ការបង្រៀនរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទដែលនាំទៅរកភាពចាស់ទុំខាងវិញ្ញាណ

ព្រះគម្ពីរបរិសុទ្ធ

Jésus100

សេចក្ដីបង្រៀននៅលើភ្នំ

(ម៉ាថាយ ជំពូកទី ៥ ដល់ទី ៧)

ជំពូកទី ៥ (រក្សាលេខខគម្ពីរទុកដដែល)

មានចិត្តស្ងប់ក្នុងគ្រាមានទុក្ខលំបាក ដោយសារសេចក្ដីសង្ឃឹមរបស់គ្រិស្តសាសនិក

« កាលលោកឃើញបណ្ដាជន លោកក៏ឡើងទៅលើភ្នំ ហើយក្រោយពីលោកអង្គុយចុះ ពួកអ្នកកាន់តាមលោកបានមកជិតលោក ២ រួចលោកហើបមាត់ចាប់ផ្ដើមបង្រៀនពួកគេថា៖

៣ “អ្នកដែលដឹងខ្លួនថាត្រូវការការណែនាំពីព្រះ នោះមានសុភមង្គលហើយ ពីព្រោះរាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌ជារបស់ពួកគេ។

៤ “អ្នកដែលកើតទុក្ខសោកសៅ នោះមានសុភមង្គលហើយ ពីព្រោះពួកគេនឹងបានទទួលការសម្រាលទុក្ខ។

៥ “អ្នកដែលមានចិត្តស្លូតបូត នោះមានសុភមង្គលហើយ ពីព្រោះពួកគេនឹងទទួលផែនដីជាមរតក។

៦ “អ្នកដែលស្រេកឃ្លានសេចក្ដីសុចរិត នោះមានសុភមង្គលហើយ ពីព្រោះពួកគេនឹងបានឆ្អែត។

៧ “អ្នកដែលមានចិត្តមេត្តាករុណា នោះមានសុភមង្គលហើយ ពីព្រោះពួកគេនឹងបានទទួលសេចក្ដីមេត្តាករុណា។

៨ “អ្នកដែលមានចិត្តបរិសុទ្ធ នោះមានសុភមង្គលហើយ ពីព្រោះពួកគេនឹងបានឃើញព្រះ។

៩ “អ្នកដែលបង្កើតសេចក្ដីសុខសាន្ត នោះមានសុភមង្គលហើយ ពីព្រោះពួកគេនឹងត្រូវហៅថា ‘កូនរបស់ព្រះ’” » (ម៉ាថាយ ៥:១-៩)។

យើងត្រូវប្រើសមត្ថភាពផ្លូវចិត្តរបស់យើងដើម្បីសម្លឹងទៅអនាគត តាមរយៈអំណរក្នុងសេចក្ដីសង្ឃឹម ដែលជាផ្នែកមួយនៃផលផ្លែនៃឫទ្ធានុភាពបរិសុទ្ធ៖ « ផ្ទុយទៅវិញ ផលផ្លែនៃឫទ្ធានុភាពបរិសុទ្ធគឺ សេចក្ដីស្រឡាញ់ អំណរ សេចក្ដីសុខសាន្ត ការអត់ធ្មត់ ចិត្តសប្បុរស សេចក្ដីល្អ ជំនឿ ចិត្តស្លូតបូត ការចេះទប់ចិត្ត។ គ្មានច្បាប់ណាប្រឆាំងនឹងអ្វីៗទាំងនេះឡើយ » (កាឡាទី ៥:២២, ២៣)។ នៅក្នុងគម្ពីរមានចែងថា បិតានៅស្ថានសួគ៌គឺជាព្រះដែលមានសុភមង្គល ហើយគ្រិស្តសាសនិកផ្សព្វផ្សាយ « ដំណឹងល្អរបស់ព្រះដែលមានសុភមង្គល » (១ ធីម៉ូថេ ១:១១)។ ខណៈដែលរបបពិភពលោកនេះមិនដែលស្ថិតក្នុងភាពងងឹតខាងជំនឿខ្លាំងដូចពេលនេះពីមុនមក យើងត្រូវធ្វើជាប្រភពនៃពន្លឺតាមរយៈដំណឹងល្អដែលយើងចែករំលែក ប៉ុន្តែក៏តាមរយៈអំណរនៃសេចក្ដីសង្ឃឹមរបស់យើង ដែលយើងចង់បញ្ចាំងទៅលើអ្នកដទៃផងដែរ៖ « អ្នករាល់គ្នាជាពន្លឺរបស់ពិភពលោក។ ទីក្រុងដែលស្ថិតនៅលើភ្នំមិនអាចលាក់បាំងបានឡើយ។ បើគេអុជចង្កៀង គេមិនយកទៅដាក់ក្រោមល្អីទេ គឺគេដាក់នៅលើជើងចង្កៀង ហើយចង្កៀងនោះបំភ្លឺដល់មនុស្សទាំងអស់ដែលនៅក្នុងផ្ទះ។ ដូចគ្នាដែរ ចូរឲ្យពន្លឺរបស់អ្នករាល់គ្នាភ្លឺនៅចំពោះមុខមនុស្សទាំងឡាយ ដើម្បីឲ្យពួកគេឃើញអំពើល្អរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយលើកតម្កើងសិរីរុងរឿងរបស់បិតាអ្នករាល់គ្នាដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌ » (ម៉ាថាយ ៥:១៤-១៦)។ ចូរយើងយកអំណររបស់ព្រះធ្វើជាបន្ទាយដ៏រឹងមាំរបស់យើង៖ « កុំព្រួយបារម្ភអី ពីព្រោះអំណររបស់ *ព្រះយេហូវ៉ា (YHWH) គឺជាបន្ទាយដ៏រឹងមាំរបស់អ្នករាល់គ្នា” » (នេហេមា ៨:១០)។

  • YHWH គឺជាអក្សរបួនតួ (តេត្រាក្រាម) នៃនាមរបស់ព្រះ។ នៅក្នុងគម្ពីរបកប្រែ (សេចក្ដីបកប្រែពិភពលោកថ្មី) នាមនេះលេចឡើងក្រោមការបញ្ចេញសំឡេងដែលគេនិយមប្រើអស់ជាច្រើនសតវត្សមកហើយថា « យេហូវ៉ា »។ ការបញ្ចេញសំឡេងនេះមិនត្រឹមត្រូវពីរចំណុច ដោយសារការបញ្ចូលសំឡេងអក្សរ J ជំនួសឲ្យអក្សរ I (អ៊ី) ឬ Y និងអក្សរ V ដែលត្រូវនឹងអក្សរ W ដែលបញ្ចេញសំឡេងថា « អ៊ូ » ឬ « អួ » (មិនមែនសំឡេង V ទេ)។ ការបញ្ចេញសំឡេងដ៏ត្រឹមត្រូវពិតប្រាកដនៃអក្សរបួនតួនេះគឺ យេហ៊ូ(វ៉ា)ហ៍, យេហ៊ូអាហ៍ (YeHou(W)aH, Yehouah)។ ការបញ្ចេញសំឡេងមិនត្រឹមត្រូវថា « យេហូវ៉ា » នៅតែត្រូវបានរក្សាទុកក្នុងគម្ពីរបកប្រែដែលប្រើប្រាស់នេះ ដូចគ្នានឹងការបញ្ចេញសំឡេងមិនត្រឹមត្រូវនៃឈ្មោះ « យេស៊ូ » ដែលបញ្ចេញសំឡេងថា យេសួ ឬ យេស៊ូអា (Yeshua ឬ Yeshoua) ពីព្រោះឈ្មោះទាំងនេះគឺជាឈ្មោះដែលអ្នកអានស្គាល់ច្បាស់ជាងគេ (សូមចុចលើតំណភ្ជាប់ដើម្បីពិនិត្យមើលព័ត៌មានលម្អិតបន្ថែមអំពីការសិក្សាស្ដីពីនាមរបស់ព្រះ៖ នាមរបស់ព្រះ, YHWH, បញ្ចេញសំឡេងតាមដែលបានសរសេរ)។

អ្នកដែលត្រូវគេបៀតបៀនដោយសារសេចក្ដីសុចរិត នោះមានសុភមង្គលហើយ ពីព្រោះរាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌ជារបស់ពួកគេ

« ១០ អ្នកដែលត្រូវគេបៀតបៀនដោយសារសេចក្ដីសុចរិត នោះមានសុភមង្គលហើយ ពីព្រោះរាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌ជារបស់ពួកគេ។

១១ “អ្នករាល់គ្នាមានសុភមង្គលហើយ នៅពេលគេប្រមាថមើលងាយ បៀតបៀន និងនិយាយបង្កាច់បង្ខូចគ្រប់បែបយ៉ាងទាស់នឹងអ្នករាល់គ្នាដោយសារខ្ញុំ។ ១២ ចូរត្រេកអរ ហើយលោតកញ្ឆេងដោយអំណរចុះ ពីព្រោះរង្វាន់របស់អ្នករាល់គ្នានៅស្ថានសួគ៌គឺធំធេងណាស់ ដ្បិតគេក៏បានបៀតបៀនពួកអ្នកប្រកាសទំនាយ [ដែលរស់នៅ] មុនអ្នករាល់គ្នាបែបនោះដែរ » (ម៉ាថាយ ៥:១០-១២)។

លោកយេស៊ូគ្រិស្តបានទទួលកម្លាំងសម្រាប់ការស៊ូទ្រាំរបស់លោកចំពោះទុក្ខលំបាក តាមរយៈអំណរនៃសេចក្ដីសង្ឃឹមដែលបានដាក់នៅចំពោះមុខលោក។ វាជារឿងសំខាន់ដែលយើងត្រូវទទួលយកកម្លាំងដើម្បីចិញ្ចឹមបីបាច់ការស៊ូទ្រាំរបស់យើង តាមរយៈ « អំណរ » នៃសេចក្ដីសង្ឃឹមរបស់យើងស្ដីពីជីវិតដែលគ្មានទីបញ្ចប់ ដែលបានដាក់នៅចំពោះមុខយើង។ ចំពោះទុក្ខលំបាករបស់យើង លោកយេស៊ូគ្រិស្តបានមានប្រសាសន៍ឲ្យដោះស្រាយវាម្ដងមួយថ្ងៃៗ (ម៉ាថាយ ៦:៣៣, ៣៤)។ ការអនុវត្តគោលការណ៍នេះនឹងជួយយើងឲ្យគ្រប់គ្រងថាមពលផ្លូវចិត្ត និងអារម្មណ៍បានយ៉ាងល្អបំផុត ដើម្បីប្រឈមមុខនឹងបញ្ហាប្រចាំថ្ងៃរបស់យើង។ លោកយេស៊ូគ្រិស្តមិនណែនាំឲ្យគិតបារម្ភទុកជាមុនជ្រុលហួសហេតុ ឬគិតក្នុងផ្លូវអាក្រក់ជ្រុលពេកអំពីបញ្ហា ឬទុក្ខលំបាកដែលអាចធ្វើឲ្យចិត្តរបស់យើងច្របូកច្របល់ និងបង្កើតអារម្មណ៍ភ័យខ្លាច និងតក់ស្លុតជ្រុលហួសហេតុ ដែលនៅទីបំផុតអាចដកហូតកម្លាំងខាងជំនឿទាំងអស់របស់យើងបានឡើយ (សូមប្រៀបធៀបជាមួយ ម៉ាកុស ៤:១៨, ១៩)។ វាជារឿងសំខាន់ណាស់ក្នុងការត្រេកអរក្នុងសេចក្ដីសង្ឃឹម ដើម្បីអាចស៊ូទ្រាំរហូតដល់ទីបញ្ចប់ ក្នុងគោលបំណងទទួលបានការសម្រេចនៃសេចក្ដីសង្ឃឹមរបស់គ្រិស្តសាសនិកស្ដីពីជីវិតដែលគ្មានទីបញ្ចប់៖ « ចូរត្រេកអរ ហើយលោតកញ្ឆេងដោយអំណរចុះ ពីព្រោះរង្វាន់របស់អ្នករាល់គ្នានៅស្ថានសួគ៌គឺធំធេងណាស់ » (ម៉ាថាយ ៥:១២)។


អ្នកកាន់តាមម្នាក់អាចសង្គ្រោះជីវិតមនុស្សជាច្រើនតាមរយៈកិច្ចបម្រើផ្សាយព្រះបន្ទូល

« ១៣ អ្នករាល់គ្នាជាអំបិលរបស់ផែនដី ប៉ុន្តែ បើអំបិលបាត់បង់ជាតិប្រៃ តើនឹងយកអ្វីមកធ្វើឲ្យវាប្រៃឡើងវិញ? វាគ្មានប្រយោជន៍អ្វីទៀតទេ ក្រៅពីបោះចោលទៅខាងក្រៅឲ្យមនុស្សជាន់ឈ្លី។

១៤ “អ្នករាល់គ្នាជាពន្លឺរបស់ពិភពលោក។ ទីក្រុងដែលស្ថិតនៅលើភ្នំមិនអាចលាក់បាំងបានឡើយ។ ១៥ គេអុជចង្កៀងមិនមែនដើម្បីយកទៅដាក់ក្រោមល្អីវាល់នោះទេ គឺគេដាក់នៅលើជើងចង្កៀង ហើយចង្កៀងនោះបំភ្លឺដល់មនុស្សទាំងអស់ដែលនៅក្នុងផ្ទះ។ ១៦ ដូចគ្នាដែរ ចូរឲ្យពន្លឺរបស់អ្នករាល់គ្នាភ្លឺនៅចំពោះមុខមនុស្សទាំងឡាយ ដើម្បីឲ្យពួកគេឃើញអំពើល្អរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយលើកតម្កើងសិរីរុងរឿងរបស់បិតាអ្នករាល់គ្នាដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌ » (ម៉ាថាយ ៥:១៣-១៦)។

ការផ្សព្វផ្សាយ និងការបង្រៀនបណ្ដាំរបស់ព្រះ គឺជាមធ្យោបាយដើម្បីធ្វើឲ្យពន្លឺខាងជំនឿ និងការណែនាំដ៏រឹងមាំក្នុងជីវិតបញ្ចាំងពន្លឺឡើង នៅក្នុងពិភពលោកដែលងងឹតខាងជំនឿនេះ។ ពាក្យភាសាក្រិកដែលត្រូវបានបកប្រែថា « ផ្សព្វផ្សាយ » គឺ « κηρύσσω » (kēryssō) (វចនានុក្រម Strong’s Concordance បកប្រែថា “to herald as public crier” (G2784))៖ « ប្រកាសប្រាប់ដូចជាអ្នកប្រកាសដំណឹងជាសាធារណៈ »។ ការផ្សព្វផ្សាយគឺជាការប្រកាសជាសាធារណៈ។ ទោះបីជាការផ្សព្វផ្សាយគឺជាការបង្រៀនបែបសាមញ្ញដែលផ្សព្វផ្សាយជាសាធារណៈក៏ដោយ ក៏មិនត្រូវច្រឡំវាជាមួយនឹងការបង្រៀនបែបអប់រំអំពីសេចក្ដីបង្រៀនមូលដ្ឋាននៃគម្ពីរ ដែលបានរៀបរាប់នៅក្នុង ម៉ាថាយ ២៨:២០ នោះទេ ដែលនៅទីនោះលោកយេស៊ូគ្រិស្តបានសុំឲ្យពួកអ្នកកាន់តាមលោកបង្រៀនមនុស្សដែលទើបតែទទួលការជ្រមុជទឹកថ្មីៗ ក្នុងគោលបំណងផ្ដល់ការបណ្ដុះបណ្ដាលគម្ពីរដ៏ល្អដល់ពួកគេ៖ « ព្រមទាំងបង្រៀនពួកគេឲ្យធ្វើតាមអ្វីៗទាំងអស់ដែលខ្ញុំបានបង្គាប់អ្នករាល់គ្នា » (ម៉ាថាយ ២៨:២០) (ព្រមទាំងបង្រៀនពួកគេ៖ (διδάσκω (didasko) « បង្រៀន » (Strong’s Concordance « To teach » (G1321))។ យើងអាចលើកឧទាហរណ៍គម្ពីរសាមញ្ញពីរ ដែលបង្ហាញពីភាពសាមញ្ញនៃដំណឹងដែលបានផ្សព្វផ្សាយ ដែលជារឿយៗមានតែមួយប្រយោគខ្លី និងការបង្រៀនក្នុងទម្រង់ជាសុន្ទរកថា៖ ការផ្សព្វផ្សាយ៖ « ចាប់តាំងពីពេលនោះមក លោកយេស៊ូចាប់ផ្ដើមផ្សព្វផ្សាយ (kēryssō) ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ “ចូរប្រែចិត្តចុះ ដ្បិតរាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌បានមកជិតហើយ” » (ម៉ាថាយ ៤:១៧)។ នៅក្នុង លូកា ១០:៩ នៅពេលលោកយេស៊ូគ្រិស្តចាត់ពួកអ្នកកាន់តាមលោក ៧០ នាក់ឲ្យទៅផ្សព្វផ្សាយមុនលោក លោកបានផ្ដល់ប្រធានបទប្រកាសដ៏សាមញ្ញបំផុតដូចគ្នាបេះបិទដល់ពួកគេគឺ៖ « រាជាណាចក្ររបស់ព្រះបានមកជិតអ្នករាល់គ្នាហើយ »។

ការបង្រៀនក្នុងទម្រង់ជាសុន្ទរកថា៖ « កាលលោកឃើញបណ្ដាជន លោកក៏ឡើងទៅលើភ្នំ ហើយក្រោយពីលោកអង្គុយចុះ ពួកអ្នកកាន់តាមលោកបានមកជិតលោក រួចលោកហើបមាត់ចាប់ផ្ដើមបង្រៀនពួកគេ (didasko) ថា » (ម៉ាថាយ ៥:១, ២)។ ដូច្នេះ សេចក្ដីបង្រៀននៅលើភ្នំមិនមែនគ្រាន់តែជាការប្រកាសជាសាធារណៈធម្មតានោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាការបង្រៀនបែបអប់រំគម្ពីរក្នុងទម្រង់ជាសុន្ទរកថាសាធារណៈដែលមានរយៈពេលប្រហែលកន្លះម៉ោង (ក្នុងករណីនេះ)។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ លោកយេស៊ូគ្រិស្តបានប្រើឃ្លាថា « អំពើល្អ » ពន្លឺខាងជំនឿនេះត្រូវតែបញ្ចាំងឡើងតាមរយៈការប្រព្រឹត្តដ៏ជាគំរូល្អរបស់គ្រិស្តសាសនិកយើង។

ចូរយើងយកតម្រាប់តាមលោកយេស៊ូគ្រិស្តក្នុងភាពស្មោះត្រង់លើគ្រប់កិច្ចការ

« ១៧ “កុំគិតថាខ្ញុំមកដើម្បីបំផ្លាញច្បាប់ ឬគម្ពីរពួកអ្នកប្រកាសទំនាយឲ្យសោះ។ ខ្ញុំមកមិនមែនដើម្បីបំផ្លាញទេ ប៉ុន្តែដើម្បីសម្រេចឲ្យបានគ្រប់លក្ខណ៍ ១៨ ដ្បិតខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាការពិតថា ផ្ទៃមេឃ និងផែនដីនឹងរលាយបាត់ទៅមុនជាងអក្សរតូចបំផុតមួយតួ ឬស្នាមគូសនៃអក្សរមួយចំណិតក្នុងច្បាប់ត្រូវរលាយបាត់ទៅ ដោយអ្វីៗទាំងអស់មិនទាន់បានកើតឡើងនោះ។ ១៩ ដូច្នេះ អ្នកណាដែលបំពានបញ្ញត្តិតូចបំផុតមួយក្នុងចំណោមបញ្ញត្តិទាំងនេះ ហើយបង្រៀនមនុស្សឲ្យធ្វើដូច្នោះដែរ អ្នកនោះនឹងត្រូវហៅថា ‘តូចបំផុត’ ចំពោះរាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌។ រីឯអ្នកណាដែលប្រព្រឹត្តតាម ហើយបង្រៀនបញ្ញត្តិទាំងនេះ អ្នកនោះនឹងត្រូវហៅថា ‘ធំ’ ចំពោះរាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌។ ២០ ដ្បិតខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា បើសេចក្ដីសុចរិតរបស់អ្នករាល់គ្នាមិនលើសពីសេចក្ដីសុចរិតរបស់ពួកអ្នកជំនាញខាងច្បាប់ និងពួកផារិស៊ីទេ អ្នករាល់គ្នានឹងមិនបានចូលទៅក្នុងរាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌ជាដាច់ខាត” » (ម៉ាថាយ ៥:១៧-២០)។

លោកយេស៊ូគ្រិស្តបានសម្រេចច្បាប់ដែលបានផ្ដល់ឲ្យលោកម៉ូសេ។ គ្រិស្តសាសនិកមិនស្ថិតនៅក្រោមច្បាប់ដែលបានផ្ដល់ឲ្យលោកម៉ូសេទេ។ លោកយេស៊ូគ្រិស្តគឺជាទីបញ្ចប់នៃច្បាប់ដែលបានផ្ដល់ឲ្យលោកម៉ូសេ៖ « ដ្បិតគ្រិស្តគឺជាទីបញ្ចប់នៃច្បាប់ ដើម្បីឲ្យមនុស្សគ្រប់រូបដែលបង្ហាញជំនឿទទួលបានសេចក្ដីសុចរិត » (រ៉ូម ១០:៤)។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ លោកយេស៊ូគ្រិស្តដាស់តឿនយើងឲ្យមានភាពស្មោះត្រង់ក្នុងរឿងតូចតាច។ « អ្នកដែលស្មោះត្រង់ក្នុងរឿងតូចបំផុត ក៏ស្មោះត្រង់ក្នុងរឿងធំដែរ ហើយអ្នកដែលមិនសុចរិតក្នុងរឿងតូចបំផុត ក៏មិនសុចរិតក្នុងរឿងធំដែរ » (លូកា ១៦:១០)។

វាជារឿងសំខាន់ដែលយើងត្រូវយល់ជ្រួតជ្រាបអំពីទស្សនៈរបស់ព្រះស្ដីពីការលួច និងការកុហក។ នៅពេលអាដាម និងអេវ៉ាបានប្រព្រឹត្តអំពើខុសឆ្គងដោយសារការល្បួងរបស់មេកំណាច មានការកុហករបស់មេកំណាច និងការលួចផ្លែឈើដែលជារបស់ព្រះ ដោយអាដាម និងអេវ៉ា (លោកុប្បត្តិ ជំពូកទី ៣)។ ទាក់ទងនឹងកំណត់ហេតុគម្ពីរនេះ លោកយេស៊ូគ្រិស្តបានភ្ជាប់ការកុហករបស់មេកំណាចទៅនឹងអំពើឃាតកម្ម៖ « អ្នករាល់គ្នាមកពីមេកំណាចដែលជាឪពុករបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយអ្នករាល់គ្នាចង់ធ្វើតាមបំណងប្រាថ្នារបស់ឪពុកអ្នករាល់គ្នា។ វាជាឃាតករតាំងពីពេលវាចាប់ផ្ដើម ហើយវាមិនបានឈរមាំមួនក្នុងសេចក្ដីពិតទេ ពីព្រោះគ្មានសេចក្ដីពិតនៅក្នុងវាឡើយ។ នៅពេលវានិយាយកុហក វានិយាយតាមនិស្ស័យរបស់វាផ្ទាល់ ពីព្រោះវាជាអ្នកកុហក ហើយជាឪពុកនៃការកុហក » (យ៉ូហាន ៨:៤៤)។ ដោយសារការកុហកនេះរបស់មេកំណាច អំពើខុសឆ្គងបានចូលមកក្នុងពិភពលោកតាមរយៈការមិនស្ដាប់បង្គាប់របស់មនុស្សដំបូង គឺអាដាម។ ជាលទ្ធផល សេចក្ដីស្លាប់បានរាលដាលខាងជំនឿ និងខាងតំណពូជទៅដល់កូនចៅទាំងអស់របស់គាត់ (រ៉ូម ៥:១២; ៦:២៣)។ ចំពោះស្ថានភាពដែលហាក់ដូចជាគ្មានផ្លូវចេញសម្រាប់មនុស្សជាតិទាំងមូលនេះ ព្រះយេហូវ៉ាជាបិតា ត្រូវយល់ព្រមឲ្យបុត្រជាទីស្រឡាញ់របស់លោក គឺលោកយេស៊ូគ្រិស្ត (យេហូស្វា ម៉ាស៊ីយ៉ា) សោយទិវង្គតជាយញ្ញបូជា ដើម្បីសង្គ្រោះមនុស្សជាតិ (យ៉ូហាន ៣:១៦, ៣៦)។

នៅពេលមើលក្រោមទស្សនៈនេះ យើងយល់កាន់តែច្បាស់អំពីប្រសាសន៍របស់លោកយេស៊ូគ្រិស្ត នៅពេលលោកភ្ជាប់ការកុហកទៅនឹងអំពើឃាតកម្ម ឬការសម្លាប់មនុស្ស ទាំងក្នុងករណីរបស់មេកំណាច ប៉ុន្តែក៏សម្រាប់កូនចៅនៅលើផែនដីរបស់សាថានផងដែរ ដែលតែងតែរកវិធីសម្លាប់លោកជាប់ជានិច្ច (យ៉ូហាន ៥:១៨; ៧:១)។ ជួនកាល អ្នកខ្លះនិយាយថាមានការកុហក « តូចតាច » និងការកុហក « ធំដុំ »។ បញ្ហាគឺថា « ភាពចាំបាច់ » នៃការកុហក និងកម្រិតនៃភាពធ្ងន់ធ្ងរនៃការកុហក ជារឿយៗត្រូវបានកំណត់ដោយអ្នកកុហកខ្លួនឯងផ្ទាល់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដើម្បីត្រឡប់ទៅរកគំនិតដ៏សំខាន់វិញ វាជាការចាំបាច់ក្នុងការស្គាល់ទស្សនៈរបស់ព្រះលើបញ្ហានេះ តាមរយៈកំណត់ហេតុគម្ពីរ។ ការប្រកាសដ៏សាមញ្ញមួយរបស់គ្រិស្តបង្ហាញថា ការកំណត់កម្រិតនៃភាពធ្ងន់ធ្ងរបែបនេះតាមគំនិតមនុស្ស គឺជាកំហុសមួយ៖ « អ្នកដែលស្មោះត្រង់ក្នុងរឿងតូចបំផុត ក៏ស្មោះត្រង់ក្នុងរឿងធំដែរ ហើយអ្នកដែលមិនសុចរិតក្នុងរឿងតូចបំផុត ក៏មិនសុចរិតក្នុងរឿងធំដែរ » (លូកា ១៦:១០)។ យើងអាចលើកឧទាហរណ៍អំពីអាណានាស និងសាភីរ៉ា ជាប្រពន្ធរបស់គាត់ ដែលបានលក់ដីធ្លីរបស់ពួកគេដើម្បីយកប្រាក់ទៅប្រគល់ឲ្យក្រុមជំនុំគ្រិស្តសាសនិកនៅសម័យពួកសាវ័ក។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ កំណត់ហេតុប្រាប់យើងថា ពួកគេបានដកប្រាក់មួយចំណែកពីការលក់ទុកសម្រាប់ខ្លួនឯង ដោយធ្វើឲ្យពួកសាវ័កជឿថាពួកគេបានប្រគល់ប្រាក់ទាំងអស់។ ជាលទ្ធផល ព្រះបានធ្វើឲ្យពួកគេស្លាប់ដោយសារការនិយាយកុហកបែបនេះ (សកម្មភាព ៥:១-១១)។ ការសន្និដ្ឋានតាមគម្ពីរគឺសាមញ្ញ៖ ការកុហកអាចមានផលវិបាកដ៏មហន្តរាយ មិនត្រឹមតែសម្រាប់ជនរងគ្រោះប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏សម្រាប់អ្នកកុហកខ្លួនឯងផ្ទាល់ផងដែរ។


លោកយេស៊ូគ្រិស្តបានហាមឃាត់ការសម្លាប់មនុស្ស ការស្អប់ និងការជេរប្រមាថ

« ២១ “អ្នករាល់គ្នាបានឮពាក្យដែលថ្លែងទុកដល់មនុស្សជំនាន់ដើមថា៖ ‘អ្នកមិនត្រូវសម្លាប់មនុស្សទេ ប៉ុន្តែ អ្នកណាដែលសម្លាប់មនុស្ស អ្នកនោះនឹងត្រូវទទួលខុសត្រូវនៅចំពោះមុខតុលាការ’។ ២២ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា មនុស្សគ្រប់រូបដែលនៅតែខឹងនឹងបងប្អូនរបស់ខ្លួន នឹងត្រូវទទួលខុសត្រូវនៅចំពោះមុខតុលាការ ហើយអ្នកណាដែលពោលពាក្យមើលងាយយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដាក់បងប្អូនរបស់ខ្លួន នឹងត្រូវទទួលខុសត្រូវនៅចំពោះមុខតុលាការកំពូល រីឯអ្នកណាដែលនិយាយថា៖ ‘អាល្ងង់ថោកទាប!’ អ្នកនោះនឹងត្រូវទទួលទោសក្នុងភ្លើងនៃហ្គេហេនណា” » (ម៉ាថាយ ៥:២១-២២)។

នៅពេលលោកត្រូវគេចាប់ខ្លួនដែលនាំទៅដល់ការសោយទិវង្គត លោកយេស៊ូគ្រិស្តបានហាមមិនឲ្យប្រើប្រាស់អាវុធ សូម្បីតែដើម្បីការពារលោក ឬការពារបុព្វហេតុរបស់លោកក៏ដោយ៖ « ពេលនោះ លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា៖ “ចូរស៊កដាវរបស់អ្នកចូលក្នុងស្រោមវិញទៅ ដ្បិតអស់អ្នកដែលកាន់ដាវ នឹងវិនាសដោយសារដាវ” » (ម៉ាថាយ ២៦:៥២)។ ការសម្លាប់មនុស្ស និងអំពើឃាតកម្មត្រូវបានហាមឃាត់ ទាំងដោយសារហេតុផលផ្ទាល់ខ្លួន និងសូម្បីតែដោយសារស្មារតីស្នេហាជាតិខាងសាសនា ឬរដ្ឋក៏ដោយ។ ការប្រកាសនេះរបស់គ្រិស្ត គឺជាការរំលឹកឡើងវិញនូវអ្វីដែលបានសរសេរទុកក្នុងទំនាយរបស់អេសាយ៖ « ហើយពួកគេនឹងដំដាវរបស់ខ្លួនធ្វើជាផាលនង្គាល ហើយដំលំពែងធ្វើជាកន្ត្រៃកាត់មែកឈើ។ ប្រជាជាតិមួយនឹងមិនលើកដាវឡើងតតាំងនឹងប្រជាជាតិមួយទៀតឡើយ ហើយពួកគេនឹងលែងរៀនធ្វើសង្គ្រាមទៀតហើយ » (អេសាយ ២:៤)។

ការលែងរៀនធ្វើសង្គ្រាមទៀត ច្បាស់ណាស់ថារួមបញ្ចូលទាំងការមិនហ្វឹកហាត់កីឡាប្រយុទ្ធ ឬក្បាច់គុន សូម្បីតែការហ្វឹកហាត់ដែលបង្កប់ដោយការឃោសនាខាងសាសនាដែលអះអាងថាធ្វើឡើងក្នុងគោលបំណង « ការពារខ្លួន » ក៏ដោយ។ ការប្រែក្លាយរាងកាយមនុស្សឲ្យទៅជា « អាវុធការពារ » អាចក្លាយទៅជា « អាវុធវាយប្រហារ » ដែលអាចធ្វើឲ្យរបួស ឬស្លាប់បានយ៉ាងឆាប់រហ័ស… គ្រិស្តសាសនិកមិនត្រូវរីករាយនឹងការទស្សនាការប្រកួតកីឡាដែលមានអំពើហិង្សា ឬភាពយន្តដែលលើកតម្កើងអំពើហិង្សាឥតហេតុផលឡើយ។ រឿងនេះគឺជាទីស្អប់ខ្ពើមយ៉ាងខ្លាំងនៅចំពោះព្រះយេហូវ៉ា៖ « ព្រះយេហូវ៉ាផ្ទាល់ពិនិត្យមើលទាំងមនុស្សសុចរិត និងមនុស្សអាក្រក់ អ្នកណាដែលស្រឡាញ់អំពើហិង្សា លោកស្អប់អ្នកនោះយ៉ាងពិតប្រាកដ » (ទំនុកតម្កើង ១១:៥)។

ឃ្លាថា ភ្លើងនៃហ្គេហេនណា ដែលលោកយេស៊ូគ្រិស្តបានប្រើ មានអត្ថន័យដូចគ្នាបេះបិទទៅនឹងការបំផ្លាញ ឬសេចក្ដីស្លាប់ដែលគ្មានលទ្ធភាពរស់ឡើងវិញ។ តើហ្គេហេនណាស្ថិតនៅឯណា? វាស្ថិតនៅភាគខាងត្បូងនៃក្រុងយេរូសាឡិម នៅខាងក្រៅកំពែងក្រុង។ វាគ្រាន់តែជាកន្លែងចាក់សំរាមនៃក្រុងយេរូសាឡិម ដែលមាននៅសម័យលោកយេស៊ូគ្រិស្ត ហើយត្រូវបានគេហៅថា ជ្រលងភ្នំហ៊ីណុម (Ge Hinnom) ឬ ហ្គេហេនណា។ នៅទីនោះ គេបោះចោល និងដុតសំរាមនៃទីក្រុង ព្រមទាំងសាកសពសត្វ និងឧក្រិដ្ឋជនបន្ទាប់ពីការប្រហារជីវិត ដែលមិនសមនឹងទទួលបានការបញ្ចុះសព (ឬសូម្បីតែនៅក្នុងការស្រមើស្រមៃរួមក្នុងគម្ពីរ គឺមិនសមនឹងទទួលបានការប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញឡើយ (« វានឹងត្រូវគេកប់ដូចជាការកប់សត្វលា គេនឹងអូសវា ហើយបោះចោលទៅក្រៅទ្វារក្រុងយេរូសាឡិម » (យេរេមា ២២:១៩))។

ការបកប្រែគម្ពីរជាភាសាឡាតាំង បានបង្កើតឲ្យមានការភាន់ច្រឡំក្នុងការយល់ដឹងអំពីស្ថានភាពរបស់មនុស្សស្លាប់។ ដូចដែលយើងបានឃើញហើយ គួរតែបែងចែកភាពខុសគ្នារវាងពាក្យភាសាហេប្រឺ សេអូល (Sheol) និងភាសាក្រិក ហាដេស (Hadès) នៅម្ខាង ជាមួយនឹងពាក្យថា ហ្គេហេនណា (Géhenne) នៅម្ខាងទៀត។ នៅក្នុងគម្ពីរបកប្រែមួយចំនួន ពាក្យទាំងបីនេះត្រូវបានបកប្រែដោយប្រើពាក្យដែលមានឫសគល់មកពីភាសាឡាតាំងថា នរក (infernus)។ ការធ្វើបែបនេះបានបង្កើតឲ្យមានការភាន់ច្រឡំក្នុងការយល់ដឹងអំពីពាក្យ ហ្គេហេនណា ដែលក្លាយទៅជាសេចក្ដីបង្រៀនមិនមែនគម្ពីរស្ដីពីអត្ថិភាពនៃឋាននរកភ្លើង។


លោកយេស៊ូគ្រិស្តបានប្រើពាក្យ « ហ្គេហេនណា » ឬ « ភ្លើងនៃហ្គេហេនណា » ជាទីកន្លែងពិតប្រាកដដែលមនុស្សរួមសម័យរបស់លោកទាំងអស់ស្គាល់ ដើម្បីបង្ហាញពីការវិនិច្ឆ័យដ៏អស់កល្បជានិច្ច និងគំនិតនៃការបំផ្លាញដែលគ្មានលទ្ធភាពរស់ឡើងវិញ គឺសេចក្ដីស្លាប់ទីពីរដ៏ល្បីល្បាញ។ វាជាការគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ក្នុងការកត់សម្គាល់ថា នៅក្នុងសេចក្ដីបង្រៀននៅលើភ្នំរបស់លោក លោកយេស៊ូគ្រិស្តបានលើកឡើងអំពីទីកន្លែងនេះចំនួនបីដង ដោយមិនចាំបាច់បញ្ជាក់អំពីអត្ថន័យរបស់វាឡើយ។ ហេតុអ្វី? សាមញ្ញបំផុត សូម្បីតែនៅស្រុកកាលីឡេដែលស្ថិតនៅចម្ងាយ ១០០ គីឡូម៉ែត្រភាគខាងជើងក្រុងយេរូសាឡិម ក៏ទីកន្លែងបំផ្លាញនេះត្រូវបានគេស្គាល់យ៉ាងច្បាស់ និងមិនចាំបាច់មានការពិពណ៌នា ឬការពន្យល់ណាមួយឡើយ (ម៉ាថាយ ៥:២២, ២៩, ៣០)។ ហ្គេហេនណាត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់ទៅនឹងភ្លើងដែលមិនចេះរលត់ ហេតុអ្វី? ដោយសារហេតុផលច្បាស់លាស់ថា ទីកន្លែងបែបនេះដែលនៅជិតទីក្រុង នឹងបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់សុខភាពរបស់អ្នកស្រុកភាគច្រើន ប្រសិនបើវាមិនត្រូវបានដុតដោយភ្លើងជាអចិន្ត្រៃយ៍ ឬជាប់ជានិច្ច ដោយប្រើស្ពាន់ធ័រជាមូលដ្ឋាន ដើម្បីរំលាយសំរាមទាំងអស់នៃទីក្រុងឲ្យបានឆាប់រហ័សនោះទេ (ម៉ាកុស ៩:៤៧, ៤៨)។


ទំនាក់ទំនងល្អជាមួយព្រះ ត្រូវឆ្លងកាត់ទំនាក់ទំនងល្អជាមួយអ្នកជិតខាងរបស់យើង និងការគ្រប់គ្រងជម្លោះបុគ្គលិកលក្ខណៈឲ្យបានល្អ

« ២៣ “ដូច្នេះ បើអ្នកយកដង្វាយរបស់អ្នកមកឯអាសនៈ ហើយនៅទីនោះអ្នកនឹកឃើញថាបងប្អូនរបស់អ្នកមានរឿងអាក់អន់ចិត្តនឹងអ្នក ២៤ ចូរទុកដង្វាយរបស់អ្នកនៅទីនោះ នៅមុខអាសនៈសិន ហើយចេញទៅចុះ ចូរទៅផ្សះផ្សាជាមួយបងប្អូនរបស់អ្នកជាមុនសិន រួចនៅពេលអ្នកត្រឡប់មកវិញ សឹមថ្វាយដង្វាយរបស់អ្នក។

២៥ “ចូរប្រញាប់ដោះស្រាយជាមួយអ្នកប្ដឹងអ្នក នៅពេលអ្នកកំពុងធ្វើដំណើរទៅ [តុលាការ] ជាមួយគាត់ ក្រែងលោអ្នកប្ដឹងប្រគល់អ្នកទៅឲ្យចៅក្រម ហើយចៅក្រមប្រគល់អ្នកទៅឲ្យមន្ត្រីតុលាការ រួចអ្នកត្រូវគេបោះចូលក្នុងពន្ធនាគារ។ ២៦ ខ្ញុំប្រាប់អ្នកការពិតថា៖ អ្នកនឹងមិនបានចេញពីទីនោះឡើយ ទាល់តែអ្នកបានសងប្រាក់កាក់ចុងក្រោយដែលមានតម្លៃតិចបំផុតរួចរាល់សិន” » (ម៉ាថាយ ៥:២៣-២៦)។

លោកយេស៊ូគ្រិស្តបានមានប្រសាសន៍ថា ការដោះស្រាយបញ្ហាជាមួយអ្នកជិតខាងរបស់ខ្លួនមុនពេលអធិដ្ឋានទៅកាន់ព្រះ គឺជាការប្រសើរជាង។ លោកយេស៊ូគ្រិស្តបានពន្យល់ថា ដើម្បីមានទំនាក់ទំនងល្អជាមួយព្រះ យើងត្រូវមានទំនាក់ទំនងល្អជាមួយអ្នកជិតខាងរបស់យើង។ យើងត្រូវដោះស្រាយបញ្ហារបស់យើងជាមួយអ្នកជិតខាងឲ្យបានឆាប់បំផុត។ ជាពិសេសប្រសិនបើយើងបានប្រព្រឹត្តខុសចំពោះគាត់។

នៅក្នុងជំពូកដដែលនេះ លោកយេស៊ូគ្រិស្តបានមានប្រសាសន៍ឲ្យស្រឡាញ់សត្រូវរបស់យើង (ម៉ាថាយ ៥:៣៨-៤៨)។ កិរិយាសព្ទ « ស្រឡាញ់ » នៅក្នុងបរិបទនេះ ត្រូវយល់ក្នុងន័យនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់ដែលមានហេតុផល ដោយមិនចាំបាច់មានមនោសញ្ចេតនាស្និទ្ធស្នាលចំពោះសត្រូវរបស់យើងនោះទេ។ ឧទាហរណ៍ នៅពេលមានមនុស្សម្នាក់ជេរប្រមាថយើង ឬប្រព្រឹត្តមិនល្អចំពោះយើង សេចក្ដីស្រឡាញ់ដែលផ្អែកលើគោលការណ៍គម្ពីរ នឹងរារាំងយើងមិនឲ្យតបតការជេរប្រមាថដោយការជេរប្រមាថ ឬតបតការស្អប់ដោយការស្អប់ឡើយ។ តាមវិធីនេះ វដ្ដដ៏អាក្រក់នៃការស្អប់តបនឹងការស្អប់នឹងត្រូវកាត់ផ្ដាច់ ដោយវដ្ដដ៏ល្អប្រសើរដែលលោកយេស៊ូគ្រិស្តបានទាមទារ៖ គឺការឆ្លើយតបទៅនឹងការស្អប់របស់សត្រូវយើង ដោយការចេះទប់ចិត្ត ដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់ដែលផ្អែកលើសុជីវធម៌ អាកប្បកិរិយាល្អ ការអប់រំល្អ និងវិចារណញ្ញាណល្អ (កាឡាទី ៥:២២, ២៣ « ផលផ្លែនៃឫទ្ធានុភាពបរិសុទ្ធ »)។ របៀបប្រព្រឹត្តបែបនេះអាចនឹងលើកទឹកចិត្តគាត់ឲ្យផ្លាស់ប្ដូរឥរិយាបថចំពោះយើងក៏ថាបាន។


ចេតនានៃទង្វើ (ល្អ ឬ អាក្រក់) មានសារៈសំខាន់ស្មើនឹងទង្វើ (ល្អ ឬ អាក្រក់) ដែរ

« ២៧ អ្នករាល់គ្នាបានឮពាក្យដែលថ្លែងទុកថា៖ ‘អ្នកមិនត្រូវផិតក្បត់ឡើយ’។ ២៨ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា បុរសគ្រប់រូបដែលនៅតែសម្លឹងមើលស្ត្រីម្នាក់រហូតដល់កើតមានតណ្ហាលើនាង នោះបានផិតក្បត់ជាមួយនាងក្នុងចិត្តរបស់ខ្លួនរួចទៅហើយ។ ២៩ ដូច្នេះ បើភ្នែកខាងស្ដាំរបស់អ្នកធ្វើឲ្យអ្នកជំពប់ដួល ចូរខ្វេះវាចេញ ហើយបោះចោលឲ្យឆ្ងាយពីខ្លួនអ្នកទៅ។ ដ្បិតការដែលអ្នកបាត់បង់អវយវៈតែមួយរបស់អ្នក គឺប្រសើរជាងការដែលរាងកាយទាំងមូលរបស់អ្នកត្រូវគេបោះចូលទៅក្នុងហ្គេហេនណា។ ៣០ ម្យ៉ាងទៀត បើដៃខាងស្ដាំរបស់អ្នកធ្វើឲ្យអ្នកជំពប់ដួល ចូរកាត់វាចោល ហើយបោះចោលឲ្យឆ្ងាយពីខ្លួនអ្នកទៅ។ ដ្បិតការដែលអ្នកបាត់បង់អវយវៈតែមួយរបស់អ្នក គឺប្រសើរជាងការដែលរាងកាយទាំងមូលរបស់អ្នកត្រូវធ្លាក់ចូលទៅក្នុងហ្គេហេនណា » (ម៉ាថាយ ៥:២៧-៣០)។

បេះដូងជានិមិត្តរូបបង្កើតបានជាផ្នែកខាងក្នុងខាងជំនឿរបស់មនុស្សម្នាក់ ដែលផ្សំឡើងពីការពិចារណា អមដោយពាក្យសម្ដី និងទង្វើ (ល្អ ឬ អាក្រក់)។ លោកយេស៊ូគ្រិស្តបានពន្យល់យ៉ាងច្បាស់អំពីអ្វីដែលធ្វើឲ្យមនុស្សម្នាក់បរិសុទ្ធ ឬមិនបរិសុទ្ធ ដោយសារស្ថានភាពនៃបេះដូងរបស់គាត់៖ « ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្វីដែលចេញមកពីមាត់ គឺចេញមកពីចិត្ត ហើយគឺរឿងនេះឯងដែលធ្វើឲ្យមនុស្សសៅហ្មង។ ឧទាហរណ៍ គំនិតអាក្រក់ អំពើឃាតកម្ម ការផិតក្បត់ អំពើប្រាសចាកសីលធម៌ខាងផ្លូវភេទ ការលួច ការធ្វើសក្ខីកម្មក្លែងក្លាយ និងការប្រមាថមើលងាយ សុទ្ធតែចេញមកពីចិត្ត។ ទាំងនេះហើយជាអ្វីដែលធ្វើឲ្យមនុស្សសៅហ្មង » (ម៉ាថាយ ១៥:១៨-២០)។ ក្នុងករណីនេះ លោកយេស៊ូគ្រិស្តកំពុងពិពណ៌នាអំពីមនុស្សម្នាក់ដែលស្ថិតក្នុងស្ថានភាពមិនបានកាត់ស្បែកខាងជំនឿ ដោយមាន « ស្បែកគ្របចុងនៃចិត្ត » របស់គាត់ ជាមួយនឹងគំនិតអាក្រក់របស់គាត់ ដែលធ្វើឲ្យគាត់មិនបរិសុទ្ធនៅចំពោះព្រះ និងមិនស័ក្តិសមនឹងទទួលបានជីវិត (សូមមើលឡើងវិញ សុភាសិត ៤:២៣)។ « មនុស្សល្អបញ្ចេញរបស់ល្អចេញពីឃ្លាំងទ្រព្យដ៏ល្អរបស់ខ្លួន រីឯមនុស្សអាក្រក់បញ្ចេញរបស់អាក្រក់ចេញពីឃ្លាំងទ្រព្យដ៏អាក្រក់របស់ខ្លួន » (ម៉ាថាយ ១២:៣៥)។ នៅក្នុងផ្នែកទីមួយនៃការអះអាងរបស់លោកយេស៊ូគ្រិស្ត លោកពិពណ៌នាអំពីមនុស្សម្នាក់ដែលមានចិត្តបានកាត់ស្បែកខាងជំនឿរួចហើយ។


ទស្សនៈរបស់លោកយេស៊ូគ្រិស្តស្ដីពីការលែងលះ និងការរៀបការម្ដងទៀត

« ៣១ “ក៏មានពាក្យថ្លែងទុកទៀតថា៖ ‘អ្នកណាដែលលែងលះប្រពន្ធរបស់ខ្លួន ចូរឲ្យគាត់ធ្វើលិខិតលែងលះប្រគល់ឲ្យនាង’។ ៣២ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា បុរសគ្រប់រូបដែលលែងលះប្រពន្ធរបស់ខ្លួន លើកលែងតែដោយសារអំពើប្រាសចាកសីលធម៌ខាងផ្លូវភេទ គឺធ្វើឲ្យនាងប្រឈមនឹងការផិតក្បត់ ហើយអ្នកណាដែលរៀបការជាមួយស្ត្រីដែលត្រូវគេលែងលះ ក៏ប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ដែរ” » (ម៉ាថាយ ៥:៣១-៣២)។

« ហើយពួកផារិស៊ីបានចូលមកជិតលោកក្នុងបំណងល្បងលោក ដោយទូលសួរថា៖ “តើបុរសម្នាក់ត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យលែងលះប្រពន្ធរបស់ខ្លួនដោយសារមូលហេតុអ្វីក៏ដោយឬ?” ជាការឆ្លើយតប លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ “តើអ្នករាល់គ្នាមិនបានអានទេឬថា ព្រះដែលបានបង្កើតពួកគេ តាំងពីដំបូងបានបង្កើតឲ្យមានប្រុស និងស្រី ហើយបានមានប្រសាសន៍ថា៖ ‘ដោយហេតុនេះ បុរសនឹងចាកចេញពីឪពុកម្ដាយរបស់ខ្លួន ហើយទៅភ្ជាប់នឹងប្រពន្ធរបស់ខ្លួន ហើយអ្នកទាំងពីរនឹងក្លាយជាសាច់តែមួយ’? ដូច្នេះ ពួកគេលែងជាពីរនាក់ទៀតហើយ គឺជាសាច់តែមួយវិញ។ ហេតុដូច្នេះ អ្វីដែលព្រះបានផ្សំផ្គុំជាមួយគ្នា កុំឲ្យមនុស្សណាបំបែកចេញពីគ្នាឡើយ”។ ពួកគេទូលសួរលោកថា៖ “បើដូច្នោះ ហេតុអ្វីបានជាលោកម៉ូសេបង្គាប់ឲ្យធ្វើលិខិតបណ្ដេញចេញ ហើយលែងលះនាងបាន?” លោកមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ “ដោយសារចិត្តរឹងរូសរបស់អ្នករាល់គ្នា ទើបលោកម៉ូសេបានអនុញ្ញាតឲ្យអ្នករាល់គ្នាលែងលះប្រពន្ធរបស់អ្នករាល់គ្នា ប៉ុន្តែ តាំងពីដំបូងមក មិនបានដូច្នោះទេ។ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា អ្នកណាដែលលែងលះប្រពន្ធរបស់ខ្លួន លើកលែងតែដោយសារមូលហេតុនៃអំពើប្រាសចាកសីលធម៌ខាងផ្លូវភេទ ហើយទៅរៀបការជាមួយអ្នកផ្សេងទៀត អ្នកនោះប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់” » (ម៉ាថាយ ១៩:៣-៩)។

ដូច្នេះ ការលែងលះ និងការរៀបការម្ដងទៀត ត្រូវបានអនុញ្ញាតតែដោយសារមូលហេតុនៃអំពើប្រាសចាកសីលធម៌ខាងផ្លូវភេទប៉ុណ្ណោះ ពោលគឺការរួមភេទដែលគម្ពីរថ្កោលទោស ដូចជាការផិតក្បត់ ការស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នា និងការប្រព្រឹត្តផ្លូវភេទវង្វេងខុសប្រក្រតីផ្សេងទៀត។ អ្វីដែលផ្ដាច់ចំណងអាពាហ៍ពិពាហ៍ គឺការស្លាប់របស់គូស្វាមីភរិយា និងអំពើប្រាសចាកសីលធម៌ខាងផ្លូវភេទ ដែលជាទូទៅគឺការផិតក្បត់។ ជាការពិតណាស់ ក្នុងករណីមានការផិតក្បត់ ការលែងលះមិនមែនកើតឡើងដោយស្វ័យប្រវត្តិទេ។ គូស្វាមីភរិយាដែលជាភាគីរងគ្រោះអាចអភ័យទោសបាន។ ក្នុងករណីនេះ ដោយមានការព្រមព្រៀងគ្នាទាំងសងខាង ជីវិតអាពាហ៍ពិពាហ៍អាចបន្តទៅមុខទៀតបាន។ ក្នុងស្ថានភាពនេះ គូស្វាមីភរិយាដែលធ្លាប់ជាភាគីរងគ្រោះពីមុន នឹងមិនអាចផ្លាស់ប្ដូរការសម្រេចចិត្តរបស់ខ្លួនវិញតាមគម្ពីរបានឡើយ (ហើយប្រសិនបើមានករណីបែបនោះកើតឡើង (ដោយមិនមានការរកឃើញការផិតក្បត់ថ្មីទៀតទេ) គាត់នឹងមិនអាចរៀបការម្ដងទៀតបានទេ)។ ប្រសិនបើមានការប្រព្រឹត្តខុសម្ដងទៀតដោយមានភស្តុតាងនៃការផិតក្បត់ ហើយលើកនេះគូស្វាមីភរិយាដែលជាភាគីរងគ្រោះមិនអភ័យទោសទេ គាត់អាចលែងលះ និងរៀបការម្ដងទៀតបាន។ ចំពោះអស់អ្នកដែលមានគំនិតអាក្រក់ដោយងាកទៅរកការផិតក្បត់ ឬប្រើល្បិចកលដើម្បីធ្វើឲ្យគូស្វាមីភរិយារបស់ខ្លួនប្រឈមនឹងការផិតក្បត់ ដូចពាក្យរបស់គ្រិស្តបានលើកឡើង (តាមរយៈការធ្វើកូដកម្មមិនរួមភេទដោយគ្មានហេតុផលអ្វីទាំងអស់ ដើម្បីរុញច្រានគូស្វាមីភរិយាដែលមានតម្រូវការឲ្យធ្លាក់ក្នុងកំហុស) ក្នុងគោលបំណងផ្ដាច់ចំណងអាពាហ៍ពិពាហ៍ដ៏ពិសិដ្ឋ ដោយសង្ឃឹមពឹងផ្អែកលើសេចក្ដីមេត្តាករុណារបស់ព្រះនៅពេលក្រោយដើម្បីឲ្យបានទទួលការអភ័យទោសនោះ គឺកំពុងវង្វេងខុសយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរហើយ៖ « ចូរឲ្យមនុស្សទាំងអស់ចាត់ទុកអាពាហ៍ពិពាហ៍ជាការគួរឲ្យគោរព ហើយចូរឲ្យគ្រែដេករបស់ប្ដីប្រពន្ធគ្មានភាពសៅហ្មង ដ្បិតព្រះនឹងវិនិច្ឆ័យពួកអ្នកប្រព្រឹត្តអំពើប្រាសចាកសីលធម៌ខាងផ្លូវភេទ និងពួកអ្នកផិតក្បត់ » (ហេប្រឺ ១៣:៤)។

ការគោរពពាក្យសន្យាដែលបានផ្ដល់ឲ្យដោយការនិយាយសេចក្ដីពិត

« ៣៣ អ្នករាល់គ្នាបានឮពាក្យដែលថ្លែងទុកដល់មនុស្សជំនាន់ដើមទៀតថា៖ ‘អ្នកមិនត្រូវស្បថដោយមិនធ្វើតាមនោះទេ ប៉ុន្តែ អ្នកត្រូវធ្វើតាមពាក្យសម្បថរបស់អ្នកចំពោះព្រះយេហូវ៉ា’។ ៣៤ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា៖ កុំស្បថឲ្យសោះ កុំស្បថអាងដល់ផ្ទៃមេឃ ពីព្រោះផ្ទៃមេឃជាបល្ល័ង្ករបស់ព្រះ ៣៥ កុំស្បថអាងដល់ផែនដី ពីព្រោះផែនដីជាកន្លែងដាក់ជើងរបស់លោក កុំស្បថអាងដល់ក្រុងយេរូសាឡិម ពីព្រោះក្រុងនេះជាទីក្រុងរបស់ស្ដេចដ៏មហិមា។ ៣៦ អ្នកក៏មិនត្រូវស្បថអាងដល់ក្បាលរបស់អ្នកដែរ ពីព្រោះអ្នកមិនអាចធ្វើឲ្យសក់សូម្បីតែមួយសរសៃក្លាយទៅជាស ឬខ្មៅបានឡើយ។ ៣៧ ចូរឲ្យពាក្យថា មែន របស់អ្នករាល់គ្នាមានន័យថាមែន ហើយពាក្យថា ទេ មានន័យថាទេ ដ្បិតអ្វីដែលលើសពីនេះ គឺមកពីមេកំណាច » (ម៉ាថាយ ៥:៣៣-៣៧)។

ការគោរពពាក្យសន្យាដែលបានផ្ដល់ឲ្យ បង្ហាញថាយើងត្រូវនិយាយសេចក្ដីពិត។ មានសេចក្ដីចែងទុកថា៖ « កុំនិយាយកុហកគ្នាទៅវិញទៅមកឡើយ។ ចូរដោះបុគ្គលិកលក្ខណៈចាស់ចោល ព្រមទាំងការប្រព្រឹត្តរបស់វាផង » (កូឡុស ៣:៩)។

វាជារឿងសំខាន់ដែលយើងត្រូវយល់ជ្រួតជ្រាបអំពីទស្សនៈរបស់ព្រះស្ដីពីការលួច និងការកុហក។ នៅពេលអាដាម និងអេវ៉ាបានប្រព្រឹត្តអំពើខុសឆ្គងដោយសារការល្បួងរបស់មេកំណាច មានការកុហករបស់មេកំណាច និងការលួចផ្លែឈើដែលជារបស់ព្រះ ដោយអាដាម និងអេវ៉ា (លោកុប្បត្តិ ជំពូកទី ៣)។ ទាក់ទងនឹងកំណត់ហេតុគម្ពីរនេះ លោកយេស៊ូគ្រិស្តបានភ្ជាប់ការកុហករបស់មេកំណាចទៅនឹងអំពើឃាតកម្ម៖ « អ្នករាល់គ្នាមកពីមេកំណាចដែលជាឪពុករបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយអ្នករាល់គ្នាចង់ធ្វើតាមបំណងប្រាថ្នារបស់ឪពុកអ្នករាល់គ្នា។ វាជាឃាតករតាំងពីពេលវាចាប់ផ្ដើម ហើយវាមិនបានឈរមាំមួនក្នុងសេចក្ដីពិតទេ ពីព្រោះគ្មានសេចក្ដីពិតនៅក្នុងវាឡើយ។ នៅពេលវានិយាយកុហក វានិយាយតាមនិស្ស័យរបស់វាផ្ទាល់ ពីព្រោះវាជាអ្នកកុហក ហើយជាឪពុកនៃការកុហក » (យ៉ូហាន ៨:៤៤)។ ដោយសារការកុហកនេះរបស់មេកំណាច អំពើខុសឆ្គងបានចូលមកក្នុងពិភពលោកតាមរយៈការមិនស្ដាប់បង្គាប់របស់មនុស្សដំបូង គឺអាដាម។ ជាលទ្ធផល សេចក្ដីស្លាប់បានរាលដាលខាងជំនឿ និងខាងតំណពូជទៅដល់កូនចៅទាំងអស់របស់គាត់ (រ៉ូម ៥:១២; ៦:២៣)។ ចំពោះស្ថានភាពដែលហាក់ដូចជាគ្មានផ្លូវចេញសម្រាប់មនុស្សជាតិទាំងមូលនេះ ព្រះយេហូវ៉ាជាបិតា ត្រូវយល់ព្រមឲ្យបុត្រជាទីស្រឡាញ់របស់លោក គឺលោកយេស៊ូគ្រិស្ត (យេហូស្វា ម៉ាស៊ីយ៉ា) សោយទិវង្គតជាយញ្ញបូជា ដើម្បីសង្គ្រោះមនុស្សជាតិ (យ៉ូហាន ៣:១៦, ៣៦)។

នៅពេលមើលក្រោមទស្សនៈនេះ យើងយល់កាន់តែច្បាស់អំពីប្រសាសន៍របស់លោកយេស៊ូគ្រិស្ត នៅពេលលោកភ្ជាប់ការកុហកទៅនឹងអំពើឃាតកម្ម ឬការសម្លាប់មនុស្ស ទាំងក្នុងករណីរបស់មេកំណាច ប៉ុន្តែក៏សម្រាប់កូនចៅនៅលើផែនដីរបស់សាថានផងដែរ ដែលតែងតែរកវិធីសម្លាប់លោកជាប់ជានិច្ច (យ៉ូហាន ៥:១៨; ៧:១)។ ជួនកាល អ្នកខ្លះនិយាយថាមានការកុហក « តូចតាច » និងការកុហក « ធំដុំ »។ បញ្ហាគឺថា « ភាពចាំបាច់ » នៃការកុហក និងកម្រិតនៃភាពធ្ងន់ធ្ងរនៃការកុហក ជារឿយៗត្រូវបានកំណត់ដោយអ្នកកុហកខ្លួនឯងផ្ទាល់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដើម្បីត្រឡប់ទៅរកគំនិតដ៏សំខាន់វិញ វាជាការចាំបាច់ក្នុងការស្គាល់ទស្សនៈរបស់ព្រះលើបញ្ហានេះ តាមរយៈកំណត់ហេតុគម្ពីរ។ ការប្រកាសដ៏សាមញ្ញមួយរបស់គ្រិស្តបង្ហាញថា ការកំណត់កម្រិតនៃភាពធ្ងន់ធ្ងរបែបនេះតាមគំនិតមនុស្ស គឺជាកំហុសមួយ៖ « អ្នកដែលស្មោះត្រង់ក្នុងរឿងតូចបំផុត ក៏ស្មោះត្រង់ក្នុងរឿងធំដែរ ហើយអ្នកដែលមិនសុចរិតក្នុងរឿងតូចបំផុត ក៏មិនសុចរិតក្នុងរឿងធំដែរ » (លូកា ១៦:១០)។ យើងអាចលើកឧទាហរណ៍អំពីអាណានាស និងសាភីរ៉ា ជាប្រពន្ធរបស់គាត់ ដែលបានលក់ដីធ្លីរបស់ពួកគេដើម្បីយកប្រាក់ទៅប្រគល់ឲ្យក្រុមជំនុំគ្រិស្តសាសនិកនៅសម័យពួកសាវ័ក។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ កំណត់ហេតុប្រាប់យើងថា ពួកគេបានដកប្រាក់មួយចំណែកពីការលក់ទុកសម្រាប់ខ្លួនឯង ដោយធ្វើឲ្យពួកសាវ័កជឿថាពួកគេបានប្រគល់ប្រាក់ទាំងអស់។ ជាលទ្ធផល ព្រះបានធ្វើឲ្យពួកគេស្លាប់ដោយសារការនិយាយកុហកបែបនេះ (សកម្មភាព ៥:១-១១)។ ការសន្និដ្ឋានតាមគម្ពីរគឺសាមញ្ញ៖ ការកុហកអាចមានផលវិបាកដ៏មហន្តរាយ មិនត្រឹមតែសម្រាប់ជនរងគ្រោះប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏សម្រាប់អ្នកកុហកខ្លួនឯងផ្ទាល់ផងដែរ។


យើងត្រូវធ្វើជាអ្នកស្រឡាញ់សេចក្ដីសុខសាន្ត និងជាអ្នកបង្កើតសេចក្ដីសុខសាន្ត

« ៣៨ អ្នករាល់គ្នាបានឮពាក្យដែលថ្លែងទុកថា៖ ‘ភ្នែកសងភ្នែក ហើយធ្មេញសងធ្មេញ’។ ៣៩ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា៖ កុំតតាំងនឹងមនុស្សអាក្រក់ឡើយ ប៉ុន្តែ អ្នកណាដែលទះថ្ពាល់ខាងស្ដាំរបស់អ្នក ចូរបែរថ្ពាល់ម្ខាងទៀតឲ្យគាត់ផង។ ៤០ ហើយបើអ្នកណាចង់ប្ដឹងអ្នកទៅតុលាការដើម្បីយកអាវក្នុងរបស់អ្នក ចូរឲ្យអាវក្រៅរបស់អ្នកទៅគាត់ថែមទៀត ៤១ ហើយបើអ្នកមានអំណាចកេណ្ឌអ្នកឲ្យដើរជាមួយគាត់មួយម៉ាយ ចូរដើរជាមួយគាត់ពីរម៉ាយទៅ។ ៤២ ចូរឲ្យដល់អ្នកដែលសុំពីអ្នក ហើយកុំបែរខ្នងដាក់អ្នកដែលចង់ខ្ចីដោយមិនយកការប្រាក់ពីអ្នកឡើយ » (ម៉ាថាយ ៥:៣៨-៤២)។

នៅពេលលោកត្រូវគេចាប់ខ្លួនដែលនាំទៅដល់ការសោយទិវង្គត លោកយេស៊ូគ្រិស្តបានហាមមិនឲ្យប្រើប្រាស់អាវុធ សូម្បីតែដើម្បីការពារលោក ឬការពារបុព្វហេតុរបស់លោកក៏ដោយ៖ « ពេលនោះ លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា៖ “ចូរស៊កដាវរបស់អ្នកចូលក្នុងស្រោមវិញទៅ ដ្បិតអស់អ្នកដែលកាន់ដាវ នឹងវិនាសដោយសារដាវ” » (ម៉ាថាយ ២៦:៥២)។ ការសម្លាប់មនុស្ស និងអំពើឃាតកម្មត្រូវបានហាមឃាត់ ទាំងដោយសារហេតុផលផ្ទាល់ខ្លួន និងសូម្បីតែដោយសារស្មារតីស្នេហាជាតិខាងសាសនា ឬរដ្ឋក៏ដោយ។ ការប្រកាសនេះរបស់គ្រិស្ត គឺជាការរំលឹកឡើងវិញនូវអ្វីដែលបានសរសេរទុកក្នុងទំនាយរបស់អេសាយ៖ « ហើយពួកគេនឹងដំដាវរបស់ខ្លួនធ្វើជាផាលនង្គាល ហើយដំលំពែងធ្វើជាកន្ត្រៃកាត់មែកឈើ។ ប្រជាជាតិមួយនឹងមិនលើកដាវឡើងតតាំងនឹងប្រជាជាតិមួយទៀតឡើយ ហើយពួកគេនឹងលែងរៀនធ្វើសង្គ្រាមទៀតហើយ » (អេសាយ ២:៤)។

ការលែងរៀនធ្វើសង្គ្រាមទៀត ច្បាស់ណាស់ថារួមបញ្ចូលទាំងការមិនហ្វឹកហាត់កីឡាប្រយុទ្ធ ឬក្បាច់គុន សូម្បីតែការហ្វឹកហាត់ដែលបង្កប់ដោយការឃោសនាខាងសាសនាដែលអះអាងថាធ្វើឡើងក្នុងគោលបំណង « ការពារខ្លួន » ក៏ដោយ។ ការប្រែក្លាយរាងកាយមនុស្សឲ្យទៅជា « អាវុធការពារ » អាចក្លាយទៅជា « អាវុធវាយប្រហារ » ដែលអាចធ្វើឲ្យរបួស ឬស្លាប់បានយ៉ាងឆាប់រហ័ស… គ្រិស្តសាសនិកមិនត្រូវរីករាយនឹងការទស្សនាការប្រកួតកីឡាដែលមានអំពើហិង្សា ឬភាពយន្តដែលលើកតម្កើងអំពើហិង្សាឥតហេតុផលឡើយ។ រឿងនេះគឺជាទីស្អប់ខ្ពើមយ៉ាងខ្លាំងនៅចំពោះព្រះយេហូវ៉ា៖ « ព្រះយេហូវ៉ាផ្ទាល់ពិនិត្យមើលទាំងមនុស្សសុចរិត និងមនុស្សអាក្រក់ អ្នកណាដែលស្រឡាញ់អំពើហិង្សា លោកស្អប់អ្នកនោះយ៉ាងពិតប្រាកដ » (ទំនុកតម្កើង ១១:៥)។


ធ្វើជាមនុស្សល្អឥតខ្ចោះ ដូចបិតានៅស្ថានសួគ៌ល្អឥតខ្ចោះ ក្នុងការបង្ហាញសេចក្ដីស្រឡាញ់ចំពោះអ្នកជិតខាង

« ៤៣ អ្នករាល់គ្នាបានឮពាក្យដែលថ្លែងទុកថា៖ ‘អ្នកត្រូវស្រឡាញ់អ្នកជិតខាងរបស់អ្នក ហើយស្អប់សត្រូវរបស់អ្នក’។ ៤៤ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា៖ ចូរបន្តស្រឡាញ់សត្រូវរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយអធិដ្ឋានឲ្យអស់អ្នកដែលបៀតបៀនអ្នករាល់គ្នា ៤៥ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាបង្ហាញខ្លួនថាជាកូនរបស់បិតាអ្នករាល់គ្នាដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌ ពីព្រោះលោកធ្វើឲ្យព្រះអាទិត្យរបស់លោករះឡើងបំភ្លឺទាំងមនុស្សអាក្រក់ និងមនុស្សល្អ ហើយធ្វើឲ្យភ្លៀងធ្លាក់មកលើទាំងមនុស្សសុចរិត និងមនុស្សមិនសុចរិត។ ៤៦ ដ្បិតបើអ្នករាល់គ្នាស្រឡាញ់តែអ្នកដែលស្រឡាញ់អ្នករាល់គ្នា តើអ្នករាល់គ្នានឹងទទួលបានរង្វាន់អ្វី? ពួកអ្នកទារពន្ធក៏ធ្វើដូច្នោះដែរ មិនអញ្ចឹងឬ? ៤៧ ហើយបើអ្នករាល់គ្នាជម្រាបសួរតែបងប្អូនរបស់អ្នករាល់គ្នាប៉ុណ្ណោះ តើអ្នករាល់គ្នាបានធ្វើអ្វីដែលវិសេសវិសាលទៅ? មនុស្សនៃប្រជាជាតិនានាក៏ធ្វើដូច្នោះដែរ មិនអញ្ចឹងឬ? ៤៨ ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវតែល្អឥតខ្ចោះ ដូចដែលបិតារបស់អ្នករាល់គ្នាដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌ល្អឥតខ្ចោះដែរ » (ម៉ាថាយ ៥:៤៣-៤៨)។

កិរិយាសព្ទ « ស្រឡាញ់ » នៅក្នុងបរិបទនេះ ត្រូវយល់ក្នុងន័យនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់ដែលមានហេតុផល ដោយមិនចាំបាច់មានមនោសញ្ចេតនាស្និទ្ធស្នាលចំពោះសត្រូវរបស់យើងនោះទេ។ ឧទាហរណ៍ នៅពេលមានមនុស្សម្នាក់ជេរប្រមាថយើង ឬប្រព្រឹត្តមិនល្អចំពោះយើង សេចក្ដីស្រឡាញ់ដែលផ្អែកលើគោលការណ៍គម្ពីរ នឹងរារាំងយើងមិនឲ្យតបតការជេរប្រមាថដោយការជេរប្រមាថ ឬតបតការស្អប់ដោយការស្អប់ឡើយ។ តាមវិធីនេះ វដ្ដដ៏អាក្រក់នៃការស្អប់តបនឹងការស្អប់នឹងត្រូវកាត់ផ្ដាច់ ដោយវដ្ដដ៏ល្អប្រសើរដែលលោកយេស៊ូគ្រិស្តបានទាមទារ៖ គឺការឆ្លើយតបទៅនឹងការស្អប់របស់សត្រូវយើង ដោយការចេះទប់ចិត្ត ដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់ដែលផ្អែកលើសុជីវធម៌ អាកប្បកិរិយាល្អ ការអប់រំល្អ និងវិចារណញ្ញាណល្អ (កាឡាទី ៥:២២, ២៣ « ផលផ្លែនៃឫទ្ធានុភាពបរិសុទ្ធ »)។ របៀបប្រព្រឹត្តបែបនេះអាចនឹងលើកទឹកចិត្តគាត់ឲ្យផ្លាស់ប្ដូរឥរិយាបថចំពោះយើងក៏ថាបាន។


សេចក្ដីបង្រៀននៅលើភ្នំ

(ម៉ាថាយ ជំពូកទី ៦)

ចូរយើងបម្រើព្រះដោយចិត្តរាបទាប ភាពសុភាពរាបសា និងភាពសម្ងាត់ ដើម្បីសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះ

« ១ ចូរប្រុងប្រយ័ត្នកុំប្រព្រឹត្តសេចក្ដីសុចរិតរបស់អ្នករាល់គ្នានៅចំពោះមុខមនុស្សទាំងឡាយ ដើម្បីឲ្យពួកគេកត់សម្គាល់ឃើញឡើយ បើមិនដូច្នោះទេ អ្នករាល់គ្នានឹងគ្មានរង្វាន់នៅចំពោះបិតារបស់អ្នករាល់គ្នាដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌ឡើយ។ ២ ដូច្នេះ នៅពេលអ្នកធ្វើអំណោយនៃសេចក្ដីមេត្តាករុណា កុំផ្លុំត្រែនៅពីមុខអ្នក ដូចពួកមនុស្សមានពុតធ្វើនៅក្នុងសាលាប្រជុំ និងតាមផ្លូវនានា ដើម្បីឲ្យមនុស្សលើកតម្កើងសិរីរុងរឿងឡើយ។ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាការពិតថា៖ ពួកគេបានទទួលរង្វាន់របស់ខ្លួនពេញលេញរួចទៅហើយ។ ៣ ប៉ុន្តែ ចំណែកអ្នកវិញ នៅពេលអ្នកធ្វើអំណោយនៃសេចក្ដីមេត្តាករុណា កុំឲ្យដៃឆ្វេងរបស់អ្នកដឹងអ្វីដែលដៃស្ដាំរបស់អ្នកកំពុងធ្វើឡើយ ៤ ដើម្បីឲ្យអំណោយនៃសេចក្ដីមេត្តាករុណារបស់អ្នកត្រូវបានធ្វើឡើងដោយសម្ងាត់ ពេលនោះ បិតារបស់អ្នកដែលទតមើលក្នុងទីសម្ងាត់ នឹងប្រទានរង្វាន់ដល់អ្នកវិញ។ (…) ១៦ នៅពេលអ្នករាល់គ្នាតមអាហារ ចូរឈប់ធ្វើមុខក្រៀមក្រំដូចពួកមនុស្សមានពុត ពីព្រោះពួកគេធ្វើមុខឲ្យអាក្រក់មើល ដើម្បីបង្ហាញដល់មនុស្សទាំងឡាយថាពួកគេកំពុងតមអាហារ។ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាការពិតថា៖ ពួកគេបានទទួលរង្វាន់របស់ខ្លួនពេញលេញរួចទៅហើយ។ ១៧ ប៉ុន្តែ ចំណែកអ្នកវិញ នៅពេលអ្នកតមអាហារ ចូរលាបប្រេងលើក្បាល ហើយលុបលាងមុខរបស់អ្នក ១៨ ដើម្បីកុំឲ្យបង្ហាញដល់មនុស្សទាំងឡាយថាអ្នកកំពុងតមអាហារឡើយ គឺបង្ហាញដល់បិតារបស់អ្នកដែលគង់នៅក្នុងទីសម្ងាត់វិញ ពេលនោះ បិតារបស់អ្នកដែលទតមើលក្នុងទីសម្ងាត់ នឹងប្រទានរង្វាន់ដល់អ្នក » (ម៉ាថាយ ៦:១-៤, ១៦-១៨)។

លោកយេស៊ូគ្រិស្តព្រមានថា មនុស្សដែលធ្វើការដើម្បីសិរីរុងរឿងរបស់ខ្លួនឯង ក្នុងគោលបំណងទទួលបានការទទួលស្គាល់ពីមនុស្សចំពោះកិច្ចការដែលខ្លួនបានធ្វើ នឹងទទួលបានរង្វាន់ត្រឹមតែភាពឥតប្រយោជន៍នៃសិរីរុងរឿងរបស់មនុស្សប៉ុណ្ណោះ ដែលមានរយៈពេលខ្លីបំផុត និងជាការស្រមើស្រមៃ ហើយគ្មានរង្វាន់អ្វីពីព្រះឡើយ។ បិតានៅស្ថានសួគ៌ប្រទានរង្វាន់តែដល់មនុស្សដែលដើរដោយភាពសុភាពរាបសាជាមួយលោកប៉ុណ្ណោះ៖ « ឱមនុស្សដែលកើតចេញពីដីអើយ លោកបានបើកសម្ដែងឲ្យអ្នកដឹងអំពីអ្វីដែលល្អហើយ។ ហើយតើព្រះយេហូវ៉ាទាមទារអ្វីពីអ្នក ក្រៅពីឲ្យប្រព្រឹត្តសេចក្ដីយុត្តិធម៌ ស្រឡាញ់សេចក្ដីសប្បុរស និងដើរដោយភាពសុភាពរាបសាជាមួយព្រះរបស់អ្នក? » (មីកា ៦:៨)។ រង្វាន់របស់ព្រះ ដោយសារអំពើល្អរបស់យើង ដែលត្រូវបានធ្វើឡើងដោយមនុស្សទូទៅមិនបានដឹង គឺស្ថិតស្ថេរជារៀងរហូត។

សូមរំលឹកឡើងវិញនូវអ្វីដែលលោកយេស៊ូគ្រិស្តបានមានប្រសាសន៍នៅដើមដំបូងនៃសេចក្ដីបង្រៀននៅលើភ្នំរបស់លោក៖ ពួកអ្នកកាន់តាមលោកគឺជាពន្លឺរបស់ពិភពលោក ហើយអំពើល្អដែលពួកគេធ្វើត្រូវតែលើកតម្កើងសិរីរុងរឿងរបស់បិតាលោក (ម៉ាថាយ ៥:១៤-១៦)។ ហេតុដូច្នេះ ចូរយើងយកចិត្តទុកដាក់ធ្វើឲ្យគុណសម្បត្តិនៃអំពើល្អរបស់យើងធ្លាក់ទៅលើព្រះជានិច្ច៖ « ដូច្នេះ ទោះជាអ្នករាល់គ្នាបរិភោគក្ដី ផឹកក្ដី ឬធ្វើអ្វីផ្សេងទៀតក្ដី ចូរធ្វើគ្រប់យ៉ាងដើម្បីសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះ » (១ កូរិនថូស ១០:៣១)។


លោកយេស៊ូគ្រិស្តប្រាប់យើងអំពីរបៀបអធិដ្ឋានទៅកាន់បិតារបស់លោកនៅស្ថានសួគ៌

« ៥ ម្យ៉ាងទៀត នៅពេលអ្នករាល់គ្នាអធិដ្ឋាន អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវធ្វើដូចពួកមនុស្សមានពុតឡើយ ពីព្រោះពួកគេចូលចិត្តឈរអធិដ្ឋាននៅក្នុងសាលាប្រជុំ និងតាមកែងផ្លូវធំៗ ដើម្បីឲ្យមនុស្សមើលឃើញ។ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាការពិតថា៖ ពួកគេបានទទួលរង្វាន់របស់ខ្លួនពេញលេញរួចទៅហើយ។ ៦ ប៉ុន្តែ ចំណែកអ្នកវិញ នៅពេលអ្នកអធិដ្ឋាន ចូរចូលទៅក្នុងបន្ទប់ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក ហើយក្រោយពីបិទទ្វាររួច ចូរអធិដ្ឋានទៅកាន់បិតារបស់អ្នកដែលគង់នៅក្នុងទីសម្ងាត់ ពេលនោះ បិតារបស់អ្នកដែលទតមើលក្នុងទីសម្ងាត់ នឹងប្រទានរង្វាន់ដល់អ្នក។ ៧ ប៉ុន្តែ នៅពេលអ្នករាល់គ្នាអធិដ្ឋាន កុំនិយាយដដែលៗជាប់ជានិច្ច ដូចមនុស្សនៃប្រជាជាតិនានាធ្វើឡើយ ពីព្រោះពួកគេគិតថាពួកគេនឹងត្រូវបានស្ដាប់ឮដោយសារពួកគេនិយាយច្រើន។ ៨ ដូច្នេះ កុំធ្វើដូចពួកគេឡើយ ដ្បិតព្រះជាបិតារបស់អ្នករាល់គ្នាជ្រាបថាអ្នករាល់គ្នាត្រូវការអ្វីខ្លះ មុនពេលអ្នករាល់គ្នាទូលសុំពីលោកទៅទៀត » (ម៉ាថាយ ៦:៥-៨)។

នេះគ្រាន់តែជាការរំលឹកឡើងវិញនូវបញ្ញត្តិទីមួយក្នុងចំណោមបញ្ញត្តិទាំងដប់ប៉ុណ្ណោះ៖ យើងត្រូវគោរពប្រណិប័តន៍តែព្រះយេហូវ៉ាមួយអង្គគត់។ យើងមិនត្រូវអធិដ្ឋានទៅកាន់លោកយេស៊ូគ្រិស្តទេ ពីព្រោះលោកគឺជាបុត្ររបស់ព្រះ ហើយមិនមែនជាព្រះដ៏មានឫទ្ធានុភាពខ្លាំងក្លាបំផុតនោះឡើយ។ សាវ័កពេត្រុសផ្ទាល់បានចង្អុលបង្ហាញថាលោកយេស៊ូគ្រិស្តគឺជាបុត្ររបស់ព្រះ។ បន្ទាប់ពីចម្លើយដ៏ត្រឹមត្រូវរបស់គាត់ លោកយេស៊ូគ្រិស្តបានសរសើរសាវ័កពេត្រុសថា៖ « ជាការឆ្លើយតប ស៊ីម៉ូន ពេត្រុស ទូលថា៖ “លោកគឺជាគ្រិស្ត ជាបុត្ររបស់ព្រះដ៏មានជីវិតរស់”។ ពេលនោះ លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា៖ “ស៊ីម៉ូន កូនយ៉ូណាអើយ អ្នកមានសុភមង្គលហើយ ពីព្រោះមិនមែនសាច់ និងឈាមទេដែលបានបើកសម្ដែងរឿងនេះឲ្យអ្នកដឹង ប៉ុន្តែ គឺបិតារបស់ខ្ញុំដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌” » (ម៉ាថាយ ១៦:១៦, ១៧)។ លើសពីនេះទៅទៀត ព្រះយេហូវ៉ាមិនមែនជាផ្នែកមួយនៃព្រះត្រីឯកនោះទេ។ សេចក្ដីបង្រៀនអំពីព្រះត្រីឯកមិនមែនមកពីគម្ពីរឡើយ។

« អ្នកគោរពប្រណិប័តន៍ពិតប្រាកដ » ត្រូវគោរពប្រណិប័តន៍ព្រះដោយ « ឫទ្ធានុភាពបរិសុទ្ធ » ឬតាមរបៀបខាងជំនឿ ដោយគ្មានវត្ថុសាសនាដែលជារូបគោរព ដូចជាឈើឆ្កាង រូបចម្លាក់ រូបភាព ឬមេដាយដែលទាក់ទងនឹងការគោរពបូជាព្រះនាងម៉ារី ឬ « ពួកសន្តបុគ្គល » ផ្សេងទៀតឡើយ។ ប្រសិនបើគ្រិស្តសាសនិកម្នាក់មានវត្ថុទាំងនោះ គាត់ត្រូវតែបោះបង់ចោល ឬបំផ្លាញវាចោល (សកម្មភាព ១៩:១៩, ២០)។ គ្រិស្តសាសនិកត្រូវគោរពប្រណិប័តន៍ព្រះដោយ « សេចក្ដីពិត » ដែលបានបង្ហាញនៅក្នុងគម្ពីរ (យ៉ូហាន ១៧:១៧; ២ ធីម៉ូថេ ៣:១៦, ១៧; ២ ពេត្រុស ១:២០, ២១)។ គ្រិស្តសាសនិកមិនត្រូវធ្វើកាយវិការដែលមិនសមរម្យតាមគម្ពីរ នៅមុន និងក្រោយពេលអធិដ្ឋាន ដូចជាការធ្វើសញ្ញាឈើឆ្កាងនោះទេ។ នោះគឺជាការប្រតិបត្តិដែលមិនមែនមកពីគម្ពីរ ដែលមិនមាននៅសម័យពួកសាវ័កឡើយ។ ដូចដែលសាវ័កប៉ូលបាននិយាយក្រោមការដឹកនាំរបស់ឫទ្ធានុភាពបរិសុទ្ធថា៖ « ហេតុដូច្នេះ បងប្អូនជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំអើយ ចូររត់គេចចេញពីការគោរពរូបព្រះ » (១ កូរិនថូស ១០:១៤)។

តើគួរសូត្រពាក្យអធិដ្ឋាននេះដដែលៗ តាមរបៀបដូចម៉ាស៊ីន ដោយមិនបានគិតពិចារណាដែរឬទេ? ដោយផ្អែកលើការប្រកាសរបស់លោកយេស៊ូគ្រិស្ត ច្បាស់ណាស់ថា មិនគួរទេ។ យើងអាចអានឡើងវិញនូវអ្វីដែលលោកបានមានប្រសាសន៍អំពីការមិននិយាយដដែលៗដូចម៉ាស៊ីន ដោយមិនបានគិតពិចារណា នៅក្នុងពាក្យអធិដ្ឋានរបស់យើង៖ « ប៉ុន្តែ នៅពេលអ្នករាល់គ្នាអធិដ្ឋាន កុំនិយាយដដែលៗជាប់ជានិច្ច ដូចមនុស្សនៃប្រជាជាតិនានាធ្វើឡើយ » (ម៉ាថាយ ៦:៧)។

អ្វីដែលត្រូវចងចាំពីពាក្យអធិដ្ឋានគំរូ

« ៩ ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវអធិដ្ឋានដូច្នេះថា៖

“ ‘បិតារបស់យើងខ្ញុំដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌អើយ សូមឲ្យនាមរបស់លោកបានបរិសុទ្ធ។ ១០ សូមឲ្យរាជាណាចក្ររបស់លោកបានមកដល់។ សូមឲ្យបំណងប្រាថ្នារបស់លោកបានសម្រេចនៅលើផែនដី ដូចនៅស្ថានសួគ៌ដែរ។ ១១ សូមប្រទានអាហារប្រចាំថ្ងៃដល់យើងខ្ញុំនៅថ្ងៃនេះ ១២ ហើយសូមលើកលែងបំណុលរបស់យើងខ្ញុំ ដូចដែលយើងខ្ញុំបានលើកលែងឲ្យកូនបំណុលរបស់យើងខ្ញុំដែរ។ ១៣ ហើយសូមកុំនាំយើងខ្ញុំចូលក្នុងការល្បួងឡើយ ប៉ុន្តែ សូមជួយសង្គ្រោះយើងខ្ញុំឲ្យរួចផុតពីមេកំណាច’។

១៤ “ដ្បិតបើអ្នករាល់គ្នាអភ័យទោសចំពោះកំហុសរបស់មនុស្ស បិតារបស់អ្នករាល់គ្នាដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌ក៏នឹងអភ័យទោសឲ្យអ្នករាល់គ្នាដែរ ១៥ ប៉ុន្តែ បើអ្នករាល់គ្នាមិនអភ័យទោសចំពោះកំហុសរបស់មនុស្សទេ បិតារបស់អ្នករាល់គ្នាក៏នឹងមិនអភ័យទោសចំពោះកំហុសរបស់អ្នករាល់គ្នាដែរ” » (ម៉ាថាយ ៦:៩-១៥)។

យើងត្រូវអធិដ្ឋានទៅកាន់ព្រះដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់ និងមនោសញ្ចេតនា ដូចជាពេលកូនប្រុស និងកូនស្រីនិយាយទៅកាន់ឪពុករបស់ពួកគេដែលពួកគេស្រឡាញ់យ៉ាងជ្រាលជ្រៅ និងដោយស្មោះស្ម័គ្រ។ យើងត្រូវយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះនាមរបស់លោក ដើម្បីឲ្យនាមនោះបានបរិសុទ្ធ ដែលរួមបញ្ចូលទាំងបំណងប្រាថ្នាក្នុងការការពារកេរ្តិ៍ឈ្មោះដ៏ល្អរបស់លោក។ យើងត្រូវបង្ហាញបំណងប្រាថ្នាដ៏ស្មោះស្ម័គ្ររបស់យើងទៅកាន់លោក ថាគោលបំណងដ៏សុចរិតរបស់លោកនឹងបានសម្រេចនៅលើផែនដី (ម៉ាថាយ ៦:៩, ១០)។ យើងយល់ថាលោកយេស៊ូគ្រិស្តបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា ជាទូទៅ ពាក្យអធិដ្ឋានរបស់យើងត្រូវតែជាទង្វើនៃការគោរពប្រណិប័តន៍ដែលតម្រង់ទៅរកព្រះ ដោយពោលពាក្យសរសើរតម្កើង និងការដឹងគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅចំពោះការបង្ហាញសេចក្ដីស្រឡាញ់ជាច្រើនដែលលោកបានសម្ដែងចំពោះយើង។ សៀវភៅទំនុកតម្កើងផ្ដល់នូវឧទាហរណ៍ជាច្រើននៃការសរសើរតម្កើងដែលយើងអាចថ្វាយចំពោះព្រះយេហូវ៉ា ប្រៀបដូចជាគ្រឿងក្រអូបខាងជំនឿដែលគាប់ចិត្តលោក៖ « សូមឲ្យពាក្យអធិដ្ឋានរបស់ទូលបង្គំបានរៀបចំទុកដូចជាគ្រឿងក្រអូបនៅចំពោះមុខលោក ហើយការលើកបាតដៃរបស់ទូលបង្គំឡើង ដូចជាដង្វាយធញ្ញជាតិនៅពេលល្ងាច » (ទំនុកតម្កើង ១៤១:២)។ ព្រះយេហូវ៉ាឆាប់រំភើបព្រះទ័យយ៉ាងខ្លាំងចំពោះការដែលយើងស្រឡាញ់លោក ហើយបង្ហាញឲ្យដឹងតាមរយៈពាក្យសម្ដី និងការប្រព្រឹត្តរបស់យើង៖ « (ព្រះ) ដែលសម្ដែងសេចក្ដីស្រឡាញ់ដ៏ស្មោះស្ម័គ្ររហូតដល់មួយពាន់តំណមនុស្ស ចំពោះអស់អ្នកដែលស្រឡាញ់ខ្ញុំ ហើយរក្សាបញ្ញត្តិរបស់ខ្ញុំ » (និក្ខមនំ ២០:៦)។ តាមរយៈពាក្យអធិដ្ឋាន និងឥរិយាបថរបស់យើង ចូរយើងឆ្លើយតបទៅនឹងសេចក្ដីស្រឡាញ់ដែលលោកបានសម្ដែងចំពោះយើង ដោយស្រឡាញ់ព្រះតបវិញ។ ទំនុកតម្កើង ជំពូកទី ១៤៥ សម្បូរទៅដោយពាក្យសរសើរតម្កើងដែលថ្វាយចំពោះព្រះ៖ « ឱព្រះជាស្ដេចរបស់ទូលបង្គំអើយ ទូលបង្គំចង់លើកតម្កើងលោក ហើយទូលបង្គំចង់សរសើរតម្កើងនាមរបស់លោកអស់កាលមិនកំណត់ មែនហើយ អស់កល្បជានិច្ច » (ទំនុកតម្កើង ១៤៥:១)។

បន្ទាប់មក យើងអាចអធិដ្ឋានទៅកាន់ព្រះ ដោយលើកឡើងជាពិសេសអំពីសេចក្ដីត្រូវការផ្ទាល់ខ្លួនរបស់យើង ដូចជាការដែលលោកជួយយើងខាងជំនឿ និងខាងសម្ភារៈ។ យើងអាចរៀបរាប់ប្រាប់ព្រះអំពីអារម្មណ៍ជ្រាលជ្រៅបំផុតដែលធ្វើឲ្យយើងព្រួយបារម្ភ ឬបង្ហាញអំណររបស់យើងតាមរយៈការអរព្រះគុណ (សៀវភៅទំនុកតម្កើងក្នុងគម្ពីរ គឺជាកម្រងកំណាព្យដ៏មានតម្លៃនៃអារម្មណ៍ដែលបានបង្ហាញចំពោះព្រះ)។ នៅក្នុងផ្នែកចុងក្រោយនៃពាក្យអធិដ្ឋាន លោកយេស៊ូគ្រិស្តលើកទឹកចិត្តយើងឲ្យទូលសុំព្រះជួយយើងប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងភាពទន់ខ្សោយរបស់យើង ដែលមេកំណាចឆ្លៀតឱកាសប្រើដើម្បីល្បួងយើង ហើយធ្វើឲ្យខូចដល់ភាពស្មោះត្រង់របស់យើង (ម៉ាថាយ ៦:១១-១៣; រ៉ូម ៧:២១-២៥) (សេចក្ដីបង្រៀនមូលដ្ឋាននៃគម្ពីរ (ផ្លូវហាមចូល))។

នៅក្នុង ម៉ាថាយ ៦:១៤, ១៥ លោកយេស៊ូគ្រិស្តបង្ហាញថា គុណភាពនៃទំនាក់ទំនងរបស់យើងជាមួយព្រះ គឺអាស្រ័យលើទំនាក់ទំនងដែលយើងមានជាមួយអ្នកជិតខាងរបស់យើង៖ « ដ្បិតបើអ្នករាល់គ្នាអភ័យទោសចំពោះកំហុសរបស់មនុស្ស បិតារបស់អ្នករាល់គ្នាដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌ក៏នឹងអភ័យទោសឲ្យអ្នករាល់គ្នាដែរ ប៉ុន្តែ បើអ្នករាល់គ្នាមិនអភ័យទោសចំពោះកំហុសរបស់មនុស្សទេ បិតារបស់អ្នករាល់គ្នាក៏នឹងមិនអភ័យទោសចំពោះកំហុសរបស់អ្នករាល់គ្នាដែរ » (ម៉ាថាយ ៥:២៣, ២៤; ១ យ៉ូហាន ៣:១៥; ៤:៨)។


ត្រូវបដិសេធការស្រឡាញ់ប្រាក់ និងការស្វែងរកទ្រព្យសម្បត្តិ

យើងត្រូវធ្វើការជ្រើសរើស រវាងការបម្រើព្រះ ឬបម្រើទ្រព្យសម្បត្តិ

« ១៩ ចូរឈប់ប្រមូលទ្រព្យសម្បត្តិទុកសម្រាប់ខ្លួននៅលើផែនដី ដែលជាកន្លែងមានសត្វល្អិត និងច្រែះស៊ីបំផ្លាញ ហើយជាកន្លែងដែលចោរទម្លុះចូលមកលួចយកទៅ។ ២០ ផ្ទុយទៅវិញ ចូរប្រមូលទ្រព្យសម្បត្តិទុកសម្រាប់ខ្លួននៅស្ថានសួគ៌ ដែលជាកន្លែងគ្មានទាំងសត្វល្អិត និងច្រែះស៊ីបំផ្លាញ ហើយគ្មានចោរទម្លុះចូលមកលួចយកទៅឡើយ។ ២១ ដ្បិតទ្រព្យសម្បត្តិរបស់អ្នកនៅទីណា ចិត្តរបស់អ្នកក៏នឹងនៅទីនោះដែរ។

២២ “ចង្កៀងរបស់រាងកាយគឺជាភ្នែក។ ដូច្នេះ បើភ្នែករបស់អ្នកសម្លឹងត្រង់ រាងកាយទាំងមូលរបស់អ្នកនឹងភ្លឺស្វាង ២៣ ប៉ុន្តែ បើភ្នែករបស់អ្នកអាក្រក់ រាងកាយទាំងមូលរបស់អ្នកនឹងងងឹតសូន្យ។ ដូច្នេះ បើពន្លឺដែលនៅក្នុងខ្លួនអ្នកជាសេចក្ដីងងឹត តើសេចក្ដីងងឹតនោះធំធេងប៉ុណ្ណាទៅ!

២៤ “គ្មានអ្នកណាអាចធ្វើជាទាសករបម្រើម្ចាស់ពីរបានទេ ដ្បិតគាត់នឹងស្អប់ម្ចាស់មួយ ហើយស្រឡាញ់ម្ចាស់មួយទៀត ឬគាត់នឹងស្មោះស្ម័គ្រនឹងម្ចាស់មួយ ហើយមើលងាយម្ចាស់មួយទៀត។ អ្នករាល់គ្នាមិនអាចធ្វើជាទាសករបម្រើទាំងព្រះ និងទ្រព្យសម្បត្តិបានឡើយ » (ម៉ាថាយ ៦:១៩-២៤)។

ច្បាស់ណាស់ថា គម្ពីរមិនថ្កោលទោសភាពមានបានទេ ដូចគ្នានឹងគម្ពីរមិនលើកទឹកចិត្តឲ្យមានភាពក្រីក្រដែរ។ លោកយេស៊ូគ្រិស្តព្រមានអំពីទំនាក់ទំនងរបស់យើងចំពោះទ្រព្យសម្បត្តិ ដោយភ្ជាប់ទៅនឹងគោលដៅចម្បងរបស់យើងក្នុងការបម្រើព្រះ។ លោកយេស៊ូគ្រិស្ត ដូចគ្នានឹងគម្ពីរទាំងមូលដែរ ថ្កោលទោសការស្រឡាញ់ប្រាក់៖ « ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អស់អ្នកដែលប្ដេជ្ញាចិត្តថានឹងធ្វើជាអ្នកមាន ធ្លាក់ទៅក្នុងការល្បួង ធ្លាក់ទៅក្នុងអន្ទាក់ និងសេចក្ដីប្រាថ្នាដ៏ល្ងង់ខ្លៅ និងប្រកបដោយគ្រោះថ្នាក់ជាច្រើន ដែលពន្លិចមនុស្សទៅក្នុងសេចក្ដីវិនាស និងការខូចបង់។ ដ្បិតការស្រឡាញ់ប្រាក់គឺជាឫសគល់នៃអំពើអាក្រក់គ្រប់ប្រភេទ ហើយដោយសារការប្រាថ្នាចង់បានសេចក្ដីស្រឡាញ់នេះ អ្នកខ្លះបានវង្វេងចេញឆ្ងាយពីជំនឿ ហើយបានចាក់ទម្លុះខ្លួនឯងគ្រប់ទីកន្លែងដោយការឈឺចាប់ជាច្រើន » (១ ធីម៉ូថេ ៦:៩, ១០)។ តាមរយៈឃ្លាថា « ភ្នែកសម្លឹងត្រង់ » មានន័យថា ស្មោះត្រង់ គ្មានល្បិចកល ផ្ដោតអារម្មណ៍បានល្អ និងមានចិត្តទូលាយ ដែលស្របតាមការបម្រើព្រះ។ រីឯ « ភ្នែកអាក្រក់ » ដែលមិនល្អ និងច្រណែន តំណាងឲ្យគោលដៅដែលផ្អែកលើការលោភលន់ និងភាពអាត្មានិយម ដែលស្របតាមការបម្រើព្រះនៃទ្រព្យសម្បត្តិ។

លោកយេស៊ូគ្រិស្តលើកទឹកចិត្តឲ្យធ្វើជាអ្នកមានចំពោះព្រះ៖ « ពេលនោះ លោកបានលើកឧទាហរណ៍ប្រៀបធៀបមួយប្រាប់ពួកគេថា៖ “ដីរបស់អ្នកមានម្នាក់បានផ្ដល់ភោគផលយ៉ាងបរិបូរ។ ដូច្នេះ គាត់ចាប់ផ្ដើមគិតពិចារណាក្នុងចិត្តខ្លួនឯងថា៖ ‘តើខ្ញុំត្រូវធ្វើយ៉ាងណា ដោយសារខ្ញុំលែងមានកន្លែងសម្រាប់ប្រមូលទុកភោគផលរបស់ខ្ញុំទៀតហើយ?’ ពេលនោះ គាត់និយាយថា៖ ‘ខ្ញុំនឹងធ្វើដូច្នេះ៖ ខ្ញុំនឹងរុះរើជង្រុករបស់ខ្ញុំ ហើយសង់ជង្រុកដែលធំជាងមុន រួចខ្ញុំនឹងប្រមូលស្រូវទាំងអស់ និងរបស់ល្អៗទាំងអស់របស់ខ្ញុំទុកនៅទីនោះ ហើយខ្ញុំនឹងនិយាយទៅកាន់ខ្លួនឯងថា៖ “ខ្លួនអើយ ឯងមានរបស់ល្អៗជាច្រើនបម្រុងទុកសម្រាប់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ ចូរសម្រាកឲ្យស្រួលខ្លួនចុះ ស៊ី ផឹក ហើយសប្បាយរីករាយឲ្យពេញទំហឹងទៅ”’។ ប៉ុន្តែ ព្រះមានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា៖ ‘មនុស្សគ្មានវិចារណញ្ញាណអើយ នៅយប់នេះឯង គេនឹងទាមទារយកជីវិតរបស់អ្នកវិញហើយ។ ដូច្នេះ របស់របរដែលអ្នកបានប្រមូលទុកនោះ តើនឹងបានទៅអ្នកណា?’ មនុស្សដែលប្រមូលទ្រព្យសម្បត្តិទុកសម្រាប់ខ្លួនឯង ប៉ុន្តែមិនមានចំពោះព្រះ ក៏ដូច្នោះដែរ » (លូកា ១២:១៦-២១)។


លោកយេស៊ូគ្រិស្តលើកទឹកចិត្តយើងឲ្យដោះស្រាយបញ្ហារបស់យើងម្ដងមួយថ្ងៃៗ

« ២៥ ហេតុដូច្នេះ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា៖ ចូរឈប់ព្រួយបារម្ភអំពីជីវិតរបស់អ្នករាល់គ្នា ថាត្រូវបរិភោគអ្វី ឬត្រូវផឹកអ្វី ឬអំពីរាងកាយរបស់អ្នករាល់គ្នា ថាត្រូវស្លៀកពាក់អ្វី។ ជីវិតមានន័យសំខាន់ជាងអាហារ ហើយរាងកាយមានន័យសំខាន់ជាងសម្លៀកបំពាក់ មិនអញ្ចឹងឬ? ២៦ ចូរសង្កេតមើលសត្វស្លាបនៅលើមេឃដោយយកចិត្តទុកដាក់ ពីព្រោះពួកវាមិនព្រោះ មិនច្រូត និងមិនប្រមូលទុកក្នុងជង្រុកឡើយ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បិតារបស់អ្នករាល់គ្នាដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌ចិញ្ចឹមពួកវា។ តើអ្នករាល់គ្នាមិនមានតម្លៃជាងពួកវាទេឬ? ២៧ តើអ្នកណាក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា ដែលអាចពន្យារអាយុជីវិតរបស់ខ្លួនឲ្យវែងជាងមុនសូម្បីតែមួយហត្ថ ដោយការព្រួយបារម្ភ? ២៨ ហើយចំពោះរឿងសម្លៀកបំពាក់ ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាព្រួយបារម្ភ? ចូរទទួលមេរៀនពីផ្កាលីលីនៅតាមវាលស្រែ សូមមើលរបៀបដែលពួកវាលូតលាស់ ពួកវាមិនធ្វើការនឿយហត់ និងមិនរវៃអំបោះឡើយ ២៩ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា សូម្បីតែស្ដេចសាឡូម៉ូនក្នុងគ្រាដែលមានសិរីរុងរឿងបំផុត ក៏មិនបានគ្រងសម្លៀកបំពាក់ល្អដូចផ្កាមួយទងក្នុងចំណោមផ្កាទាំងនេះដែរ។ ៣០ ដូច្នេះ បើព្រះតុបតែងរុក្ខជាតិនៅតាមវាលស្រែបែបនេះ ដែលមាននៅថ្ងៃនេះ ហើយថ្ងៃស្អែកត្រូវគេបោះចូលទៅក្នុងឡ តើលោកនឹងមិនប្រទានសម្លៀកបំពាក់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាលើសពីនោះទៅទៀតទេឬ ឱមនុស្សមានជំនឿតិចអើយ? ៣១ ដូច្នេះ កុំព្រួយបារម្ភឲ្យសោះ ដោយនិយាយថា៖ ‘តើយើងនឹងបរិភោគអ្វី?’ ឬ៖ ‘តើយើងនឹងផឹកអ្វី?’ ឬ៖ ‘តើយើងនឹងស្លៀកពាក់អ្វី?’ ៣២ ដ្បិតអ្វីៗទាំងអស់នេះហើយ ដែលប្រជាជាតិនានាស្វែងរកយ៉ាងលោភលន់។ ពីព្រោះបិតារបស់អ្នករាល់គ្នាដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌ជ្រាបថាអ្នករាល់គ្នាត្រូវការអ្វីៗទាំងអស់នេះ។

៣៣ “ដូច្នេះ ចូរបន្តស្វែងរករាជាណាចក្រ និងសេចក្ដីសុចរិតរបស់លោកជាមុនសិន ហើយអ្វីៗផ្សេងទៀតទាំងអស់នេះនឹងត្រូវបានបន្ថែមឲ្យអ្នករាល់គ្នា។ ៣៤ ហេតុដូច្នេះ កុំព្រួយបារម្ភអំពីថ្ងៃស្អែកឲ្យសោះ ពីព្រោះថ្ងៃស្អែកនឹងមានការព្រួយបារម្ភរបស់ថ្ងៃស្អែកផ្ទាល់។ ទុក្ខលំបាករបស់ថ្ងៃនីមួយៗ គឺគ្រប់គ្រាន់ហើយសម្រាប់ថ្ងៃនោះ » (ម៉ាថាយ ៦:២៥-៣៤)។


វាជារឿងធម្មតាទាំងស្រុងដែលមានអារម្មណ៍ព្រួយបារម្ភនៅពេលប្រឈមមុខនឹងបញ្ហានានា ជាពិសេសប្រសិនបើបញ្ហាទាំងនោះធ្ងន់ធ្ងរ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ លោកយេស៊ូគ្រិស្តមានប្រសាសន៍ថា ការព្រួយបារម្ភជ្រុលហួសហេតុនឹងមិនអាចជួយដោះស្រាយបញ្ហាបានទេ។ ម្យ៉ាងវិញទៀត លោកបានចោទជាសំណួរនេះ ដើម្បីបង្ហាញថាការព្រួយបារម្ភជ្រុលហួសហេតុគឺឥតប្រយោជន៍៖ « តើអ្នកណាក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា ដែលអាចពន្យារអាយុជីវិតរបស់ខ្លួនឲ្យវែងជាងមុនសូម្បីតែមួយហត្ថ ដោយការព្រួយបារម្ភ? » (ខ ២៧)។ វិធីល្អបំផុតដើម្បីប្រឈមមុខនឹងការព្រួយបារម្ភ គឺការទុកចិត្តលើការពិតដែលថាព្រះនឹងជួយមនុស្សដែលយកចិត្តទុកដាក់ធ្វើតាមបំណងប្រាថ្នារបស់លោក ដូចគ្នានឹងលោកមើលថែទាំស្នាដៃបង្កើតទាំងមូលរបស់លោកដែរ៖ « ខ្ញុំធ្លាប់ជាមនុស្សវ័យក្មេង រហូតដល់ឥឡូវខ្ញុំចាស់ជរាហើយ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំមិនដែលឃើញមនុស្សសុចរិតត្រូវបានបោះបង់ចោលទាំងស្រុង ឬកូនចៅរបស់គាត់ដើរសុំទានអាហារឡើយ » (ទំនុកតម្កើង ៣៧:២៥)។ លោកយេស៊ូគ្រិស្តលើកទឹកចិត្តមនុស្សឲ្យរស់នៅក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ន (ដែលត្រូវបានកំណត់ព្រំដែនក្នុងករណីនេះ ដោយថ្ងៃនីមួយៗ) ដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហានានា ពីព្រោះអតីតកាលលែងមានទៀតហើយ ហើយអនាគតក៏មិនទាន់មកដល់ដែរ។ គំនិតដ៏សាមញ្ញនេះដែលត្រូវបានយល់ដឹងយ៉ាងច្បាស់ អនុញ្ញាតឲ្យយើងមិនចិញ្ចឹមការព្រួយបារម្ភជ្រុលហួសហេតុ ពីព្រោះ « ទុក្ខលំបាករបស់ថ្ងៃនីមួយៗ គឺគ្រប់គ្រាន់ហើយសម្រាប់ថ្ងៃនោះ »។ នៅក្នុងដំបូន្មានស្ដីពីការអធិដ្ឋាន លោកយេស៊ូគ្រិស្តបានមានប្រសាសន៍ថា៖ « ព្រះជាបិតារបស់អ្នករាល់គ្នាជ្រាបថាអ្នករាល់គ្នាត្រូវការអ្វីខ្លះ មុនពេលអ្នករាល់គ្នាទូលសុំពីលោកទៅទៀត » (ម៉ាថាយ ៦:៨)។ ទាក់ទងនឹងសេចក្ដីត្រូវការអាហារ នៅក្នុងពាក្យអធិដ្ឋានគំរូមានចែងថា៖ « សូមប្រទានអាហារប្រចាំថ្ងៃដល់យើងខ្ញុំនៅថ្ងៃនេះ » (ម៉ាថាយ ៦:១១)។

ហេតុដូច្នេះ ការជៀសវាងការគិតទុកជាមុនជ្រុលហួសហេតុ ដែលអាចបង្កើតការព្រួយបារម្ភដ៏គ្រោះថ្នាក់ គឺជាការប្រសើរជាង។ ចូរយើងដោះស្រាយបញ្ហារបស់យើងជាបន្តបន្ទាប់នៅពេលវាកើតឡើង ដោយទុកចិត្តលើព្រះទាំងស្រុង៖ « ចូរទុកចិត្តលើព្រះយេហូវ៉ាឲ្យអស់ពីចិត្ត ហើយកុំពឹងផ្អែកលើការយល់ដឹងរបស់ខ្លួនឡើយ។ ចូរនឹកគិតដល់លោកក្នុងគ្រប់ផ្លូវទាំងអស់របស់អ្នក នោះលោកនឹងធ្វើឲ្យផ្លូវរបស់អ្នកត្រង់ » (សុភាសິດ ៣:៥, ៦)។

សេចក្ដីបង្រៀននៅលើភ្នំ

(ម៉ាថាយ ជំពូកទី ៧)

ចូរឈប់វិនិច្ឆ័យអ្នកដទៃ ដើម្បីកុំឲ្យអ្នករាល់គ្នាត្រូវបានវិនិច្ឆ័យ

« ១ ចូរឈប់វិនិច្ឆ័យអ្នកដទៃ ដើម្បីកុំឲ្យអ្នករាល់គ្នាត្រូវបានវិនិច្ឆ័យ ២ ដ្បិតអ្នករាល់គ្នាវិនិច្ឆ័យអ្នកដទៃយ៉ាងណា អ្នករាល់គ្នាក៏នឹងត្រូវបានវិនិច្ឆ័យយ៉ាងនោះដែរ ហើយអ្នករាល់គ្នាប្រើរង្វាល់យ៉ាងណាវាល់ឲ្យគេ គេក៏នឹងប្រើរង្វាល់យ៉ាងនោះវាល់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាវិញដែរ។ ៣ ហេតុអ្វីបានជាអ្នកមើលឃើញកម្ទេចឈើតូចមួយនៅក្នុងភ្នែកបងប្អូនរបស់អ្នក ប៉ុន្តែមិនពិចារណាមើលធ្នឹមឈើធំមួយដែលនៅក្នុងភ្នែករបស់អ្នកផ្ទាល់? ៤ ឬតើអ្នកអាចនិយាយទៅបងប្អូនរបស់អ្នកយ៉ាងដូចម្ដេចថា៖ ‘អនុញ្ញាតឲ្យខ្ញុំយកកម្ទេចឈើចេញពីភ្នែករបស់អ្នក’ ទាំងដែលមានធ្នឹមឈើធំមួយនៅក្នុងភ្នែករបស់អ្នកផ្ទាល់? ៥ មនុស្សមានពុតអើយ! ចូរដកធ្នឹមឈើធំចេញពីភ្នែករបស់អ្នកជាមុនសិន ទើបអ្នកអាចមើលឃើញច្បាស់អំពីរបៀបយកកម្ទេចឈើចេញពីភ្នែកបងប្អូនរបស់អ្នក » (ម៉ាថាយ ៧:១-៥)។

ការដាស់តឿនមិនឲ្យវិនិច្ឆ័យនេះ ត្រូវដាក់នៅក្នុងបរិបទនៃទំនាក់ទំនងមនុស្សជាទូទៅ ហើយមិនមែននៅក្នុងក្របខ័ណ្ឌធម្មតានៃតុលាការ ដែលតម្រូវឲ្យមានអន្តរាគមន៍ពីចៅក្រមដើម្បីសម្រេចសេចក្ដីអំពីកំហុស ឬភាពគ្មានកំហុសរបស់បុគ្គលម្នាក់នោះទេ។

លោកយេស៊ូគ្រិស្តមានប្រសាសន៍ថា មនុស្សដែលមានទំនោរវិនិច្ឆ័យអ្នកជិតខាងរបស់ខ្លួនជាប្រចាំ ជារឿយៗភ្លេចថាខ្លួនឯងកំពុងស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាពដូចគ្នាបេះបិទទៅនឹងមនុស្សដែលខ្លួនកំពុងវិនិច្ឆ័យ៖ គឺគាត់ជាមនុស្សមានភាពខុសឆ្គងដូចជាកូនចៅផ្សេងទៀតទាំងអស់របស់អាដាមដែរ៖ « ដ្បិតមនុស្សទាំងអស់បានប្រព្រឹត្តអំពើខុសឆ្គង ហើយខ្វះខាតសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះ » (រ៉ូម ៣:២៣)។ លោកយេស៊ូគ្រិស្តបន្ថែមចំណុចទីពីរដែលបង្ហាញថា មនុស្សដែលវិនិច្ឆ័យអ្នកដទៃ កំពុងដាក់ខ្លួនឯងឲ្យស្ថិតក្នុងស្ថានភាពដ៏លំបាកបំផុតតាមទស្សនៈរបស់អ្នកដែលនឹងធ្វើការវិនិច្ឆ័យ គឺស្ដេចយេស៊ូគ្រិស្ត ជាពិសេសនៅមុនគ្រាទុក្ខលំបាកជាខ្លាំងបន្តិច៖ គាត់នឹងត្រូវបានវិនិច្ឆ័យតាមរបៀបដូចគ្នានឹងរបៀបដែលគាត់វិនិច្ឆ័យអ្នកដទៃ។ ដូច្នេះ ការមិនវិនិច្ឆ័យអ្នកដទៃ នៅពេលមើលក្រោមទស្សនៈនេះ គឺជាវិធីមួយនៃការប្រុងប្រយ័ត្ន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ លោកយេស៊ូគ្រិស្តបានមានប្រសាសន៍ពីមុននៅក្នុងសេចក្ដីបង្រៀនរបស់លោកថា យើងត្រូវមានចិត្តមេត្តាករុណា ហើយដូច្នេះ យើងនឹងបានទទួលសេចក្ដីមេត្តាករុណា។ យើងត្រូវអភ័យទោស ដូច្នេះ ព្រះនឹងអភ័យទោសចំពោះកំហុសរបស់យើង (ម៉ាថាយ ៥:៧; ៦:១៤, ១៥)។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ លោកយេស៊ូគ្រិស្តមានប្រសាសន៍កាន់តែស៊ីជម្រៅថែមទៀតទាក់ទងនឹងមនុស្សដែលមានទំនោរវិនិច្ឆ័យអ្នកជិតខាងរបស់ខ្លួន ដោយលោកមានប្រសាសន៍ដោយមិនស្ទាក់ស្ទើរថា គាត់គឺជាមនុស្សមានពុត។ តាមពិតទៅ គាត់វិនិច្ឆ័យអ្នកជិតខាងរបស់ខ្លួនដោយមើលរំលងថា ខ្លួនឯងក៏មានកំហុសឆ្គង ឬសូម្បីតែធ្ងន់ធ្ងរជាងនេះទៅទៀត លោកយេស៊ូគ្រិស្តមានប្រសាសន៍ថា មនុស្សដែលត្រូវបានវិនិច្ឆ័យមានត្រឹមតែកម្ទេចឈើតូចមួយនៅក្នុងភ្នែកប៉ុណ្ណោះ ខណៈដែលតាមរយៈការមើលឃើញបែបភាន់ភ្នែក អ្នកវិនិច្ឆ័យបែរជាមានធ្នឹមឈើធំមួយនៅក្នុងភ្នែករបស់ខ្លួនទៅវិញ។ ឃ្លាដែលគ្រិស្តបានប្រើ គឺស័ក្តិសមទាំងស្រុងចំពោះមនុស្សដែលវិនិច្ឆ័យអ្នកជិតខាងរបស់ខ្លួនជាប្រចាំ៖ « គ្រូពេទ្យអើយ ចូរព្យាបាលខ្លួនឯងជាមុនសិន » (លូកា ៤:២៣)។


កុំឲ្យរបស់ពិសិដ្ឋដល់សុនខឡើយ

« ៦ កុំឲ្យរបស់ពិសិដ្ឋដល់សុនខ ហើយកុំបោះគុជខ្យងរបស់អ្នករាល់គ្នានៅមុខជ្រូកឡើយ ក្រែងលោពួកវាជាន់ឈ្លីគុជខ្យងទាំងនោះដោយជើងរបស់វា រួចបែរមកខាំហែកអ្នករាល់គ្នា » (ម៉ាថាយ ៧:៦)។

ជាក់ស្ដែងណាស់ សុនខ និងជ្រូក តំណាងឲ្យមនុស្សដែលគិតតាមសាច់ឈាម ដែលអាកប្បកិរិយារបស់ពួកគេមិនមែនខាងជំនឿទាល់តែសោះ (១ កូរិនថូស ២:១៦)។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក្នុងករណីជាក់លាក់នេះ លោកយេស៊ូគ្រិស្តពន្យល់ថា មនុស្សទាំងនេះអាចបង្កឲ្យមានរបួសស្នាម ឬរហូតដល់ស្លាប់។ អ្វីដែល « ពិសិដ្ឋ » ឬ « គុជខ្យង » គឺជាអំណោយទានខាងជំនឿដែលទាក់ទងនឹងកិច្ចបម្រើដ៏ពិសិដ្ឋដែលយើងថ្វាយចំពោះព្រះ ក្នុងចំណោមនោះមាន ការប្រកាសដំណឹងល្អ និងការបង្រៀនគម្ពីរ។ នៅក្នុងក្របខ័ណ្ឌនៃកិច្ចបម្រើផ្សាយព្រះបន្ទូលរបស់គ្រិស្តសាសនិក គ្រិស្តសាសនិកត្រូវបង្ហាញភាពប្រុងប្រយ័ត្ន ការចេះពិចារណា និងយល់ថាតើនៅពេលណាដែលមិនគួរទទូចបន្តទៀត៖ « មើល៍! ខ្ញុំចាត់អ្នករាល់គ្នាឲ្យទៅដូចជាចៀមនៅកណ្ដាលហ្វូងឆ្កែចចក ដូច្នេះ ចូរប្រុងប្រយ័ត្នដូចជាពស់ ប៉ុន្តែ ស្លូតត្រង់ដូចជាសត្វព្រាប » (ម៉ាថាយ ១០:១៦)។

មិនមែនមនុស្សទាំងអស់ដែលបដិសេធមិនព្រមស្ដាប់ដំណឹងល្អក្នុងរយៈពេលមួយ ឬអ្នកដែលមានទស្សនៈខុសគ្នាទាំងស្រុងពីយើង ឬពីបណ្ដាំរបស់ព្រះ ត្រូវដាក់បញ្ចូលទៅក្នុងប្រភេទមនុស្សដែលលោកយេស៊ូគ្រិស្តបានលើកឡើងនោះទេ។ លោកផ្ទាល់បានសេពគប់ជាមួយមនុស្សមានភាពខុសឆ្គងក្នុងគោលបំណងនាំពួកគេឲ្យត្រឡប់មករកផ្លូវត្រូវវិញ៖ « ខ្ញុំមកមិនមែនដើម្បីហៅមនុស្សសុចរិតទេ គឺហៅមនុស្សមានភាពខុសឆ្គងឲ្យប្រែចិត្ត » (លូកា ៥:២៧-៣២)។ នៅក្នុងសាសនា ឬក្រុមជំនុំមួយចំនួន គ្រិស្តសាសនិកត្រូវបានបណ្ដេញចេញពីក្រុមជំនុំដោយសារមានទស្សនៈខុសគ្នាអំពីគោលលទ្ធិ ឬការបកស្រាយគម្ពីរ។ ខណៈដែលគ្រិស្តសាសនិកទាំងនេះត្រូវបានចាត់ចូលទៅក្នុងប្រភេទអ្នកក្បត់ជំនឿ អ្នកខ្លះថែមទាំងហៅពួកគេថាជា « សុនខ » និង « ជ្រូក » ទៀតផង ទាំងដែលអាកប្បកិរិយារបស់ពួកគេគ្មានអ្វីពាក់ព័ន្ធនឹងភាពគ្រោះថ្នាក់ដែលលោកយេស៊ូគ្រិស្តបានលើកឡើងនោះឡើយ ពោលគឺការដែលអាចធ្វើឲ្យរបួស ឬធ្វើឲ្យជីវិតរបស់អ្នកដែលជេរប្រមាថពួកគេផ្ទាល់ស្ថិតក្នុងគ្រោះថ្នាក់។

ទាក់ទងនឹងស្ថានភាពដ៏ឈឺចាប់នេះ ជាពិសេសសម្រាប់អ្នកដែលត្រូវបានគេរើសអើងដកចេញពីសង្គមដោយក្រុមជំនុំទាំងមូល រឿងរ៉ាវទាំងអស់គឺស្ថិតនៅក្នុងព្រះហស្តរបស់ស្ដេចយេស៊ូគ្រិស្ត នៅពេលនៃការវិនិច្ឆ័យក្រុមជំនុំគ្រិស្តសាសនិក នៅមុនគ្រាទុក្ខលំបាកជាខ្លាំងបន្តិច (ម៉ាថាយ ២៥)។ សម្រាប់អ្នកដែលមិនស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការជេរប្រមាថពួកគេ យោងតាម ម៉ាថាយ ៧:១-៤ ប៉ុន្តែក៏យោងតាម ម៉ាថាយ ៥:២២ ផងដែរ ពួកគេកំពុងដាក់ខ្លួនឯងឲ្យស្ថិតក្នុងស្ថានភាពគ្រោះថ្នាក់បំផុត ពីព្រោះប្រសិនបើបុគ្គលដែលត្រូវបានគេរើសអើងនោះត្រូវបានរកឃើញថាគ្មានកំហុស ហើយកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្អរបស់ពួកគេត្រូវបានស្ដារឡើងវិញនៅថ្ងៃវិនិច្ឆ័យ តើនឹងមានអ្វីកើតឡើងចំពោះអ្នកដែលបានជេរប្រមាថពួកគេយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ? ខាងក្រោមនេះគឺជាអត្ថបទមួយពីទំនាយរបស់អេសាយ ដែលនឹងក្លាយជាការលើកទឹកចិត្តសម្រាប់អ្នកស្មោះត្រង់នៅចំពោះព្រះ ដែលកំពុងឆ្លងកាត់ស្ថានភាពដ៏លំបាកវេទនាបំផុតនេះ៖ « ចូរស្ដាប់បណ្ដាំរបស់ព្រះយេហូវ៉ា ឱអ្នករាល់គ្នាដែលញាប់ញ័រចំពោះបណ្ដាំរបស់លោក៖ “បងប្អូនរបស់អ្នករាល់គ្នាដែលស្អប់អ្នករាល់គ្នា ដែលបណ្ដេញអ្នករាល់គ្នាចេញដោយសារនាមរបស់ខ្ញុំ បាននិយាយថា៖ ‘សូមឲ្យព្រះយេហូវ៉ាបានទទួលសិរីរុងរឿង!’ មែនហើយ លោកក៏នឹងលេចមកដោយអំណរចំពោះអ្នករាល់គ្នា ហើយគឺពួកគេវិញទេដែលនឹងត្រូវអាម៉ាស់មុខ” » (អេសាយ ៦៦:៥)។ ប្រសិនបើអ្នកស្មោះត្រង់នឹងព្រះ និងលោកយេស៊ូគ្រិស្ត ហើយបន្តរក្សាភាពស្មោះត្រង់តទៅទៀត ព្រះនឹងមើលថែរក្សាស្ដារកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្អរបស់អ្នកដែលអ្នកមានរួចហើយនៅចំពោះលោក លើកនេះជាពិសេសនៅចំពោះមុខអស់អ្នកដែលបំផ្លាញសេចក្ដីថ្លៃថ្នូរនៃបុគ្គលិកលក្ខណៈរបស់អ្នក៖

« ប៉ុន្តែ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា មនុស្សគ្រប់រូបដែលនៅតែខឹងនឹងបងប្អូនរបស់ខ្លួន នឹងត្រូវទទួលខុសត្រូវនៅចំពោះមុខតុលាការ ហើយអ្នកណាដែលពោលពាក្យមើលងាយយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដាក់បងប្អូនរបស់ខ្លួន នឹងត្រូវទទួលខុសត្រូវនៅចំពោះមុខតុលាការកំពូល រីឯអ្នកណាដែលនិយាយថា៖ ‘អាល្ងង់ថោកទាប!’ អ្នកនោះនឹងត្រូវទទួលទោសក្នុងភ្លើងនៃហ្គេហេនណា » (ម៉ាថាយ ៥:២២)។


ចូរបន្តសុំ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងបានទទួល

« ៧ ចូរបន្តសុំ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងបានទទួល ចូរបន្តស្វែងរក នោះអ្នករាល់គ្នានឹងរកឃើញ ចូរបន្តគោះ នោះគេនឹងបើកឲ្យអ្នករាល់គ្នា។ ៨ ដ្បិតមនុស្សគ្រប់រូបដែលសុំ រមែងបានទទួល ហើយមនុស្សគ្រប់រូបដែលស្វែងរក រមែងរកឃើញ ហើយចំពោះមនុស្សគ្រប់រូបដែលគោះ គេនឹងបើកឲ្យ។ ៩ មែនហើយ តើមានឪពុកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា ដែលពេលកូនប្រុសសុំនំប៉័ង នឹងហុចដុំថ្មឲ្យកូន មិនអញ្ចឹងឬ? ១០ ឬប្រហែលជាកូនសុំត្រី នឹងហុចពស់ឲ្យកូន មិនអញ្ចឹងឬ? ១១ ដូច្នេះ បើអ្នករាល់គ្នា ទោះជាមនុស្សអាក្រក់ក៏ដោយ ក៏ចេះឲ្យរបស់ល្អដល់កូនរបស់ខ្លួន ចុះទម្រាំបិតារបស់អ្នករាល់គ្នាដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌ តើលោកនឹងប្រទានរបស់ល្អដល់អស់អ្នកដែលទូលសុំពីលោកលើសពីនោះទៅទៀតយ៉ាងណាទៅ! » (ម៉ាថាយ ៧:៧-១១)។

លោកយេស៊ូគ្រិស្តមានប្រសាសន៍ថា ប្រសិនបើយើងចង់ទទួលបានពរពីព្រះ យើងត្រូវទទូចអង្វរ និងតស៊ូព្យាយាមក្នុងការអធិដ្ឋាន។ នៅក្នុងឧទាហរណ៍ប្រៀបធៀបមួយទៀត លោកបានបង្ហាញអំពីរបៀបដែលស្ត្រីមេម៉ាយម្នាក់ ដោយសារការទទូចអង្វរឥតឈប់ឈរចំពោះចៅក្រមដ៏អយុត្តិធម៌ម្នាក់ អាចទទួលបានយុត្តិធម៌៖ « បន្ទាប់មក លោកបានលើកឧទាហរណ៍ប្រៀបធៀបមួយប្រាប់ពួកគេ អំពីភាពចាំបាច់សម្រាប់ពួកគេក្នុងការអធិដ្ឋានជានិច្ច និងមិនបោះបង់ចោល លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ “នៅក្នុងទីក្រុងមួយ មានចៅក្រមម្នាក់ដែលមិនកោតខ្លាចព្រះ ហើយក៏មិនគោរពមនុស្សដែរ។ ប៉ុន្តែ មានស្ត្រីមេម៉ាយម្នាក់នៅក្នុងទីក្រុងនោះ ហើយនាងបានទៅជួបគាត់ឥតឈប់ឈរ ដោយនិយាយថា៖ ‘សូមជួយរកយុត្តិធម៌ឲ្យខ្ញុំពីគូក្ដីរបស់ខ្ញុំផង’។ ក្នុងរយៈពេលមួយ គាត់បានបដិសេធ ប៉ុន្តែក្រោយមក គាត់គិតក្នុងចិត្តខ្លួនឯងថា៖ ‘ទោះបីជាខ្ញុំមិនកោតខ្លាចព្រះ និងមិនគោរពមនុស្សក៏ដោយ ក៏ដោយសារស្ត្រីមេម៉ាយនេះមករំខានខ្ញុំជាប់ជានិច្ច ខ្ញុំនឹងរកយុត្តិធម៌ឲ្យនាង ក្រែងលោនាងមករំខានរហូតដល់ខ្ញុំទ្រាំលែងបាន’”។ ពេលនោះ លោកម្ចាស់មានប្រសាសន៍ថា៖ “ចូរស្ដាប់អ្វីដែលចៅក្រមនេះនិយាយ ទោះបីជាគាត់អយុត្តិធម៌ក៏ដោយ។ ចុះព្រះវិញ តើលោកនឹងមិនរកយុត្តិធម៌ឲ្យអស់អ្នកដែលលោកបានជ្រើសរើស [ហើយ] ដែលស្រែកអង្វរទៅកាន់លោកទាំងយប់ទាំងថ្ងៃទេឬ ទោះបីជាលោកអត់ធ្មត់ចំពោះពួកគេក៏ដោយ? ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា៖ លោកនឹងរកយុត្តិធម៌ឲ្យពួកគេយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលកូនមនុស្សមកដល់ តើលោកនឹងរកឃើញជំនឿបែបនេះនៅលើផែនដីពិតប្រាកដឬទេ?” » (លូកា ១៨:១-៨)។


វិធានមាស

« ១២ ដូច្នេះ អ្វីៗទាំងអស់ដែលអ្នករាល់គ្នាចង់ឲ្យមនុស្សធ្វើចំពោះអ្នករាល់គ្នា អ្នករាល់គ្នាក៏ត្រូវធ្វើដូច្នោះចំពោះពួកគេដែរ ដ្បិតនេះហើយជាអត្ថន័យនៃច្បាប់ និងគម្ពីរពួកអ្នកប្រកាសទំនាយ » (ម៉ាថាយ ៧:១២)។

លោកយេស៊ូគ្រិស្តថ្លែងអំពីបញ្ញត្តិដែលទ្រទ្រង់ច្បាប់ទាំងមូល និងគម្ពីរពួកអ្នកប្រកាសទំនាយ ពោលគឺច្បាប់ដ៏ឧត្តុង្គឧត្តមនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់ ពីព្រោះលោកបានមានប្រសាសន៍ដដែលៗនូវឃ្លាដូចគ្នានេះបេះបិទនៅក្នុងសេចក្ដីសន្និដ្ឋាន៖ « លោកគ្រូ តើបញ្ញត្តិមួយណាសំខាន់ជាងគេនៅក្នុងច្បាប់?” លោកមានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា៖ “ ‘អ្នកត្រូវស្រឡាញ់ព្រះយេហូវ៉ាជាព្រះរបស់អ្នកឲ្យអស់ពីចិត្ត អស់ពីជីវិត និងអស់ពីគំនិតរបស់អ្នក’។ នេះជាបញ្ញត្តិសំខាន់ជាងគេ និងជាបញ្ញត្តិទីមួយ។ បញ្ញត្តិទីពីរដែលស្រដៀងគ្នានេះដែរ គឺ៖ ‘អ្នកត្រូវស្រឡាញ់អ្នកជិតខាងរបស់អ្នកដូចស្រឡាញ់ខ្លួនឯង’។ ច្បាប់ទាំងមូល ព្រមទាំងគម្ពីរពួកអ្នកប្រកាសទំនាយ សុទ្ធតែពឹងផ្អែកលើបញ្ញត្តិទាំងពីរនេះ » (ម៉ាថាយ ២២:៣៦-៤០; យ៉ាកុប ២:៨)។

នៅលើប្រធានបទដដែលស្ដីពីសេចក្ដីស្រឡាញ់ចំពោះអ្នកជិតខាង មានគេបានសួរលោកអំពីអត្ថន័យជាក់ស្ដែងនៃពាក្យថា « អ្នកជិតខាង »។ លោកយេស៊ូគ្រិស្តបានលើកឧទាហរណ៍ប្រៀបធៀបមួយដើម្បីផ្ដល់និយមន័យដ៏ច្បាស់លាស់៖ « ប៉ុន្តែ ដោយចង់បង្ហាញថាខ្លួនជាមនុស្សសុចរិត បុរសនោះបានទូលសួរលោកយេស៊ូថា៖ “តើអ្នកណាជាអ្នកជិតខាងរបស់ខ្ញុំ?” ជាការឆ្លើយតប លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ថា៖ “មានបុរសម្នាក់កំពុងធ្វើដំណើរចុះពីក្រុងយេរូសាឡិមទៅក្រុងយេរីខូ ហើយគាត់បានធ្លាក់ទៅក្នុងកណ្ដាលហ្វូងចោរប្លន់ ដែលពួកវាបានដោះយកសម្លៀកបំពាក់របស់គាត់ ព្រមទាំងវាយដំគាត់យ៉ាងដំណំ រួចក៏ចាកចេញទៅ ដោយទុកគាត់ចោលស្ទើរស្លាប់ស្ទើររស់។ ចៃដន្យ មានសង្ឃម្នាក់កំពុងធ្វើដំណើរចុះតាមផ្លូវនោះ ប៉ុន្តែ ពេលឃើញបុរសនោះ គាត់ក៏ដើរហួសទៅម្ខាងទៀតនៃផ្លូវ។ ដូចគ្នាដែរ ជនជាតិលេវីម្នាក់ កាលមកដល់កន្លែងនោះ ហើយឃើញបុរសនោះ ក៏ដើរហួសទៅម្ខាងទៀតនៃផ្លូវដែរ។ ប៉ុន្តែ មានជនជាតិសាម៉ារីម្នាក់ដែលកំពុងធ្វើដំណើរ បានមកដល់ជិតគាត់ ហើយពេលឃើញគាត់ ក៏មានចិត្តអាណិតអាសូរ។ គាត់ក៏ចូលទៅជិត ហើយរុំរបួសឲ្យគាត់ ដោយចាក់ប្រេង និងស្រាទំពាំងបាយជូរលើរបួសទាំងនោះ។ បន្ទាប់មក គាត់បានលើកបុរសនោះដាក់លើសត្វពាហនៈរបស់គាត់ផ្ទាល់ នាំទៅផ្ទះសំណាក់មួយ ហើយមើលថែទាំគាត់។ នៅថ្ងៃបន្ទាប់ គាត់បានដកប្រាក់ពីរដេណារីឲ្យទៅម្ចាស់ផ្ទះសំណាក់ ហើយនិយាយថា៖ ‘សូមជួយមើលថែទាំគាត់ផង ហើយអ្វីដែលអ្នកចំណាយលើសពីនេះ ខ្ញុំនឹងសងអ្នកវិញនៅពេលខ្ញុំត្រឡប់មកវិញ’។ ក្នុងចំណោមអ្នកទាំងបីនាក់នេះ តើអ្នកគិតថាមួយណាបានធ្វើខ្លួនជាអ្នកជិតខាងរបស់បុរសដែលធ្លាក់ក្នុងកណ្ដាលហ្វូងចោរប្លន់?” គាត់ទូលថា៖ “គឺអ្នកដែលបានបង្ហាញសេចក្ដីមេត្តាករុណាចំពោះគាត់”។ ពេលនោះ លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា៖ “ចូរទៅចុះ ហើយអ្នកក៏ត្រូវធ្វើដូច្នោះដែរ” » (លូកា ១០:២៩-៣៧)។

ដូច្នេះ ដូចដែលលោកយេស៊ូគ្រិស្តបានគូសបញ្ជាក់ វិធានមាសត្រូវតែអនុវត្តដោយមិនរើសមុខចំពោះមនុស្សទាំងអស់ដែលយើងប្រាស្រ័យទាក់ទងជាមួយ រួមបញ្ចូលទាំងសត្រូវរបស់យើងផងដែរ យោងតាមអ្វីដែលបានសរសេរទុកនៅក្នុង ម៉ាថាយ ៥:៤៣-៤៨។

ចូរចូលតាមទ្វារចង្អៀត

« ១៣ ចូរចូលតាមទ្វារចង្អៀត ពីព្រោះទ្វារធំ ហើយផ្លូវទូលាយនាំទៅរកសេចក្ដីវិនាស ហើយមានមនុស្សជាច្រើនចូលតាមផ្លូវនោះ ១៤ រីឯទ្វារដែលនាំទៅរកជីវិតវិញ គឺចង្អៀត ហើយផ្លូវក៏តូចចង្អៀតដែរ ហើយមានមនុស្សតិចណាស់ដែលរកផ្លូវនោះឃើញ » (ម៉ាថាយ ៧:១៣, ១៤)។

លោកយេស៊ូគ្រិស្តបានបង្ហាញជាច្រើនដងថា ផ្លូវដែលនាំទៅរកជីវិតដែលគ្មានទីបញ្ចប់នឹងមិនងាយស្រួលចូល និងដើរតាមនោះទេ ពីព្រោះវាជាទ្វារដែលនាំទៅរកផ្លូវដ៏តូចចង្អៀត។ ចំណែកផ្លូវដែលនាំទៅរកសេចក្ដីវិនាសវិញ មិនមានការលំបាកទាំងពីរយ៉ាងដែលបានរៀបរាប់នេះទេ គឺទ្វារ និងភាពតូចចង្អៀតនៃផ្លូវ វាគ្រាន់តែជាផ្លូវទូលាយ និងងាយស្រួលដើរតាម ដោយមិនចាំបាច់ប្រឹងប្រែងអ្វីទាំងអស់។

លោកយេស៊ូគ្រិស្តបានគូសបញ្ជាក់អំពីភាពលំបាកនៃកិច្ចបម្រើរបស់គ្រិស្តសាសនិកតាមរបៀបផ្សេងៗគ្នា ដែលត្រូវគ្នានឹងផ្លូវដែលមិនងាយស្រួលរកឃើញ និងដើរតាមនេះ៖ « មើល៍! ខ្ញុំចាត់អ្នករាល់គ្នាឲ្យទៅដូចជាចៀមនៅកណ្ដាលហ្វូងឆ្កែចចក ដូច្នេះ ចូរប្រុងប្រយ័ត្នដូចជាពស់ ប៉ុន្តែ ស្លូតត្រង់ដូចជាសត្វព្រាប។ ចូរប្រយ័ត្នខ្លួនពីមនុស្សទាំងឡាយ ដ្បិតពួកគេនឹងប្រគល់អ្នករាល់គ្នាទៅឲ្យតុលាការក្នុងស្រុក ហើយនឹងវាយនឹងរំពាត់អ្នករាល់គ្នានៅក្នុងសាលាប្រជុំរបស់ពួកគេ។ មែនហើយ អ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវគេអូសទាញទៅចំពោះមុខពួកអភិបាល និងពួកស្ដេចដោយសារខ្ញុំ ដើម្បីជាសក្ខីភាពដល់ពួកគេ និងដល់ប្រជាជាតិនានា » (ម៉ាថាយ ១០:១៦-១៨)។

លោកយេស៊ូគ្រិស្តបានបង្ហាញថា ការធ្វើជាគ្រិស្តសាសនិកនៅក្នុងរបបពិភពលោកនេះ នឹងមិនមែនជារឿងងាយស្រួលទេ ហើយតម្រូវឲ្យមានទឹកចិត្តលះបង់ខ្លួនឯង៖ « ហើយអ្នកណាដែលមិនព្រមទទួលយកបង្គោលទារុណកម្មរបស់ខ្លួន ហើយដើរតាមពីក្រោយខ្ញុំ អ្នកនោះមិនស័ក្តិសមនឹងខ្ញុំឡើយ » (ម៉ាថាយ ១០:៣៨)។ លោកបានបង្ហាញពីភាពចាំបាច់នៃការស៊ូទ្រាំរហូតដល់ទីបញ្ចប់ ដើម្បីទទួលបានជីវិតដែលគ្មានទីបញ្ចប់៖ « ប៉ុន្តែ អ្នកណាដែលស៊ូទ្រាំរហូតដល់ទីបញ្ចប់ អ្នកនោះនឹងបានសង្គ្រោះ » (ម៉ាថាយ ២៤:១៣)។


ចូរប្រយ័ត្ននឹងពួកអ្នកប្រកាសទំនាយក្លែងក្លាយ

« ១៥ ចូរប្រយ័ត្ននឹងពួកអ្នកប្រកាសទំនាយក្លែងក្លាយ ដែលមករកអ្នករាល់គ្នាដោយពាក់រោមចៀម ប៉ុន្តែ ខាងក្នុងវិញគឺជាឆ្កែចចកដ៏កាចសាហាវ។ ១៦ អ្នករាល់គ្នានឹងស្គាល់ពួកគេតាមរយៈផលផ្លែរបស់ពួកគេ។ គេមិនដែលបេះផ្លែទំពាំងបាយជូរពីដើមបន្លា ឬបេះផ្លែល្វាពីដើមអញ្ចាញបន្លាឡើយ មែនទេ? ១៧ ដូចគ្នាដែរ ដើមឈើល្អគ្រប់ដើមតែងតែបង្កើតផ្លែល្អ ប៉ុន្តែ ដើមឈើពុកផុយតែងតែបង្កើតផ្លែគ្មានតម្លៃ ១៨ ដើមឈើល្អមិនអាចបង្កើតផ្លែគ្មានតម្លៃបានទេ ហើយដើមឈើពុកផុយក៏មិនអាចបង្កើតផ្លែល្អបានដែរ។ ១៩ ដើមឈើគ្រប់ដើមដែលមិនបង្កើតផ្លែល្អ ត្រូវគេកាប់រំលំ ហើយបោះចូលទៅក្នុងភ្លើង។ ២០ ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នានឹងស្គាល់មនុស្សទាំងនោះតាមរយៈផលផ្លែរបស់ពួកគេ។

២១ “មិនមែនអស់អ្នកដែលនិយាយមកខ្ញុំថា៖ ‘លោកម្ចាស់ លោកម្ចាស់’ នឹងបានចូលទៅក្នុងរាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌នោះទេ ប៉ុន្តែ គឺអ្នកដែលធ្វើតាមបំណងប្រាថ្នារបស់បិតាខ្ញុំដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌វិញ។ ២២ នៅថ្ងៃនោះ មនុស្សជាច្រើននឹងនិយាយមកខ្ញុំថា៖ ‘លោកម្ចាស់ លោកម្ចាស់ តើយើងមិនបានប្រកាសទំនាយក្នុងនាមលោក ហើយបណ្ដេញពួកវិញ្ញាណកំណាចក្នុងនាមលោក ព្រមទាំងធ្វើការអស្ចារ្យជាច្រើនក្នុងនាមលោកទេឬ?’ ២៣ ប៉ុន្តែ នៅពេលនោះ ខ្ញុំនឹងប្រកាសប្រាប់ពួកគេថា៖ ខ្ញុំមិនដែលស្គាល់អ្នករាល់គ្នាទេ! ចូរថយចេញពីខ្ញុំទៅ ពួកអ្នកប្រព្រឹត្តអំពើល្មើសច្បាប់អើយ » (ម៉ាថាយ ៧:១៥-២៣)។

លោកយេស៊ូគ្រិស្តមានប្រសាសន៍ថា គ្រោះថ្នាក់នៃពួកអ្នកប្រកាសទំនាយក្លែងក្លាយ គឺស្ថិតនៅលើសមត្ថភាពរបស់ពួកគេក្នុងការល្បួងលួងលោម និងមានរូបរាងខាងក្រៅដូចជាចៀម។ ដូច្នេះ ពួកគេមិនងាយត្រូវបានគេស្គាល់អត្តសញ្ញាណតាមរយៈឥរិយាបថដែលផ្អែកលើការគ្រប់គ្រងផ្លូវចិត្តដើម្បីល្បួងលួងលោមនោះទេ ប៉ុន្តែតាមរយៈលទ្ធផលចុងក្រោយនៃអំពើអាក្រក់របស់ពួកគេ ដែលបង្ហាញឲ្យឃើញតាមការពិតថាពួកគេគឺជាឆ្កែចចកដ៏កាចសាហាវ និងគ្មានមេត្តា ដែលធ្វើបាបក្រុមជំនុំគ្រិស្តសាសនិក។ លោកយេស៊ូគ្រិស្តសង្កត់ធ្ងន់លើស្មារតីនៃការសង្កេត ឬការចេះពិចារណា ដែលនឹងអនុញ្ញាតឲ្យយល់ច្បាស់ថាមានអ្វីមួយខុសប្រក្រតីកំពុងកើតឡើង នៅចំពោះមុខពួកអ្នកប្រកាសទំនាយក្លែងក្លាយទាំងនេះ ប្រៀបដូចជាយើងឃើញផ្លែទំពាំងបាយជូរនៅលើដើមបន្លា ឬផ្លែល្វានៅលើដើមអញ្ចាញបន្លាដូច្នោះដែរ។

សាវ័កប៉ូលបានប្រឈមមុខនឹងពួកអ្នកប្រកាសទំនាយក្លែងក្លាយដ៏ពូកែល្បួងទាំងនេះ ដែលបានតាំងខ្លួនជាសាវ័កដ៏អស្ចារ្យ៖ « ដ្បិតមនុស្សបែបនេះគឺជាសាវ័កក្លែងក្លាយ ជាកម្មករបោកប្រាស់ ដែលក្លែងខ្លួនជាសាវ័ករបស់គ្រិស្ត។ ហើយគ្មានអ្វីគួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលទេ ពីព្រោះសាថានផ្ទាល់តែងតែក្លែងខ្លួនជាទេវតានៃពន្លឺជានិច្ច។ ដូច្នេះ វាមិនមែនជារឿងចម្លែកទេ ប្រសិនបើអ្នកបម្រើរបស់វាក៏តែងតែក្លែងខ្លួនជាអ្នកបម្រើនៃសេចក្ដីសុចរិតដែរ។ ប៉ុន្តែ ទីបញ្ចប់របស់ពួកគេនឹងទៅតាមទង្វើរបស់ពួកគេ » (២ កូរិនថូស ១១:១៣-១៥)។

លោកយេស៊ូគ្រិស្តបង្ហាញយ៉ាងសាមញ្ញថា លក្ខណៈវិនិច្ឆ័យនៃសេចក្ដីសង្គ្រោះដ៏អស់កល្បជានិច្ច គឺការធ្វើតាមបំណងប្រាថ្នារបស់ព្រះ៖ « មិនមែនអស់អ្នកដែលនិយាយមកខ្ញុំថា៖ ‘លោកម្ចាស់ លោកម្ចាស់’ នឹងបានចូលទៅក្នុងរាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌នោះទេ ប៉ុន្តែ គឺអ្នកដែលធ្វើតាមបំណងប្រាថ្នារបស់បិតាខ្ញុំដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌វិញ » (ម៉ាថាយ ៧:២១)។


សេចក្ដីសន្និដ្ឋាននៃសេចក្ដីបង្រៀននៅលើភ្នំ

« ២៤ ដូច្នេះ មនុស្សគ្រប់រូបដែលឮពាក្យទាំងនេះរបស់ខ្ញុំ ហើយប្រព្រឹត្តតាម នឹងត្រូវបានប្រៀបធៀបទៅនឹងបុរសមានវិចារណញ្ញាណម្នាក់ ដែលបានសង់ផ្ទះរបស់ខ្លួននៅលើផ្ទាំងថ្ម។ ២៥ ហើយភ្លៀងបានធ្លាក់មកយ៉ាងខ្លាំង ទឹកជំនន់បានហូរមក ហើយខ្យល់បានបក់បោកប៉ះផ្ទះនោះ ប៉ុន្តែ ផ្ទះនោះមិនបានរលំទេ ពីព្រោះវាត្រូវបានសង់នៅលើផ្ទាំងថ្ម។ ២៦ ម្យ៉ាងវិញទៀត មនុស្សគ្រប់រូបដែលឮពាក្យទាំងនេះរបស់ខ្ញុំ ហើយមិនប្រព្រឹត្តតាម នឹងត្រូវបានប្រៀបធៀបទៅនឹងបុរសល្ងង់ម្នាក់ ដែលបានសង់ផ្ទះរបស់ខ្លួននៅលើដីខ្សាច់។ ២៧ ហើយភ្លៀងបានធ្លាក់មកយ៉ាងខ្លាំង ទឹកជំនន់បានហូរមក ហើយខ្យល់បានបក់បោកផ្ទះនោះ រួចផ្ទះនោះក៏បានរលំ ហើយការរលំរបស់វាគឺធំធេងណាស់ » (ម៉ាថាយ ៧:២៤-២៧)។


លោកយេស៊ូគ្រិស្តបានបង្រៀនដូចជាអ្នកដែលមានសិទ្ធិអំណាច

« ២៨ ឥឡូវនេះ នៅពេលលោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ពាក្យទាំងនេះចប់សព្វគ្រប់ហើយ ជាលទ្ធផល បណ្ដាជនមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងចំពោះរបៀបបង្រៀនរបស់លោក ២៩ ពីព្រោះលោកបង្រៀនពួកគេដូចជាមនុស្សដែលមានអំណាច ហើយមិនដូចជាពួកអ្នកជំនាញខាងច្បាប់របស់ពួកគេឡើយ » (ម៉ាថាយ ៧:២៨, ២៩)។

លោកយេស៊ូគ្រិស្តបានថ្លែងសេចក្ដីបង្រៀននៅលើភ្នំរបស់លោកនៅស្រុកកាលីឡេ ដែលជាតំបន់មានទាំងកសិកម្ម និងសកម្មភាពនេសាទត្រី។ ដូច្នេះ លោកបានលើកឧទាហរណ៍ប្រៀបធៀបដែលផ្សារភ្ជាប់ទៅនឹងជីវភាពប្រចាំថ្ងៃរបស់ពួកគេ ដោយមានការយោងជាច្រើនទៅលើធម្មជាតិ។ លោកយេស៊ូគ្រិស្តបានធំធាត់នៅស្រុកកាលីឡេ ប្រហែលជាអ្នកស្ដាប់របស់លោកអាចទទួលអារម្មណ៍ដឹង ពួកគេបានដឹងថាលោកគឺជាមនុស្សម្នាក់ ដែលទោះបីជាប្រកបដោយប្រាជ្ញាដ៏អស្ចារ្យមកពីព្រះក៏ដោយ ក៏លោកនៅជិតស្និទ្ធនឹងប្រជាជនណាស់ ហើយស្រឡាញ់ពួកគេ (ម៉ាថាយ ៩:៣៦)។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្វីដែលទាក់ទាញចិត្តអ្នកស្ដាប់របស់លោកខ្លាំងបំផុត គឺភាពស្មោះត្រង់ ការនិយាយត្រង់ទៅត្រង់មក និងសិទ្ធិអំណាចប្រកបដោយចិត្តសប្បុរសរបស់លោកចំពោះប្រជាជន។

នៅក្នុងសេចក្ដីបង្រៀននៅលើភ្នំ យើងកត់សម្គាល់ឃើញថា លោកយេស៊ូគ្រិស្តបានលើកឧទាហរណ៍ប្រៀបធៀបសម្រាប់រាល់គំនិតសំខាន់ៗទាំងអស់របស់លោក។ ការធ្វើបែបនេះបានអនុញ្ញាតឲ្យអ្នកស្ដាប់របស់លោកអាចចងចាំគំនិតគន្លឹះនៃសុន្ទរកថារបស់លោកបានកាន់តែប្រសើរ។ ឧទាហរណ៍ នៅពេលនឹកចាំពាក្យថា « មានសុភមង្គល » នៅដើមដំបូងនៃសេចក្ដីបង្រៀនរបស់លោក អ្នកស្ដាប់នឹងគិតដល់សេចក្ដីសង្ឃឹម ទោះបីជាមានការលំបាកធ្ងន់ធ្ងរយ៉ាងណាក៏ដោយ។ ឧទាហរណ៍ប្រៀបធៀបអំពីកម្ទេចឈើ និងធ្នឹមឈើនៅក្នុងភ្នែក គឺការមិនវិនិច្ឆ័យអ្នកដទៃ។ ទ្វារ និងផ្លូវតូចចង្អៀត បង្ហាញអំពីភាពចាំបាច់នៃការតស៊ូព្យាយាមរហូតដល់ការសម្រេចនៃសេចក្ដីសង្ឃឹមរបស់គ្រិស្តសាសនិក។

នៅក្នុងសេចក្ដីបង្រៀននៅលើភ្នំ មិនមានគំនិតណាមួយដែលពិបាកយល់នោះទេ ដែលការណ៍នេះមិនបានធ្វើឲ្យបាត់បង់ភាពស៊ីជម្រៅនៃសេចក្ដីបង្រៀនទាល់តែសោះ។ ឧទាហរណ៍ នៅក្នុងច្បាប់ស្ដីពីការហាមឃាត់អំពើឃាតកម្ម និងការផិតក្បត់ លោកយេស៊ូគ្រិស្តបានសង្កត់ធ្ងន់លើចេតនា ឬមូលហេតុដែលអាចកើតមានមុនអំពើខុសឆ្គងដ៏ធ្ងន់ធ្ងរទាំងនេះ។ ដូច្នេះ លោកបានបង្ហាញថា ដើម្បីជៀសវាងកុំឲ្យឈានដល់កម្រិតធ្ងន់ធ្ងរបែបនេះ យើងត្រូវចាត់វិធានការតាំងពីដំបូងទី។ ឧទាហរណ៍ ដើម្បីជៀសវាងកំហឹង ការស្អប់ និងការគុំកួន ហើយនៅពេលក្រោយប្រហែលជាអំពើឃាតកម្ម លោកយេស៊ូគ្រិស្តបានបង្ហាញថា យើងត្រូវដោះស្រាយបញ្ហាជម្លោះបុគ្គលិកលក្ខណៈឲ្យបានឆាប់បំផុត ដើម្បីជៀសវាងការធ្លាក់ចុះដ៏គ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិតនៃទំនាក់ទំនងមនុស្ស។ ចំពោះផ្នែកខាងក្រោម ឬលទ្ធផលចុងក្រោយនៃស្ថានភាពមួយ លោកយេស៊ូគ្រិស្តបានបង្ហាញថា មិនមែនគ្រាន់តែអំពើខុសឆ្គងដែលបានប្រព្រឹត្តរួចហើយប៉ុណ្ណោះទេដែលធ្ងន់ធ្ងរ ប៉ុន្តែគឺចេតនា ទោះបីជាវាមិនទាន់បានលេចចេញជារូបរាងក៏ដោយ ដូចជានៅក្នុងករណីនៃការផិតក្បត់ជាដើម។ ចំពោះវិធានមាស តាមរយៈឃ្លាដែលបង្ហាញថាច្បាប់ទាំងមូល និងគម្ពីរពួកអ្នកប្រកាសទំនាយសុទ្ធតែពឹងផ្អែកលើវិធាននេះ លោកបានបង្ហាញពីអ្វីដែលជាមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃច្បាប់ ពោលគឺគោលការណ៍មិនចេះសាបសូន្យ ដូចជាសេចក្ដីស្រឡាញ់ចំពោះព្រះ និងអ្នកជិតខាងរបស់ខ្លួន។ ច្បាប់មានតម្លៃតាមកាលៈទេសៈ (វាអាចត្រូវបានលុបចោល ដូចជាឧទាហរណ៍ច្បាប់របស់លោកម៉ូសេ ហើយត្រូវបានជំនួសដោយច្បាប់ផ្សេងទៀត (រ៉ូម ១០:៤)) ខណៈដែលគោលការណ៍ ឬបញ្ញត្តិ គឺមិនចេះសាបសូន្យ ឬស្ថិតស្ថេរជារៀងរហូត នោះហើយជាអ្វីដែលវិធានមាសបង្ហាញ (ម៉ាថាយ ២២:៣៦-៤០)។

ហេតុដូច្នេះ មិនថាទស្សនិកជនរបស់លោកជានរណាក៏ដោយ គុណភាពនៃការបង្រៀនរបស់លោកគឺដូចគ្នា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលលោកត្រូវប្រឈមមុខនឹងក្រុមមនុស្សដែលមិនសូវទម្លាប់ប្រើគំនិតអរូបី ពេលនោះ លោកបានប្រើឧទាហរណ៍ប្រៀបធៀបដើម្បីបញ្ជាក់អំពីអត្ថន័យឲ្យកាន់តែច្បាស់។ ឥទ្ធិពលនៃរបៀបបង្រៀនរបស់លោក ស្ថិតនៅលើសមត្ថភាពរបស់លោកក្នុងការពន្យល់គំនិតដ៏ស៊ីជម្រៅ និងមិនងាយយល់ជានិច្ចនោះ តាមរបៀបសាមញ្ញ ដោយប្រើពាក្យសាមញ្ញ និងឧទាហរណ៍ប្រៀបធៀបដ៏ច្បាស់លាស់។

ផ្ទុយទៅវិញ នៅពេលលោកស្ថិតនៅចំពោះមុខពួកគ្រូបង្រៀន លោកអាចធ្វើឲ្យពួកគេភ្ញាក់ផ្អើលដោយសារភាពស៊ីជម្រៅនៃចំណេះដឹងរបស់លោកអំពីបទគម្ពីរ។ ឧទាហរណ៍ នៅក្នុងការសន្ទនារបស់លោកជាមួយនីកូដេម លោកបាននិយាយអំពីការកើតជាថ្មី។ នីកូដេមត្រូវបានធ្វើឲ្យវង្វេងស្មារតីទាំងស្រុងដោយឃ្លានេះ ដែលមានទំនាក់ទំនងយ៉ាងជិតស្និទ្ធជាមួយនឹងការជ្រមុជទឹក ប៉ុន្តែក៏ជាមួយនឹងការប្រោសមនុស្សស្លាប់ឲ្យរស់ឡើងវិញផងដែរ។ នៅចំពោះមុខការភ្ញាក់ផ្អើលនេះ លោកយេស៊ូគ្រិស្តបានចោទសួរសំណួរបែបវោហារសាស្ត្រទៅគាត់ថា៖ « អ្នកជាគ្រូបង្រៀនរបស់អ៊ីស្រាអែល តែអ្នកបែរជាមិនដឹងរឿងទាំងនេះឬ? »។ ហើយលោកបានបន្ថែមទៀតថា៖ « បើខ្ញុំបានប្រាប់អ្នករាល់គ្នាអំពីរឿងនៅលើផែនដី ហើយអ្នករាល់គ្នានៅតែមិនជឿ តើអ្នករាល់គ្នានឹងជឿយ៉ាងដូចម្ដេច បើខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាអំពីរឿងនៅស្ថានសួគ៌? »។ បើនិយាយតាមរបៀបផ្សេង លោកយេស៊ូគ្រិស្តកំពុងបង្ហាញថា លោកមិនបានសង្កត់ធ្ងន់ខ្លាំងពេកលើភាពលំបាកនៃសេចក្ដីបង្រៀននោះទេ ដោយប្រកាន់ខ្ជាប់តែលើទិដ្ឋភាពនៅលើផែនដីប៉ុណ្ណោះ ព្រមទាំងលើកឡើងថាមានទិដ្ឋភាពនៅស្ថានសួគ៌ផងដែរ (យ៉ូហាន ជំពូកទី ៣)។

ជួនកាល លោកបានចោទសួរសំណួរមួយដែលធ្វើឲ្យយល់ថា សេចក្ដីបង្រៀននោះមានជ្រុងនៃការយល់ដឹងផ្សេងទៀត។ ឧទាហរណ៍ មនុស្សរួមសម័យរបស់គ្រិស្តបានហៅលោកថា កូនរបស់ដាវីឌ ដែលជារឿងពិតផង ប៉ុន្តែនៅក្នុងបរិបទមួយទៀត វាមិនមែនដូច្នោះទេ៖ « ឥឡូវនេះ ខណៈដែលពួកផារិស៊ីកំពុងប្រមូលផ្ដុំគ្នា លោកយេស៊ូបានសួរពួកគេថា៖ “តើអ្នករាល់គ្នាគិតយ៉ាងណាអំពីគ្រិស្ត? តើលោកជាកូនរបស់អ្នកណា?” ពួកគេទូលតបថា៖ “របស់ដាវីឌ”។ លោកមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ “បើដូច្នោះ ហេតុអ្វីបានជាដាវីឌដោយការដឹកនាំរបស់ឫទ្ធានុភាពបរិសុទ្ធហៅលោកថា ‘លោកម្ចាស់’ នៅពេលគាត់និយាយថា៖ ‘ព្រះយេហូវ៉ាបានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់លោកម្ចាស់របស់ខ្ញុំថា៖ “ចូរអង្គុយនៅខាងស្ដាំខ្ញុំ រហូតដល់ខ្ញុំដាក់សត្រូវរបស់អ្នកនៅក្រោមបាតជើងរបស់អ្នក”’? ដូច្នេះ បើដាវីឌហៅលោកថា ‘លោកម្ចាស់’ តើលោកអាចធ្វើជាកូនរបស់ដាវីឌយ៉ាងដូចម្ដេច?” ហើយគ្មានអ្នកណាម្នាក់អាចតបនឹងលោកបានសូម្បីតែមួយម៉ាត់ ហើយចាប់តាំងពីថ្ងៃនោះមក គ្មានអ្នកណាហ៊ានសួរលោកទៀតឡើយ » (ម៉ាថាយ ២២:៤១-៤៦)។

ជួនកាល សេចក្ដីបង្រៀនរបស់លោកអាចបង្ហាញឲ្យឃើញថាស្មុគស្មាញ និងពិបាកយល់ខ្លាំងណាស់ ដូចជាឧទាហរណ៍ទំនាយទាក់ទងនឹងគ្រាចុងក្រោយនៅក្នុង ម៉ាថាយ ជំពូកទី ២៤, ២៥, ម៉ាកុស ជំពូកទី ១៣ និង លូកា ជំពូកទី ២១។ នៅក្នុងករណីជាក់លាក់នេះ ដើម្បីយល់ឃ្លាគម្ពីរមួយចំនួន វាជាការចាំបាច់ (ហើយនៅតែចាំបាច់) ក្នុងការមានចំណេះដឹងល្អអំពីទំនាយរបស់ដានីយ៉ែល ពីព្រោះលោកបានយោងទៅលើទំនាយនោះជាចម្បង។

ជួនកាល លោកយេស៊ូគ្រិស្តបានបង្កើតឲ្យមានការជ្រើសរើសនៅក្នុងចំណោមអ្នកស្ដាប់របស់លោក រវាងអ្នកដែលស្ដាប់លោកដោយសើៗ ដោយមិនព្យាយាមស្វែងយល់បន្ថែម និងអ្នកដទៃទៀតដែលមានចំនួនតិចជាងឆ្ងាយណាស់ ដូចជាពួកសាវ័កដែលបានសួរដេញដោលលោកដើម្បីពន្យល់អំពីអត្ថន័យនិមិត្តរូបនៃឧទាហរណ៍ប្រៀបធៀបរបស់លោក (ម៉ាថាយ ១៣:១០-១៥)។

នៅមានរឿងជាច្រើនទៀតដែលត្រូវនិយាយអំពីរបៀបបង្រៀនរបស់លោកយេស៊ូគ្រិស្ត គួរតែយកគំរូតាម ជាពិសេសសម្រាប់គ្រូបង្រៀនបណ្ដាំរបស់ព្រះ ដើម្បីធ្វើឲ្យសេចក្ដីបង្រៀនមានទាំងភាពស៊ីជម្រៅ និងសាមញ្ញងាយយល់ ក្នុងគោលបំណងធ្វើឲ្យមនុស្សភាគច្រើនបំផុតតាមដែលអាចធ្វើទៅបានអាចទទួលយកបាន៖ « ដ្បិតអ្នករាល់គ្នាត្រូវបានហៅឲ្យដើរតាមផ្លូវនេះឯង ពីព្រោះគ្រិស្តក៏បានរងទុក្ខដើម្បីអ្នករាល់គ្នាដែរ ដោយទុកគំរូមួយសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាដើរតាមលំអានជើងរបស់លោកយ៉ាងដិតដល់ » (១ ពេត្រុស ២:២១)។

***

អត្ថបទសិក្សាព្រះគម្ពីរផ្សេងទៀត៖

ពិធីរំលឹកការសុគតរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ

ការសន្យារបស់ព្រះ

មាន​ការ​រងទុក្ខ​និង​អំពើ​អាក្រក់?

ក្តីសង្ឃឹមនៃជីវិតអស់កល្បជានិច្ច

អព្ភូតហេតុរបស់ព្រះយេស៊ូគ្រីស្ទដើម្បីពង្រឹងសេចក្តីជំនឿលើក្តីសង្ឃឹមនៃជីវិតអស់កល្បជានិច្ច

ការបង្រៀនបឋមនៃព្រះគម្ពីរ

តើ​ត្រូវ​ធ្វើ​អ្វី​មុន​ពេល​មាន​ទុក្ខ​វេទនា​ជា​ខ្លាំង?

Other Asiatic Languages:

Chinese: 六个圣经学习主题

Japanese: 聖書研究の6つのテーマ

Korean: 6개의 성경 공부 기사

Laotian: ຫົກຫົວຂໍ້ການສຶກສາຄໍາພີ

Myanmar (Burmese): ကျမ်းစာလေ့လာမှုခေါင်းစဉ်ခြောက်ခု

Thai: หัวข้อการศึกษาพระคัมภีร์ 6 หัวข้อ

Vietnamese: Sáu Chủ Đề Nghiên Cứu Kinh Thánh

Tagalog (Filipino): Anim na Paksa sa Pag-aaral ng Bibliya

Indonesian: Enam Topik Studi Alkitab

Javanese: Enem Topik Sinau Alkitab

Malaysian: Enam Topik Pembelajaran Bible

Bible Articles Language Menu

តារាងភាសាសម្រាប់ជាងចិតសិបភាសា ដោយមានអត្ថបទព្រះគម្ពីរសំខាន់ៗចំនួនប្រាំមួយដែលត្រូវបានសរសេរនៅក្នុងនីមួយៗ…

Table of contents of the http://yomelyah.fr/ website

អានព្រះគម្ពីរជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ ខ្លឹមសារនេះរួមបញ្ចូលអត្ថបទអប់រំអំពីព្រះគម្ពីរជាភាសាអង់គ្លេស បារាំង អេស្ប៉ាញ និងព័រទុយហ្គាល់ (ប្រើ Google Translate ដើម្បីជ្រើសរើសភាសាមួយក្នុងចំណោមភាសាទាំងនេះ ក៏ដូចជាភាសាដែលអ្នកជ្រើសរើសដើម្បីយល់ពីខ្លឹមសារនៃអត្ថបទទាំងនេះ)…

***

X.COM (Twitter)

FACEBOOK

FACEBOOK BLOG

MEDIUM BLOG

Compteur de visites gratuit