដ ហើយការកាត់ចុងស្បែករបស់អ្នកនោះគឺនៅលើចិត្ដគាត់វិញ ដោយសកម្មពល* របស់ព្រះ មិនមែនដោយក្បួនច្បាប់ជាលាយលក្ខណ៍អក្សរទេ។ អ្នកនោះទទួលសេចក្ដីសរសើរពីព្រះ មិនមែនពីមនុស្សឡើយ។ (រ៉ូម ២: ២៥-២៩)។
យោងទៅតាមការពន្យល់របស់សាវកប៉ុលការកាត់ស្បែកខាងវិញ្ញាណគឺជានិមិត្តរូបនៃការគោរពប្រតិបត្តិដល់ព្រះនិងព្រះរាជបុត្រារបស់ទ្រង់គឺព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។
ការមិនទទួលពិធីកាត់ស្បែក « ខាងវិញ្ញាណ » តំណាងការមិនស្ដាប់បង្គាប់ព្រះ
«ឱអ្នករឹងរូសដែលបិទទាំងចិត្ដទាំងត្រចៀក* អើយ អ្នករាល់គ្នាតែងតែប្រឆាំងសកម្មពល* បរិសុទ្ធរបស់ព្រះ។ ពួកបុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នាបានធ្វើយ៉ាងណា អ្នករាល់គ្នាក៏ធ្វើយ៉ាងនោះដែរ។ ៥២ គ្មានអ្នកប្រកាសទំនាយណាម្នាក់ដែលពួកបុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នាមិនបានបៀតបៀនទេ ពួកគេបានសម្លាប់អស់អ្នកដែលបានប្រកាសទុកជាមុនអំពីការមកដល់របស់លោកដែលជាអ្នកសុចរិត គឺជាអ្នកដែលអ្នករាល់គ្នាបានក្បត់និងធ្វើឃាត ៥៣ គឺអ្នករាល់គ្នា ដែលទទួលច្បាប់* ដូចដែលទេវតាបានពាំនាំមក ប៉ុន្ដែអ្នករាល់គ្នាមិនបានធ្វើតាមទេ»។ (សកម្មភាព ៧: ៥១-៥៣).
ដើម្បីអាចចូលរួមក្នុងការរំលឹកនៃការសុគតរបស់ព្រះគ្រីស្ទយើងត្រូវតែកាត់ស្បែក « ខាងព្រលឹងវិញ្ញាណ » ។វាមានន័យថាយើងត្រូវធ្វើតាមឆន្ទៈរបស់ព្រះដែលបានសរសេរក្នុងព្រះគម្ពីរ។ យើងត្រូវតែជឿលើការបូជារបស់ព្រះគ្រីស្ទសម្រាប់ការអត់ទោសបាប:
ចូរឲ្យអ្នកនោះគិតពិចារណាឲ្យបានដិតដល់ ដើម្បីដឹងថាខ្លួនសមឬមិនសមនឹងទទួល រួចសឹមបរិភោគនំប៉័ងនោះនិងផឹកពីពែងនោះចុះ។ (កូរិនថូសទី១ ១១: ២៨)។
ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទបានលើកទឹកចិត្តឱ្យយើងចូលរួមនៅក្នុងពិធីរំលឹកមរណភាពរបស់ទ្រង់ដើម្បីអ្វីដែលជាសេចក្តីសង្ឃឹមរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទ (នៅស្ថានសួគ៌ឬលើផែនដី)
«ខ្ញុំជានំប៉័ងនៃជីវិត។ ៤៩ បុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នាបានបរិភោគនំម៉ាណានៅតំបន់ស្ងាត់ជ្រងំ ហើយនៅតែស្លាប់។ ៥០ នេះជានំប៉័ងដែលចុះមកពីស្ថានសួគ៌ ដើម្បីឲ្យអ្នកណាដែលបរិភោគ មិនស្លាប់ឡើយ។ ៥១ ខ្ញុំជានំប៉័ងរស់ដែលបានចុះមកពីស្ថានសួគ៌។ បើអ្នកណាបរិភោគនំប៉័ងនេះ អ្នកនោះនឹងរស់ជារៀងរហូត ហើយជាការពិតថា នំប៉័ងដែលខ្ញុំនឹងឲ្យ គឺជាសាច់របស់ខ្ញុំ ដើម្បីឲ្យមនុស្សជាតិអាចរស់»។ ៥២ ដូច្នេះ ជនជាតិយូដាចាប់ផ្ដើមឈ្លោះប្រកែកគ្នាថា៖ «តើបុរសនេះអាចឲ្យសាច់របស់គាត់ឲ្យយើងបរិភោគដូចម្ដេចបាន?»។ ៥៣ រួចមក លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ «ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាការពិតថា ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាមិនបរិភោគសាច់របស់កូនមនុស្ស ហើយមិនផឹកឈាមរបស់លោក នោះអ្នករាល់គ្នាគ្មានជីវិតក្នុងខ្លួនឡើយ។ ៥៤ អ្នកណាដែលបរិភោគសាច់របស់ខ្ញុំហើយផឹកឈាមរបស់ខ្ញុំ អ្នកនោះមានជីវិតដែលគ្មានទីបញ្ចប់ ហើយខ្ញុំនឹងប្រោសអ្នកនោះឲ្យរស់ឡើងវិញនៅថ្ងៃចុងក្រោយ ៥៥ ព្រោះសាច់របស់ខ្ញុំជាអាហារដ៏ពិត ហើយឈាមរបស់ខ្ញុំជាភេសជ្ជៈដ៏ពិត។ ៥៦ អ្នកណាដែលបរិភោគសាច់របស់ខ្ញុំហើយផឹកឈាមរបស់ខ្ញុំ អ្នកនោះនៅរួបរួមជាមួយនឹងខ្ញុំ ហើយខ្ញុំក៏នៅរួបរួមជាមួយនឹងអ្នកនោះដែរ។ ៥៧ ដូចបិតានៅស្ថានសួគ៌ដែលមានជីវិតបានចាត់ខ្ញុំឲ្យមក ហើយខ្ញុំរស់ដោយសារបិតា នោះអ្នកណាដែលបរិភោគសាច់ខ្ញុំ អ្នកនោះនឹងរស់ដោយសារខ្ញុំ។ ៥៨ នេះជានំប៉័ងដែលចុះមកពីស្ថានសួគ៌។ មិនមែនដូចពេលដែលបុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នាបានបរិភោគ ហើយនៅតែស្លាប់នោះទេ។ អ្នកណាដែលបរិភោគនំប៉័ងនេះនឹងរស់ជារៀងរហូត»។ (យ៉ូហាន ៦: ៤៨-៥៨)។
ដូច្នេះវាជាឡូជីខលដើម្បីគិតហើយព្រះគម្ពីរបានបញ្ជាក់ថាមានតែពួកគ្រីស្ទានស្មោះត្រង់ប៉ុណ្ណោះដែលអាចចូលរួមក្នុងពិធីរំលឹកនៃការសុគតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ ពួកគ្រីស្ទានស្មោះត្រង់ក្នុងកាលៈទេសៈនេះជួបជុំគ្នាក្នុងចំណោម«បងប្អូន»:
ដូច្នេះ បងប្អូនខ្ញុំអើយ នៅពេលដែលអ្នករាល់គ្នាជួបជុំគ្នាដើម្បីបរិភោគអាហារនេះ ចូរចាំគ្នា។ (កូរិនថូសទី១ ១១: ៣៣) .
ប្រសិនបើអ្នកចង់ចូលរួមនៅក្នុងការរំលឹកនៃការសុគតរបស់ព្រះគ្រីស្ទហើយអ្នកមិនមែនជាគ្រីស្ទាននោះអ្នកត្រូវតែទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹកដោយមានបំណងចង់ស្ដាប់បង្គាប់តាមបញ្ជារបស់ព្រះគ្រីស្ទ: « ដូច្នេះ ចូរទៅបង្រៀនមនុស្សគ្រប់ជាតិសាសន៍ឲ្យក្លាយទៅជាអ្នកកាន់តាមខ្ញុំ ហើយជ្រមុជទឹកឲ្យពួកគេ ក្នុងនាមបិតាដែលស្ថិតនៅស្ថានសួគ៌ ក្នុងនាមបុត្ររបស់លោក និងក្នុងនាមសកម្មពល បរិសុទ្ធរបស់លោក ហើយបង្រៀនពួកគេឲ្យកាន់តាមអ្វីៗទាំងអស់ដែលខ្ញុំបានបង្គាប់អ្នករាល់គ្នា។ មើល! ខ្ញុំនៅជាមួយនឹងអ្នករាល់គ្នាជារៀងរាល់ថ្ងៃ រហូតដល់គ្រាចុងបញ្ចប់នៃរបៀបរបបពិភពលោកនេះ » (ម៉ាថាយ ២៨: ១៩,២០) ។
តើធ្វើដូចម្តេចដើម្បីអបអរការចងចាំនៃការសុគតរបស់
ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ?
« ចូរបន្តធ្វើដូច្នេះ ដើម្បីរំលឹកដល់ខ្ញុំ »
(លូកា 22:19)
ពិធីនៃការរំលឹកនៃការស្លាប់របស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទនោះត្រូវតែដូចគ្នានឹងពិធីបុណ្យចម្លងព្រះគម្ពីរ, ក្នុងចំណោមពួកគ្រីស្ទានស្មោះត្រង់, ក្រុមជំនុំឬក្រុមគ្រួសារ (និក្ខមនំ 12: 48, ហេព្រើរ 10: 1; កូល៉ុស 2: 17; 1 កូរិនថូសទី 1 11:33)។ បន្ទាប់ពីពិធីបុណ្យរំលងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទបានរៀបចំគំរូសម្រាប់ការប្រារព្ធពិធីរំលឹកមរណភាពរបស់គាត់នាពេលអនាគត (លូកា 22: 12-18)។ ពួកវាស្ថិតនៅក្នុងខគម្ពីរទាំងនេះគម្ពីរដំណឹងល្អ:
– ម៉ាថាយ 26: 17-35។
– ម៉ាកុស 14: 12-31។
– លូកា 22: 7-38។
– យ៉ូហានជំពូកទី 13 ដល់ 17។
ក្នុងកំឡុងពេលនៃការផ្លាស់ប្តូរនេះព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទបានលាងជើងរបស់ពួកសាវកដប់ពីរនាក់។ វាជាការបង្រៀនតាមគំរូ: ដើម្បីបន្ទាបដល់គ្នាទៅវិញទៅមក (យ៉ូហាន 13: 4-20)។ យ៉ាងណាក៏ដោយព្រឹត្ដិការណ៍នេះមិនគួរចាត់ទុកថាជាពិធីបុណ្យមួយដែលត្រូវអនុវត្តមុនពិធីបុណ្យ (សូមប្រៀបធៀបនឹងលោកយ៉ូហាន 13:10 និងម៉ាថាយ 15: 1-11) ។ ទោះជាយ៉ាងណារឿងនេះប្រាប់យើងថាបន្ទាប់ពីនោះព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ«បានស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ក្រៅរបស់ទ្រង់»។ ដូច្នេះយើងត្រូវតែស្លៀកពាក់ឱ្យបានត្រឹមត្រូវ (យ៉ូហាន 13: 10 ក 12 ធៀបនឹងម៉ាថាយ 22: 11-13)។ តាមផ្លូវនៅកន្លែងប្រហារជីវិតរបស់លោកយេស៊ូគ្រិស្ដពួកទាហានបានយកសំលៀកបំពាក់ដែលលោកពាក់នៅល្ងាចនោះ។ រឿងយ៉ូហាន 19: 23,24 ប្រាប់យើងថាព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទគឺជា « សម្លៀកបំពាក់ខាងក្នុងគ្មានថ្នេរ, ត្បាញពីលើទូទាំងប្រវែងរបស់ខ្លួន » ។ ពួកទាហានមិនហ៊ានហែកវាទេ។ ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទបានស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ដែលមានគុណភាពស្របទៅនឹងសារៈសំខាន់នៃពិធី។ បើគ្មានការកំណត់ច្បាប់ដែលមិនបានរៀបរាប់នៅក្នុងព្រះគម្ពីរយើងនឹងធ្វើការវិនិច្ឆ័យល្អលើរបៀបស្លៀកពាក់ (ហេព្រើរ 5:14)។
យូដាសអ៊ីស្ការីយ៉ុតបានចាកចេញមុនពេលពិធី។ នេះបង្ហាញថាពិធីនេះគួរតែត្រូវបានប្រារព្ធតែក្នុងចំណោមពួកគ្រីស្ទានស្មោះត្រង់ (ម៉ាថាយ 26: 20-25 ម៉ាកុស 14: 17-21 យ៉ូហាន 13: 21-30; រឿងរបស់លូកាមិនមែនជារឿងរ៉ាវនៃពេលវេលាទេប៉ុន្តែនៅក្នុង « គោលបំណងឡូជីខល » (ប្រៀបមើលលូកា 22: 19-23 និងលូកា 1: 3 « ពីដំបូងអ្នកសរសេរពួកវានៅក្នុងលំដាប់ឡូជីខល »; កូរិនថូសទី 1 11: 28,33))។
ពិធីរំឭកនេះត្រូវបានរៀបរាប់យ៉ាងខ្លាំងជាមួយនឹងភាពសាមញ្ញ « ពេលដែលពួកគាត់កំពុងពិសា លោកយកនំប៉័ងមួយដុំ អធិដ្ឋាន រួចកាច់ ហើយឲ្យដល់ពួកគាត់ ដោយពោលថា៖ «ចូរយកពិសាចុះ។ នេះជាតំណាងរូបកាយរបស់ខ្ញុំ»។ លោកក៏បានយកពែងមួយ អរគុណព្រះ រួចឲ្យដល់ពួកគាត់ ដោយពោលថា៖ «ចូរអ្នកទាំងអស់គ្នាពិសាពីពែងនេះ ព្រោះនេះជាតំណាង‹ឈាមរបស់ខ្ញុំដែលសម្រាប់កិច្ចព្រមព្រៀង›។ ឈាមនោះនឹងត្រូវបង្ហូរចេញសម្រាប់មនុស្សជាច្រើន ដើម្បីឲ្យពួកគេទទួលការអភ័យទោសចំពោះការខុសឆ្គងរបស់ខ្លួន។ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់ថា ខ្ញុំនឹងមិនពិសាស្រាទំពាំងបាយជូរនេះទៀតឡើយ រហូតដល់ថ្ងៃដែលខ្ញុំពិសាស្រាទំពាំងបាយជូរថ្មីជាមួយនឹងអ្នករាល់គ្នាក្នុងរាជាណាចក្ររបស់បិតាខ្ញុំ»។ រួចមក ក្រោយពីបានច្រៀងសរសើរព្រះហើយ លោកនិងពួកគាត់បានចេញទៅភ្នំដើមអូលីវ » (ម៉ាថាយ 26: 26-30) ។ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទបានពន្យល់ពីមូលហេតុនៃពិធីនេះដែលមានន័យថាយញ្ញបូជារបស់ទ្រង់តើនំប៉័ងឥតដំបែតំណាងឱ្យរូបកាយគ្មានបាបរបស់ទ្រង់និងពែងជានិមិត្តរូបនៃឈាមរបស់ទ្រង់។ទ្រង់បានសួរពួកសិស្សរបស់ទ្រង់ឱ្យរំលឹកដល់ការសោយទិវង្គតជារៀងរាល់ឆ្នាំនៅថ្ងៃទី 14 ខែណែសាន (ខែប្រតិទិនយូដា) (លូកា 22:19)។
ដំណឹងល្អរបស់លោកយ៉ូហានបានប្រាប់យើងពីការបង្រៀនរបស់ព្រះគ្រីស្ទបន្ទាប់ពីពិធីនេះប្រហែលជាមកពីយ៉ូហាន 13:31 រសៀលដល់លោកយ៉ូហាន 16:30។ លោកយេស៊ូបានអធិដ្ឋានទៅបិតារបស់លោកយ៉ូហានជំពូកទី 17 នៅម៉ាថាយ 26:30, ប្រាប់យើងថា: « រួចមក ក្រោយពីបានច្រៀងសរសើរព្រះហើយ លោកនិងពួកគាត់បានចេញទៅភ្នំដើមអូលីវ » វាទំនងជាថាចម្រៀងនៃការសរសើរបានកើតឡើងបន្ទាប់ពីការអធិស្ឋានរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។
ពិធីនេះ
យើងត្រូវធ្វើតាមគំរូរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ ពិធីត្រូវធ្វើឡើងដោយមនុស្សម្នាក់ដែលជាគ្រូគង្វាលម្នាក់ជាសង្ឃនៃក្រុមជំនុំគ្រីស្ទាន។ ប្រសិនបើមានពិធីនេះកើតឡើងនៅក្នុងគ្រួសារនោះមេគ្រួសារជាគ្រិស្ដសាសនិកដែលជាដើម្បីប្រារព្ធពិធី។ បើគ្មានបុរសទេ ស្ត្រីគ្រីស្ទាន ដែលនឹងរៀបចំពិធីត្រូវជ្រើសរើសពីស្ត្រីវ័យចំណាស់ (ទីតុស 2: 3)។ នាងនឹងត្រូវគ្របដណ្តប់ក្បាលរបស់នាង (កូរិនថូសទី 1 11: 2-6)។
មួយដែលនឹងរៀបចំពិធីបានសម្រេចចិត្តលើការបង្រៀនក្នុងគម្ពីរប៊ីនៅក្នុងឱកាសនេះដោយផ្អែកលើរឿងនៃដំណឹងល្អហើយនោះប្រហែលជាដោយការអានផ្ដល់មតិយោបល់លើ។ សេចក្ដីអធិស្ឋានចុងក្រោយទៅព្រះយេហូវ៉ានឹងត្រូវប្រោសឱ្យរួច។ គេអាចច្រៀងសរសើរព្រះយេហូវ៉ាបាន និង ក្នុងកិត្តិយស ដល់ព្រះរាជបុត្រារបស់គាត់គឺព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។
ចំពោះនំប៉័ងប្រភេទធញ្ញជាតិមិនត្រូវបានលើកឡើងទេទោះជាយ៉ាងណាវាត្រូវបានធ្វើឡើងដោយគ្មានមេនំបុ័ង។ ចំពោះស្រានៅប្រទេសខ្លះវាពិបាកនឹងមានណាស់។ ក្នុងករណីពិសេសនេះគឺជាពួកអែលឌើរដែលនឹងសម្រេចចិត្តថាត្រូវជំនួសវាតាមរបៀបដ៏សមស្របបំផុតដោយផ្អែកលើព្រះគម្ពីរ (យ៉ូហាន 19:34) នេះ។ ព្រះយេស៊ូគ្រីស្ទបានបង្ហាញថានៅក្នុងស្ថានភាពពិសេសមួយចំនួន, ការសម្រេចចិត្តពិសេសអាចត្រូវបានធ្វើហើយថាសេចក្ដីមេត្ដាករុណារបស់ព្រះនឹងត្រូវបានអនុវត្តនៅក្នុងឱកាសនេះ (ម៉ាថាយ 12: 1-8)។
មិនមានការបញ្ជាក់ពីព្រះគម្ពីរអំពីរយៈពេលច្បាស់លាស់នៃពិធីនោះទេ។ ដូច្នេះមួយដែលនឹងរៀបចំព្រឹត្តិការណ៍ដែលនឹងអនុវត្តការវិនិច្ឆ័យល្អនេះដូចព្រះគ្រិស្ដខ្លួនគាត់បានធ្វើកិច្ចប្រជុំពិសេសនេះ។ ចំណុចសំខាន់តែមួយគត់ដែលទាក់ទងនឹងជាគម្ពីរប៊ីបពេលវេលានៃពិធីនេះគឺដូចខាងក្រោម: ការចងចាំនៃការស្លាប់របស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទត្រូវតែត្រូវបានប្រារព្ធ « រវាងពីរយប់ »: បន្ទាប់ពីពេលថ្ងៃលិចនៃ 13/14 « nisan » (ខែប្រតិទិនជ្វីហ្វ)និងមុនពេល ព្រះអាទិត្យរះ។ យ៉ូហាន 13: 30 នៅពេលដែលយូដាសបានចាកចេញមុនពេល « ពិធី »«វាគឺជាយប់» (និក្ខមនំ 12: 6)។
ព្រះយេហូវ៉ាបានកំណត់ច្បាប់នេះស្ដីអំពីបុណ្យរំលងក្នុងគម្ពីរ: «ហើយក៏មិនត្រូវរក្សាសាច់របស់យញ្ញបូជានៃពិធីបុណ្យចម្លង រហូតដល់ព្រឹកស្អែកដែរ» (និក្ខមនំ 34:25) ។ ហេតុអ្វី? ការស្លាប់របស់កូនចៀមសំរាប់បុណ្យរំលងគឺធ្វើឡើង«រវាងពីរយប់»។ ការស្លាប់របស់ព្រះគ្រីស្ទដែលជាកូនចៀមនៃព្រះត្រូវបានប្រកាស « ការវិនិច្ឆ័យមួយ » ផងដែរ « រវាងពីរយប់ » មុនពេលព្រឹក: « នោះសម្ដេចសង្ឃហែកសម្លៀកបំពាក់ក្រៅរបស់គាត់ ហើយពោលថា៖ «អ្នកនេះបាននិយាយប្រមាថព្រះហើយ! តើយើងត្រូវការសាក្សីធ្វើអ្វីទៀត? មើល! អ្នកបានឮអ្នកនេះនិយាយប្រមាថព្រះហើយ។ តើអ្នករាល់គ្នាគិតដូចម្ដេច?»។ ពួកគេឆ្លើយថា៖ «អ្នកនេះគួរតែស្លាប់»។ (…) រំពេចនោះ មាន់ក៏រងាវឡើង។ រួចពេត្រុសនឹកឃើញនូវពាក្យដែលលោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ប្រាប់គាត់ថា៖ «មុនមាន់រងាវ អ្នកនឹងបដិសេធ មិនទទួលស្គាល់ខ្ញុំបីដង» រួចគាត់ចេញទៅក្រៅហើយយំដោយនឹកស្តាយជាខ្លាំង។ » (ម៉ាថាយ 26: 65-75; ទំនុកតម្កើង 94:20 « គាត់បានបង្កើត « សំណាងអាក្រក់ » ដោយក្រឹត្យ » យ៉ូហាន 1: 29-36; កូល៉ុស 2:17; ហេព្រើរ 10: 1)។ ព្រះប្រទានពរដល់គ្រិស្ដសាសនិកស្មោះត្រង់ទូទាំងពិភពលោកដោយមធ្យោបាយនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទជាព្រះបុត្រារបស់ព្រះអង្គអាម៉ែន។
***
តើសេចក្ដីពិត និងសេរីភាពនេះជាអ្វី (យ៉ូហាន ៨:៣២)?
អ្នកនឹងស្គាល់សេចក្ដីពិត ហើយសេចក្ដីពិតនឹងរំដោះអ្នកឲ្យរួច។
(យ៉ូហាន ៨:៣២)
តើសេចក្ដីពិតនេះជាអ្វី ហើយតើវារំដោះយើងឲ្យរួចដោយរបៀបណា?
ក្នុងចំណោមអ្នកអានព្រះគម្ពីរ និងជាពិសេសគ្រូបង្រៀនព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះមួយចំនួន សេចក្ដីថ្លែងការណ៍នេះត្រូវបានយល់ថាជាចំណេះដឹងអំពីសេចក្ដីពិតក្នុងព្រះគម្ពីរ ដែលនឹងរំដោះយើងឲ្យរួចពីការភូតកុហកខាងសាសនាដែលបង្រៀនជាទូទៅនៅក្នុងក្រុមជំនុំគ្រីស្ទានជាច្រើន។ ឧទាហរណ៍ ការដឹងថាព្រះគម្ពីរមិនបង្រៀនអំពីអត្ថិភាពនៃឋាននរក ឋាននរក ឬឋាននរកភ្លើងដែលមនុស្សអាក្រក់ត្រូវបានធ្វើទារុណកម្មជារៀងរហូត មានឥទ្ធិពលរំដោះមនុស្ស។ ជាការពិតណាស់ វាជាការលួងលោមចិត្តដែលដឹងថាការភូតកុហកខាងសាសនាទាំងនេះ ដូចជាឋាននរកភ្លើង ឋាននរក ព្រះត្រីឯក អមតភាពនៃព្រលឹង និងអបិយជំនឿផ្សេងទៀតដែលទាក់ទងនឹងអាថ៌កំបាំង មិនត្រូវបានបង្រៀននៅក្នុងព្រះគម្ពីរទេ។ តាមរបៀបមួយ ការលួងលោមចិត្តនៃសេចក្ដីពិតក្នុងព្រះគម្ពីរមានឥទ្ធិពលរំដោះអ្នកដែលត្រូវបានជាប់ជាទាសករដោយអបិយជំនឿ និងការបង្រៀនខាងសាសនាមិនពិតទាំងនេះ។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ តើវាសមស្របទេក្នុងការអនុវត្តសេចក្តីថ្លែងការណ៍របស់ព្រះគ្រីស្ទ (ខាងលើ) នៅក្នុងបរិបទនៃចំណេះដឹងត្រឹមត្រូវអំពីព្រះគម្ពីរដែលនឹងរំដោះយើងចេញពីភាពមិនពិតខាងសាសនា? យោងតាមបរិបទនៃដំណឹងល្អរបស់យ៉ូហាន ការពន្យល់បែបនេះមិនគោរពបរិបទភ្លាមៗនៃសេចក្តីថ្លែងការណ៍របស់ព្រះគ្រីស្ទ ឬសូម្បីតែបរិបទទាំងមូលនៃដំណឹងល្អរបស់យ៉ូហាន។ ចូរយើងអានសេចក្តីប្រកាសរបស់ព្រះគ្រីស្ទ លើកនេះនៅក្នុងបរិបទភ្លាមៗរបស់វាថា ៖ «ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលម្តងទៀតទៅកាន់ជនជាតិយូដាដែលបានជឿលើទ្រង់ថា បើអ្នករាល់គ្នានៅជាប់នឹងពាក្យរបស់ខ្ញុំ អ្នករាល់គ្នាពិតជាសិស្សរបស់ខ្ញុំមែន ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងស្គាល់សេចក្តីពិត ហើយសេចក្តីពិតនឹងរំដោះអ្នករាល់គ្នាឲ្យរួច»។ ពួកគេឆ្លើយថា ៖ «យើងជាកូនចៅរបស់លោកអ័ប្រាហាំ ហើយមិនដែលធ្វើជាទាសកររបស់អ្នកណាឡើយ។ ដូច្នេះ តើអ្នករាល់គ្នាអាចនិយាយយ៉ាងដូចម្តេចថា «អ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវបានរំដោះ»? … ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ អ្នករាល់គ្នារកសម្លាប់ខ្ញុំ ជាមនុស្សដែលបានប្រាប់អ្នករាល់គ្នានូវសេចក្ដីពិតដែលខ្ញុំបានឮពីព្រះ។ លោកអ័ប្រាហាំមិនបានធ្វើដូច្នេះទេ អ្នករាល់គ្នាកំពុងធ្វើកិច្ចការរបស់ឪពុកអ្នករាល់គ្នា»។ ពួកគេទូលទ្រង់ថា «យើងមិនបានកើតមកពីអំពើសហាយស្មន់ទេ យើងមានព្រះវរបិតាតែមួយ គឺព្រះ» (យ៉ូហាន ៨:៣១-៤១)។
ចូរយើងវិភាគអត្ថបទនេះដោយសាមញ្ញពីទស្សនៈនៃសេចក្តីពិតប្រភេទណា។ តើសេចក្តីពិតដែលព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទមានបន្ទូលនេះជាអ្វី? តើវាជាចំណេះដឹងទាំងស្រុងដែលមាននៅក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ ឬអ្វីផ្សេងទៀត?
ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទពន្យល់ថា ការប្រកាន់ខ្ជាប់នូវព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់នឹងអនុញ្ញាតឱ្យមនុស្សម្នាក់ដឹងពីសេចក្តីពិតនេះ ដែលនឹងរំដោះពួកគេឲ្យមានសេរីភាព។ អ្នកសន្ទនាជនជាតិយូដាមានការអាក់អន់ចិត្តចំពោះអ្វីដែលព្រះគ្រីស្ទមានបន្ទូល ពីព្រោះវាបញ្ជាក់ថាពួកគេជាទាសករ ចំណែកឯពួកគេជាកូនចៅរបស់អ័ប្រាហាំ ដែលជាមនុស្សមានសេរីភាព។ មានការយល់ច្រឡំរវាងអ្វីដែលព្រះគ្រីស្ទមានបន្ទូល និងអ្វីដែលជនជាតិយូដាបានយល់ ដូច្នេះព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទបានបញ្ជាក់ពីអត្ថន័យរបស់ទ្រង់។ ទ្រង់មានបន្ទូលប្រាប់ពួកគេថា វាគឺជាទាសភាពនៃអំពើបាប ដែលមានន័យថាស្ថានភាពបាបដែលមនុស្សជាតិទាំងអស់បានទទួលមរតកពីអ័ដាម។ ទាសភាពនេះនាំទៅរកសេចក្តីស្លាប់ (រ៉ូម ៥:១២)។ បន្ទាប់មក ដោយថ្នមៗ ទ្រង់ធ្វើឱ្យពួកគេយល់ថា វាគឺជាទ្រង់ ព្រះគ្រីស្ទ ដែលមានមធ្យោបាយដើម្បីរំដោះពួកគេឲ្យមានសេរីភាព។
ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទបង្ហាញខ្លួនទ្រង់ជាតំណាងនៃសេចក្តីពិត ដែលរំដោះអ្នកឲ្យមានសេរីភាព៖ «ដូច្នេះ ប្រសិនបើព្រះរាជបុត្រារំដោះអ្នកឲ្យមានសេរីភាព អ្នករាល់គ្នានឹងមានសេរីភាពជាមិនខាន» (យ៉ូហាន ៨:៣៦)។ ការយល់ដឹងនេះត្រូវបានពង្រឹងដោយសេចក្តីថ្លែងការណ៍មួយផ្សេងទៀតដែលទ្រង់បានធ្វើនៅពេលក្រោយថា ៖ «ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលទៅកាន់នាងថា ខ្ញុំជាផ្លូវ ជាសេចក្តីពិត ហើយជាជីវិត។ គ្មានអ្នកណាទៅឯព្រះវរបិតាបានឡើយ លើកលែងតែតាមរយៈខ្ញុំ » (យ៉ូហាន ១៤:៦)។ ដូច្នេះ វាច្បាស់ណាស់ថា ការប្រើប្រាស់អត្ថបទនៃយ៉ូហាន ៨:៣២ ដើម្បីពន្យល់ថា សេចក្តីពិតក្នុងព្រះគម្ពីររំដោះចេញពីភាពមិនពិតខាងសាសនា គឺគ្រាន់តែមិនត្រឹមត្រូវ ហើយមិនគោរពបរិបទនៃសេចក្តីថ្លែងការណ៍នេះដោយព្រះគ្រីស្ទ។
ខណៈពេលដែលព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទសំដៅទៅលើខ្លួនទ្រង់ថាជាសេចក្តីពិតដែលរំដោះ ទ្រង់ពន្យល់កាន់តែច្បាស់លាស់នៅពេលក្រោយនៅក្នុងសេចក្តីថ្លែងការណ៍របស់ទ្រង់ថា ៖ «ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកដថា បើអ្នកណាគោរពតាមពាក្យរបស់ខ្ញុំ អ្នកនោះនឹងមិនដែលឃើញសេចក្តីស្លាប់ឡើយ » (យ៉ូហាន ៨:៥១)។ អ្នកកាន់សាសនាយូដាដែលជឿលើគោលការណ៍សាសនាយកសេចក្តីថ្លែងការណ៍របស់ទ្រង់តាមព្យញ្ជនៈ ខណៈពេលដែលព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទកំពុងសំដៅទៅលើការពិតនៃការមិនដែលឃើញសេចក្តីស្លាប់ដោយគ្មានលទ្ធភាពនៃការរស់ឡើងវិញ។ ជាឧទាហរណ៍ នៅក្នុងឱកាសមួយផ្សេងទៀត ដោយមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកសាឌូស៊ីដែលមិនជឿលើការរស់ឡើងវិញ នៅពេលសំដៅទៅលើក្តីសង្ឃឹមនេះ ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទបានចង្អុលបង្ហាញដល់អ័ប្រាហាំ អ៊ីសាក និងយ៉ាកុប ថាជា «មនុស្សរស់» នៅក្នុងទស្សនៈនៃក្តីសង្ឃឹមនេះថា “ឥឡូវនេះ អំពីការរស់ឡើងវិញនៃមនុស្សស្លាប់ តើអ្នករាល់គ្នាមិនបានអានអ្វីដែលព្រះបានមានបន្ទូលទៅកាន់អ្នករាល់គ្នាទេឬអី ថា ‘ខ្ញុំជាព្រះនៃអ័ប្រាហាំ ជាព្រះនៃអ៊ីសាក និងជាព្រះនៃយ៉ាកុប’? ទ្រង់មិនមែនជាព្រះនៃមនុស្សស្លាប់ទេ ប៉ុន្តែជាព្រះនៃមនុស្សរស់” (ម៉ាថាយ ២២:៣១-៣២)។
ដូច្នេះ សេចក្តីពិតនេះដែលរំដោះចេញពីចំណងនៃអំពើបាប ដែលនាំទៅដល់សេចក្តីស្លាប់ គឺជាជំនឿលើសេចក្តីពិតដែលជាព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ដែលនាំទៅដល់ជីវិតអស់កល្បជានិច្ច៖ “ដ្បិតឈ្នួលនៃអំពើបាបគឺជាសេចក្តីស្លាប់ ប៉ុន្តែអំណោយទាននៃព្រះគឺជាជីវិតអស់កល្បជានិច្ច តាមរយៈព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវ ជាព្រះអម្ចាស់របស់យើង” (រ៉ូម ៦:២៣)។
អ្នកកាន់សាសនាយូដាដែលមានជំនឿជ្រុលនិយមយកសេចក្តីថ្លែងការណ៍នេះតាមព្យញ្ជនៈ ខណៈពេលដែលព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទមានបន្ទូលអំពីការមិនដែលឃើញសេចក្តីស្លាប់ដោយគ្មានលទ្ធភាពនៃការរស់ឡើងវិញ។
***
ស្ត្រីចិត្តទូលាយម្នាក់
«នាងបានធ្វើអ្វីដែលនាងអាចធ្វើបាន»
(ម៉ាកុស ១៤:៨)
«កាលទ្រង់គង់នៅបេថានី ក្នុងផ្ទះស៊ីម៉ូនជាមនុស្សឃ្លង់ កាលទ្រង់កំពុងគង់នៅតុ នោះមានស្ត្រីម្នាក់មកកាន់ដបថ្មអាឡាបាស្ទើរ ដែលមានប្រេងក្រអូបថ្លៃណាស់ គឺប្រេងណាដពិត។ នាងបានបើកដបថ្មអាឡាបាស្ទើរ ហើយចាក់ប្រេងលើក្បាលទ្រង់។ ប៉ុន្តែមានអ្នកខ្លះក្នុងចំណោមពួកគេមានការខឹងសម្បារ ហើយនិយាយថា «ហេតុអ្វីបានជាខ្ជះខ្ជាយប្រេងក្រអូបយ៉ាងនេះ? ប្រេងក្រអូបនេះអាចលក់បានជាងបីរយឌីណារី ហើយយកប្រាក់ទៅចែកឲ្យអ្នកក្របាន!» ហើយពួកគេក៏ខឹងនឹងនាងយ៉ាងខ្លាំង។ ប៉ុន្តែព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលថា «ចូរទុកនាងចោលទៅ។ ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាបង្កបញ្ហាដល់នាង? នាងបានធ្វើរឿងដ៏ល្អសម្រាប់ខ្ញុំ។ ដ្បិតអ្នករាល់គ្នាតែងតែមានអ្នកក្រីក្រនៅជាមួយ ហើយនៅពេលណាដែលអ្នកចង់បាន អ្នករាល់គ្នាអាចជួយពួកគេបានជានិច្ច។ ប៉ុន្តែអ្នករាល់គ្នាមិនតែងតែមានខ្ញុំទេ។ នាងបានធ្វើអ្វីដែលនាងអាចធ្វើបាន នាងបានរៀបចំទុកជាមុន ដើម្បីលាបប្រេងក្រអូបលើរូបកាយខ្ញុំសម្រាប់ការបញ្ចុះសពរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកដថា គ្រប់ទីកន្លែងដែលដំណឹងល្អត្រូវបានផ្សព្វផ្សាយទូទាំងពិភពលោក អ្វីដែលនាងបានធ្វើក៏នឹងត្រូវបានប្រាប់ផងដែរ ដើម្បីរំលឹកដល់នាង» (ម៉ាកុស ១៤:៣-៩)។
ចិត្តសប្បុរសរបស់ស្ត្រីនេះគឺស្រដៀងគ្នាទៅនឹងចិត្តសប្បុរសរបស់ស្ត្រីមេម៉ាយក្រីក្រម្នាក់ ដែលព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទបានកត់សម្គាល់ឃើញថា៖ «ព្រះយេស៊ូវទ្រង់ងើបព្រះនេត្រឡើង ទតឃើញអ្នកមានដាក់ប្រាក់របស់ពួកគេទៅក្នុងឃ្លាំង»។ បន្ទាប់មក ទ្រង់ទតឃើញស្ត្រីមេម៉ាយក្រីក្រម្នាក់ដាក់ប្រាក់កាក់តូចៗពីរដែលមានតម្លៃតិចតួចណាស់ ហើយទ្រង់មានបន្ទូលថា «ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកដថា ស្ត្រីមេម៉ាយនេះ ទោះបីជាក្រីក្រក៏ដោយ បានដាក់ប្រាក់ច្រើនជាងពួកគេទាំងអស់។ ដ្បិតពួកគេទាំងអស់គ្នាបានបរិច្ចាគពីទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេ ប៉ុន្តែស្ត្រីនេះ បានបរិច្ចាគពីភាពក្រីក្ររបស់នាង ដើម្បីចិញ្ចឹមជីវិត» (លូកា ២១:១-៤)។ ដូច្នេះ ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទសង្កេតឃើញការខិតខំតិចតួចបំផុតដែលយើងធ្វើដោយអស់ពីចិត្ត ដើម្បីបម្រើព្រះវរបិតារបស់ទ្រង់ឲ្យអស់ពីសមត្ថភាព (ម៉ាថាយ ៧:២១)។
Afin de faire comprendre à ses disciples qu’il avait été effectivement ressuscité d’entre les morts, il revêtait différents un corps humain, dont le visage n’était pas toujours reconnaissable par ses disciples…
***
ស្តេចរបស់អ្នកផ្ទាល់យាងមករកអ្នក ទ្រង់រាបទាប ហើយគង់លើសត្វលា
ឱកូនស្រីនៃក្រុងស៊ីយ៉ូនអើយ ចូរអរសប្បាយឡើង! ស្រែកឡើងៗ ឱកូនស្រីនៃក្រុងយេរូសាឡឹមអើយ! មើល! ស្តេចរបស់អ្នកផ្ទាល់យាងមករកអ្នក។ ទ្រង់សុចរិត មែនហើយ បានសង្គ្រោះ ទ្រង់រាបទាប ហើយគង់លើសត្វលា មែនហើយ គង់លើសត្វដែលស៊ីចំណីបានល្អ ជាកូនរបស់សត្វលា (សាការី ៩:៩)។
ទំនាយនេះ យោងទៅតាមកំណត់ហេតុដំណឹងល្អ បានសម្រេចនៅពេលដែលព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទយាងចូលក្រុងយេរូសាឡឹមនៅថ្ងៃទី១០ ខែណែសាន ឆ្នាំ៣៣ គ.ស.៖
«ដូច្នេះ ពួកសិស្សបានទៅធ្វើតាមដែលព្រះយេស៊ូវបានបង្គាប់ពួកគេ។ ៧ ពួកគេបានយកសត្វលា និងកូនលាមក ហើយដាក់សម្លៀកបំពាក់ខាងក្រៅរបស់ពួកគេនៅលើពួកវា ហើយទ្រង់គង់លើពួកវា»។ ៨ ហ្វូងមនុស្សភាគច្រើនបានលាតសម្លៀកបំពាក់ខាងក្រៅរបស់ពួកគេនៅលើផ្លូវ ខណៈពេលដែលអ្នកផ្សេងទៀតកាត់មែកឈើពីដើមឈើ ហើយលាតវានៅលើផ្លូវ។ ៩ ចំពោះហ្វូងមនុស្ស អ្នកដែលដើរពីមុខទ្រង់ និងអ្នកដើរតាមទ្រង់កំពុងស្រែកថា «សូមសង្គ្រោះ ព្រះរាជបុត្រានៃដាវីឌ! សូមប្រទានពរដល់ព្រះអង្គដែលយាងមកក្នុងព្រះនាមព្រះយេហូវ៉ា! សូមសង្គ្រោះព្រះអង្គនៅលើទីខ្ពស់!»។ ឥឡូវនេះ ពេលទ្រង់យាងចូលទៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡឹម ទីក្រុងទាំងមូលក៏ញ័រ ហើយមនុស្សម្នានិយាយថា៖ «តើអ្នកណាជានរណា?» ១១ ហ្វូងមនុស្សនិយាយថា៖ «ជាព្យាការីយេស៊ូវ មកពីណាសារ៉ែត ស្រុកកាលីឡេ!» (ម៉ាថាយ ២១:៦-១១)។
ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទត្រូវបានតែងតាំងជាស្តេចដោយព្រះវរបិតាសួគ៌របស់ទ្រង់នៅពេលទ្រង់ទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹកនៅឆ្នាំ ២៩ គ.ស.។ មុនពេលកំណើតនៃកុមារយេស៊ូវ ទេវតាកាព្រីយ៉ែលបានប្រាប់ម៉ារី ដែលជាម្តាយនាពេលអនាគតរបស់ទ្រង់ថា កូនប្រុសរបស់នាងនឹងក្លាយជាស្តេចថា៖ «ទ្រង់នឹងគ្រងរាជ្យលើវង្សត្រកូលយ៉ាកុបជារៀងរហូត ហើយនគររបស់ទ្រង់នឹងគ្មានទីបញ្ចប់ឡើយ» (លូកា ១:៣៣)។ ដូច្នេះ ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទបានក្លាយជាស្តេច ដែលត្រូវបានតែងតាំងដោយព្រះវរបិតារបស់ទ្រង់ នៅឆ្នាំ ២៩ គ.ស.។ នៅចុងបញ្ចប់នៃកិច្ចបម្រើដំបូងរបស់ទ្រង់នៅលើផែនដី នៅថ្ងៃទី១០ ខែណែសាន ឆ្នាំ៣៣ គ.ស. ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទបានយាងត្រឡប់ទៅក្រុងយេរូសាឡឹមវិញ ជាស្តេចដែលត្រូវបានតែងតាំង និងចាក់ប្រេងតាំងដោយព្រះវរបិតាសួគ៌របស់ទ្រង់ ដោយបំពេញទំនាយនៅក្នុងសាការី ៩:៩ ថា “ឱកូនស្រីស៊ីយ៉ូនអើយ ចូរអរសប្បាយឡើង! ឱកូនស្រីយេរូសាឡឹមអើយ ចូរស្រែកឡើង! មើលចុះ ស្តេចរបស់អ្នកយាងមករកអ្នក សុចរិត មែនហើយ បានសង្គ្រោះ ទ្រង់រាបទាប ហើយគង់លើសត្វលា មែនហើយ គង់លើសត្វដែលមានព្រុយ ជាកូនរបស់សត្វលា” (ម៉ាថាយ ២១:១-១០)។
ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ នៅចំពោះមុខអភិបាលរ៉ូម៉ាំង លោកពីឡាត់ បានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា ទ្រង់ជាស្តេចថា៖
«បន្ទាប់មក លោកពីឡាត់បានចូលទៅក្នុងវិមានអភិបាលម្តងទៀត ហើយហៅព្រះយេស៊ូវមកសួរថា «តើអ្នកជាស្តេចនៃជនជាតិយូដាមែនទេ?» ៣៤ ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលតបថា «តើអ្នកនិយាយបែបនេះដោយខ្លួនឯង ឬមានអ្នកផ្សេងទៀតប្រាប់អ្នកអំពីខ្ញុំ?» ៣៥ លោកពីឡាត់ឆ្លើយថា «ខ្ញុំមិនមែនជាជនជាតិយូដាទេ មែនទេ? ជនជាតិរបស់អ្នកផ្ទាល់ ហើយពួកសង្ឃនាយកបានប្រគល់អ្នកមកខ្ញុំ។ តើអ្នកបានធ្វើអ្វី?» ៣៦ ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលឆ្លើយថា «នគររបស់ខ្ញុំមិនមែនជារបស់លោកីយ៍នេះទេ។ ប្រសិនបើនគររបស់ខ្ញុំជារបស់លោកីយ៍នេះ ពួកអ្នកបម្រើរបស់ខ្ញុំនឹងបានតស៊ូ ដើម្បីកុំឱ្យខ្ញុំត្រូវបានប្រគល់ទៅឱ្យជនជាតិយូដា។ ប៉ុន្តែនគររបស់ខ្ញុំមិនមែនមកពីទីនេះទេ»។ ៣៧ លោកពីឡាត់មានបន្ទូលទៅគាត់ថា «តើអ្នកជាស្តេចមែនទេ?» ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលឆ្លើយថា «អ្នកនិយាយថាខ្ញុំជាស្តេច។ នោះហើយជាមូលហេតុដែលខ្ញុំកើតមក ហើយសម្រាប់ការនេះ ខ្ញុំបានចូលមកក្នុងលោកីយ៍ ដើម្បីធ្វើជាសាក្សីអំពីសេចក្តីពិត។ អស់អ្នកដែលនៅខាងសេចក្តីពិត ស្តាប់សំឡេងខ្ញុំ»។ ៣៨ លោកពីឡាត់មានបន្ទូលទៅគាត់ថា «តើសេចក្តីពិតជាអ្វី?» (យ៉ូហាន ១៨:៣៣-៣៨)។
នៅពេលដែលទ្រង់យាងឡើងទៅស្ថានសួគ៌ ដើម្បីចូលរួមជាមួយព្រះវរបិតាសួគ៌របស់ទ្រង់ យោងទៅតាមទំនុកដំកើង ១១០ ទ្រង់គង់នៅខាងស្តាំព្រះហស្តរបស់ព្រះវរបិតា ដោយរង់ចាំមរតកនៃព្រះរាជាណាចក្រ ឬគ្រប់គ្រងទាំងនៅស្ថានសួគ៌ និងផែនដី៖ «ព្រះយេហូវ៉ាមានបន្ទូលទៅកាន់ព្រះអម្ចាស់របស់ខ្ញុំថា ចូរអង្គុយនៅខាងស្តាំខ្ញុំ រហូតដល់ខ្ញុំធ្វើឲ្យខ្មាំងសត្រូវរបស់អ្នកក្លាយជាកំណល់ជើងរបស់អ្នក» (ទំនុកដំកើង ១១០; ប្រៀបធៀបលូកា ១៩:១២)។
Lorsque Jésus-Christ est entré à Jérusalem, était-il vraiment roi ?
***
ប្រាក់សាមសិបដុំ និងតម្លៃនៃការក្បត់
« បើអ្នកយល់ថាល្អ ចូរឲ្យប្រាក់ឈ្នួលមកខ្ញុំ តែបើមិនដូច្នោះទេ ចូរកុំឲ្យវាមកខ្ញុំ»។ ដូច្នេះ ពួកគេបានបង់ប្រាក់ឈ្នួលឲ្យខ្ញុំ៖ ប្រាក់សាមសិបដុំ។ »
(សាការី ១១:១២)
ទំនាយរបស់សាការីនេះ សំដៅទៅលើការក្បត់របស់យូដាស អ៊ីស្ការីយ៉ុត ដែលបានប្រគល់ចៅហ្វាយរបស់គាត់ គឺព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់ខ្មាំងសត្រូវរបស់គាត់ ហើយទីបំផុតបានសម្លាប់គាត់៖
«បន្ទាប់មក ខ្ញុំបាននិយាយទៅកាន់ពួកគេថា ‹បើអ្នកយល់ថាល្អ ចូរឲ្យប្រាក់ឈ្នួលមកខ្ញុំ តែបើមិនដូច្នោះទេ ចូរកុំឲ្យវាមកខ្ញុំ›។ ដូច្នេះ ពួកគេបានបង់ប្រាក់ឈ្នួលឲ្យខ្ញុំ៖ ប្រាក់សាមសិបដុំ»។
១៣ ប៉ុន្តែព្រះយេហូវ៉ាមានបន្ទូលមកខ្ញុំថា៖ «ចូរបោះវាទៅក្នុងឃ្លាំងទ្រព្យ—តម្លៃដ៏អស្ចារ្យនេះ ដែលពួកគេវាយតម្លៃខ្ញុំ»។ ដូច្នេះ ខ្ញុំបានយកប្រាក់សាមសិបដុំ ហើយបោះវាទៅក្នុងឃ្លាំងទ្រព្យក្នុងដំណាក់របស់ព្រះយេហូវ៉ា» (សាការី ១១:១២, ១៣)។
ការរៀបរាប់អំពីព្រឹត្តិការណ៍នេះ៖
«ពេលនោះ ម្នាក់ក្នុងចំណោមសាវ័កទាំងដប់ពីរនាក់ ឈ្មោះយូដាស អ៊ីស្ការីយ៉ុត បានទៅជួបពួកសង្ឃនាយក ១៥ ហើយសួរថា៖ ‹តើអ្នករាល់គ្នានឹងឲ្យអ្វីខ្ញុំ បើខ្ញុំប្រគល់គាត់ទៅឲ្យអ្នករាល់គ្នា?› គេបានឲ្យប្រាក់សាមសិបដុំដល់គាត់។ ១៦ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក គាត់រកឱកាសក្បត់ទ្រង់» (ម៉ាថាយ ២៦:១៤-១៦)។
«ឯយូដាស អ៊ីស្ការីយ៉ុត ជាម្នាក់ក្នុងចំណោមសាវ័កទាំងដប់ពីរនាក់ បានទៅជួបពួកសង្ឃនាយក ដើម្បីក្បត់ទ្រង់»។ ១១ ពេលឮដូច្នេះ ពួកគេអរសប្បាយ ហើយសន្យាថានឹងឲ្យប្រាក់គាត់។ ហើយគាត់កំពុងរកវិធីក្បត់ទ្រង់ឲ្យបានទាន់ពេល» (ម៉ាកុស ១៤:១០, ១១)។
ជាចុងក្រោយ យូដាស អ៊ីស្ការីយ៉ុត បានសោកស្តាយចំពោះទង្វើរបស់ខ្លួន ប៉ុន្តែយឺតពេលទៅហើយ ហើយនេះជាអ្វីដែលត្រូវបានសរសេរនៅពេលក្រោយនៅក្នុងនិទានកថាទាក់ទងនឹងទំនាយរបស់សាការី៖
«ពេលនោះ យូដាស ដែលបានក្បត់ទ្រង់ ដោយឃើញថាទ្រង់ត្រូវបានកាត់ទោស ក៏ពោរពេញដោយការសោកស្ដាយ ហើយបានប្រគល់ប្រាក់សាមសិបកាក់ទៅឲ្យពួកសង្ឃនាយក និងពួកព្រឹទ្ធាចារ្យវិញ ៤ ដោយនិយាយថា ‹ខ្ញុំបានប្រព្រឹត្តអំពើបាប ដោយក្បត់ឈាមសុចរិត›។ ពួកគេនិយាយថា ‹តើនោះជាអ្វីចំពោះយើង? ចូរមើលវាដោយខ្លួនឯងចុះ!›។ ៥ ដូច្នេះ គាត់បានបោះប្រាក់ទាំងនោះទៅក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធ រួចចេញទៅចងកសម្លាប់ខ្លួន»។ ៦ ប៉ុន្តែពួកសង្ឃនាយកបានយកប្រាក់ទាំងនោះ ហើយនិយាយថា ‹វាខុសច្បាប់ក្នុងការបោះវាទៅក្នុងឃ្លាំងដ៏ពិសិដ្ឋ ពីព្រោះវាជាប្រាក់ឈាម›។ ៧ បន្ទាប់ពីបានពិគ្រោះគ្នារួច ពួកគេក៏បានយកប្រាក់នោះទៅទិញដីស្រែរបស់ជាងស្មូន ដើម្បីបញ្ចុះសពជនបរទេស។ ៨ នោះហើយជាមូលហេតុដែលដីស្រែនោះត្រូវបានគេហៅថា «ដីស្រែឈាម» រហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ។ ៩ នោះបានសម្រេចនូវអ្វីដែលបានមានបន្ទូលតាមរយៈព្យាការីយេរេមា គឺលោកបានមានប្រសាសន៍ថា ៖ «គេយកប្រាក់សាមសិបដុំ ជាតម្លៃរបស់អ្នកដែលគេបានដាក់តម្លៃ គឺអ្នកដែលកូនចៅអ៊ីស្រាអែលមួយចំនួនបានដាក់តម្លៃ ១០ ហើយគេបានឲ្យប្រាក់នោះសម្រាប់ចម្ការជាងស្មូន តាមអ្វីដែលព្រះយេហូវ៉ាបានបង្គាប់មកខ្ញុំ» (ម៉ាថាយ ២៧:៣-១០)។ * ឈ្មោះនេះត្រូវបានកែតម្រូវនៅក្នុងគែម៖ ស៊ីហ (គែម)៖ «សេការីយ៉ា»។
Le synopsis de l’étude des prophéties de Zacharie
La prophétie de Zacharie et ses énigmes prophétiques, des explications pour connaître l’avenir… Ce synopsis permet au lecteur de choisir l’article qui l’intéresse…
***
ចៀមផ្សេងទៀត
« ខ្ញុំមានចៀមឯទៀត ដែលមិននៅក្នុងក្រោលនេះទេ។ ខ្ញុំត្រូវនាំចៀមទាំងនោះមកដែរ ហើយចៀមទាំងនោះនឹងស្ដាប់សំឡេងខ្ញុំ រួចចៀមទាំងអស់នោះនឹងទៅជាហ្វូងតែមួយ ហើយមានគង្វាលតែម្នាក់ »
(យ៉ូហាន ១០:១៦)
ការអានដោយប្រយ័ត្នប្រយែងនៃយ៉ូហាន ១០:១-១៦ លាតត្រដាងថាប្រធានបទសំខាន់គឺការកំណត់អត្តសញ្ញាណរបស់ព្រះមេស្ស៊ីថាជាអ្នកគង្វាលពិតប្រាកដសម្រាប់ពួកសិស្សរបស់គាត់គឺចៀម។
នៅក្នុង យ៉ូហាន ១០:១ និង យ៉ូហាន ១០:១៦ វាត្រូវបានសរសេរថា “ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាការពិតថា អ្នកណាដែលមិនចូលក្រោលចៀមតាមទ្វារ ប៉ុន្តែឡើងចូលតាមកន្លែងផ្សេងទៀត អ្នកនោះជាចោរលួចនិងជាចោរប្លន់។ (…) ខ្ញុំមានចៀមឯទៀត ដែលមិននៅក្នុងក្រោលនេះទេ។ ខ្ញុំត្រូវនាំចៀមទាំងនោះមកដែរ ហើយចៀមទាំងនោះនឹងស្ដាប់សំឡេងខ្ញុំ រួចចៀមទាំងអស់នោះនឹងទៅជាហ្វូងតែមួយ ហើយមានគង្វាលតែម្នាក់ »។ « ហ្វូងចៀម »នេះតំណាងឱ្យទឹកដីដែលព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទបានផ្សព្វផ្សាយ ប្រជាជាតិអ៊ីស្រាអែល នៅក្នុងបរិបទនៃច្បាប់ម៉ូសេដែលថា: « លោកយេស៊ូបានចាត់អ្នកទាំង១២នាក់នេះឲ្យទៅ ដោយផ្ដល់ការណែនាំថា៖ »កុំទៅតំបន់របស់ជនជាតិដទៃ ឬចូលទៅក្នុងក្រុងរបស់ជនជាតិសាម៉ារីឡើយ។ ប៉ុន្តែ ចូរទៅឯចៀមដែលវង្វេងបាត់ក្នុងចំណោមជនជាតិអ៊ីស្រាអែលប៉ុណ្ណោះ » » (ម៉ាថាយ ១០:៥,៦)។ « លោកតបឆ្លើយថា៖ »ខ្ញុំមិនបានត្រូវចាត់ឲ្យទៅឯអ្នកណាទេ ក្រៅពីចៀមដែលវង្វេងផ្លូវក្នុងចំណោមជនជាតិអ៊ីស្រាអែល » » (ម៉ាថាយ ១៥:២៤)។
នៅក្នុង យ៉ូហាន ១០:១-៦ វាត្រូវបានសរសេរថា ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទបានលេចមកនៅមុខទ្វារនៃក្រោលចៀម។ រឿងនេះបានកើតឡើងនៅពេលគាត់ទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក។ «អ្នកយាមទ្វារ» គឺយ៉ូហាន បាទីស្ទ (ម៉ាថាយ ៣:១៣)។ ដោយធ្វើបុណ្យជ្រមុជទឹកដល់ព្រះយេស៊ូវ ដែលបានក្លាយជាព្រះគ្រីស្ទ យ៉ូហាន បាទីស្ទ បានបើកទ្វារដល់ទ្រង់ ហើយថ្លែងទីបន្ទាល់ថា ព្រះយេស៊ូវគឺជាព្រះគ្រីស្ទ និងជាកូនចៀមនៃព្រះ »មើលហ្ន៎! កូនចៀម របស់ព្រះ ដែលដកយកភាពខុសឆ្គង របស់ពិភពលោកចេញ! » (យ៉ូហាន ១:២៩-៣៦)។
នៅក្នុង យ៉ូហាន ១០:៧-១៥ ខណៈពេលដែលបន្តលើប្រធានបទ មេស្ស៊ីនិក ដូចគ្នា ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទបានប្រើឧទាហរណ៍មួយទៀតដោយសំដៅទៅលើទ្រង់ថា « ច្រកទ្វារ » ដែលជាកន្លែងតែមួយគត់នៃផ្លូវចូលតាមរបៀបដូចគ្នានឹង យ៉ូហាន ១៤:៦: « លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា៖ »ខ្ញុំជាផ្លូវ ជាសេចក្ដីពិត និងជាជីវិត។ គ្មានអ្នកណាអាចមកឯបិតានៅស្ថានសួគ៌បានឡើយ លើកលែងតែអ្នកនោះមកតាមខ្ញុំ » »។ ប្រធានបទសំខាន់នៃប្រធានបទគឺតែងតែជាព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទជាព្រះមេស្ស៊ី។ ចេញពី ខទី ៩ គាត់ចាត់តាំងខ្លួនគាត់ជាអ្នកគង្វាលដែលស៊ីស្មៅចៀមរបស់គាត់។ ការបង្រៀនគឺផ្ដោតលើគាត់ និងនៅលើផ្លូវដែលគាត់ត្រូវមើលថែចៀមរបស់គាត់។ ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទតាំងខ្លួនគាត់ថាជាអ្នកគង្វាលដ៏ល្អដែលនឹងលះបង់ជីវិតសម្រាប់ពួកសិស្សរបស់ទ្រង់ ហើយជាអ្នកដែលស្រឡាញ់ចៀមរបស់ទ្រង់ (មិនដូចអ្នកគង្វាលដែលមានប្រាក់ខែដែលនឹងមិនប្រថុយជីវិតសម្រាប់ចៀមដែលមិនមែនជាកម្មសិទ្ធិរបស់ទ្រង់ទេ)។ ជាថ្មីម្តងទៀត ចំណុចកណ្តាលនៃការបង្រៀនរបស់ព្រះគ្រីស្ទ គឺខ្លួនគាត់ជាអ្នកគង្វាលដែលនឹងបូជាខ្លួនសម្រាប់ចៀមរបស់គាត់។(ម៉ាថាយ ២០:២៨)។
យ៉ូហាន ១០:១៦-១៨: « មានចៀមឯទៀត ដែលមិននៅក្នុងក្រោលនេះទេ។ ខ្ញុំត្រូវនាំចៀមទាំងនោះមកដែរ ហើយចៀមទាំងនោះនឹងស្ដាប់សំឡេងខ្ញុំ រួចចៀមទាំងអស់នោះនឹងទៅជាហ្វូងតែមួយ ហើយមានគង្វាលតែម្នាក់។ នេះជាមូលហេតុដែលបិតានៅស្ថានសួគ៌ស្រឡាញ់ខ្ញុំ ពីព្រោះខ្ញុំលះបង់ជីវិត ដើម្បីខ្ញុំអាចទទួលជីវិតម្ដងទៀត។ គ្មានអ្នកណាដកយកជីវិតខ្ញុំបានទេ តែខ្ញុំស្ម័គ្រចិត្តលះបង់ជីវិត។ ខ្ញុំមានសិទ្ធិលះបង់ជីវិត ក៏មានសិទ្ធិទទួលជីវិតម្ដងទៀត។ ខ្ញុំបានទទួលបញ្ញត្ដិនេះពីបិតានៅស្ថានសួគ៌ »។
ដោយការអានខគម្ពីរទាំងនេះ ដោយពិចារណាលើបរិបទនៃខគម្ពីរមុន នោះព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទបានប្រកាសអំពីគំនិតថ្មីមួយនៅពេលនោះ ដែលថាទ្រង់នឹងលះបង់ជីវិតរបស់ទ្រង់ មិនត្រឹមតែដើម្បីជាប្រយោជន៍ដល់ ពួកសិស្សរបស់សាសន៍យូដា ប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងដើម្បីគាំទ្រដល់ ពួកអ្នកដែលមិន ជនជាតិយូដា។ ភស្ដុតាងគឺបទបញ្ញត្តិចុងក្រោយដែលទ្រង់ប្រទានដល់ពួកសិស្សអំពីការផ្សាយគឺថា៖ « ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នានឹងទទួលឫទ្ធានុភាព ពេលឫទ្ធានុភាពបរិសុទ្ធរបស់ព្រះមកសណ្ឋិតលើអ្នករាល់គ្នា ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងធ្វើជាសាក្សីបញ្ជាក់ អំពីខ្ញុំនៅក្រុងយេរូសាឡិម នៅតំបន់យូឌាទាំងមូល នៅទូទាំងស្រុកសាម៉ារី និងរហូតដល់កន្លែងឆ្ងាយបំផុតនៅផែនដី » (សកម្មភាពរបស់ពួកសាវ័ក ១:៨)។ វាច្បាស់ណាស់ក្នុងអំឡុងពេលពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹករបស់កូនេលាស ដែលពាក្យរបស់ព្រះគ្រីស្ទនៅក្នុងយ៉ូហាន ១០:១៦ នឹងចាប់ផ្តើមត្រូវបានដឹង (សូមមើលដំណើររឿងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃកិច្ចការ ជំពូកទី ១០)។
ដូច្នេះ «ចៀមឯទៀត»នៃយ៉ូហាន ១០:១៦ អនុវត្តចំពោះគ្រិស្ដសាសនិកដែលមិនមែនជាសាសន៍យូដា។ នៅក្នុង យ៉ូហាន ១០:១៦-១៨ វាពិពណ៌នាអំពីការរួបរួមក្នុងការគោរពប្រតិបត្តិរបស់ចៀមចំពោះអ្នកគង្វាលព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។ ទ្រង់ក៏មានបន្ទូលអំពីសិស្សទ្រង់ទាំងអស់នៅជំនាន់ទ្រង់ថាជា « ហ្វូងតូច » ថា « វូងតូចអើយ កុំខ្លាចឡើយ ពីព្រោះបិតារបស់អ្នកពេញចិត្តឲ្យរាជាណាចក្រដល់អ្នក » (លូកា ១២:៣២)។ នៅបុណ្យថ្ងៃទី៥០នៃឆ្នាំ ៣៣ សិស្សរបស់ព្រះគ្រីស្ទមានត្រឹមតែ ១២០ ប៉ុណ្ណោះ (កិច្ចការ ១:១៥)។ នៅក្នុងការបន្តនៃដំណើររឿងនៃកិច្ចការ យើងអាចអានថាចំនួនរបស់ពួកគេនឹងកើនឡើងដល់ពីរបីពាន់នាក់ (កិច្ចការ ២:៤១ (៣០០០ព្រលឹង); កិច្ចការ ៤:៤ (៥០០០))។ គ្រិស្តសាសនិកថ្មី មិនថានៅក្នុងសម័យរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ដូចនៅក្នុងពួកសាវ័កទេ តំណាងឱ្យ « ហ្វូងតូច » បើប្រៀបធៀបទៅនឹងប្រជាជនទូទៅនៃប្រជាជាតិអ៊ីស្រាអែល និងបន្ទាប់មកទៅកាន់ប្រជាជាតិផ្សេងទៀតទាំងអស់រហូតដល់ពេលនោះ។
សូមឲ្យយើងនៅរួបរួមគ្នាដូចដែលព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទបានសួរព្រះវរបិតាទ្រង់
“ខ្ញុំមិនគ្រាន់តែធ្វើសំណូមពរអំពីពួកគាត់ប៉ុណ្ណោះទេ តែខ្ញុំសុំធ្វើសំណូមអំពីអស់អ្នកណាដែលមានជំនឿលើខ្ញុំ ដោយសារពាក្យរបស់ពួកគាត់ផងដែរ។ ហេតុដូច្នេះ ពួកគាត់អាចរួមគ្នាតែមួយ ដូចលោកដែលជាបិតារួបរួមជាមួយនឹងខ្ញុំ ហើយខ្ញុំរួបរួមជាមួយនឹងលោក។ យ៉ាងនោះ ពួកគាត់ក៏អាចរួបរួមជាមួយនឹងយើងដែរ ដើម្បីឲ្យពិភពលោកជឿថាលោកបានចាត់ខ្ញុំឲ្យមក” (យ៉ូហាន ១៧:២០,២១)។
***
អត្ថបទសិក្សាព្រះគម្ពីរផ្សេងទៀត៖
ព្រះបន្ទូលទ្រង់ជាចង្កៀងដល់ជើងទូលបង្គំ ហើយជាពន្លឺដល់ផ្លូវទូលបង្គំ (ទំនុកដំកើង ១១៩:១០៥)
មានការរងទុក្ខនិងអំពើអាក្រក់?
ក្តីសង្ឃឹមនៃជីវិតអស់កល្បជានិច្ច
អព្ភូតហេតុរបស់ព្រះយេស៊ូគ្រីស្ទដើម្បីពង្រឹងសេចក្តីជំនឿលើក្តីសង្ឃឹមនៃជីវិតអស់កល្បជានិច្ច
តើត្រូវធ្វើអ្វីមុនពេលមានទុក្ខវេទនាជាខ្លាំង?
Other Asiatic Languages:
Laotian: ຫົກຫົວຂໍ້ການສຶກສາຄໍາພີ
Myanmar (Burmese): ကျမ်းစာလေ့လာမှုခေါင်းစဉ်ခြောက်ခု
Thai: หัวข้อการศึกษาพระคัมภีร์ 6 หัวข้อ
Vietnamese: Sáu Chủ Đề Nghiên Cứu Kinh Thánh
Tagalog (Filipino): Anim na Paksa sa Pag-aaral ng Bibliya
Indonesian: Enam Topik Studi Alkitab
Javanese: Enem Topik Sinau Alkitab
Malaysian: Enam Topik Pembelajaran Bible
តារាងភាសាសម្រាប់ជាងចិតសិបភាសា ដោយមានអត្ថបទព្រះគម្ពីរសំខាន់ៗចំនួនប្រាំមួយដែលត្រូវបានសរសេរនៅក្នុងនីមួយៗ…
Table of contents of the http://yomelyah.fr/ website
អានព្រះគម្ពីរជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ ខ្លឹមសារនេះរួមបញ្ចូលអត្ថបទអប់រំអំពីព្រះគម្ពីរជាភាសាអង់គ្លេស បារាំង អេស្ប៉ាញ និងព័រទុយហ្គាល់ (ប្រើ Google Translate ដើម្បីជ្រើសរើសភាសាមួយក្នុងចំណោមភាសាទាំងនេះ ក៏ដូចជាភាសាដែលអ្នកជ្រើសរើសដើម្បីយល់ពីខ្លឹមសារនៃអត្ថបទទាំងនេះ)…
***