
ដើម្បីឲ្យពួកអ្នកកាន់តាមលោកយល់ថាលោកពិតជាត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញពីស្លាប់មែន លោកបានពាក់រូបកាយមនុស្សផ្សេងៗគ្នា ដែលជួនកាលពួកអ្នកកាន់តាមលោកមិនអាចស្គាល់មុខលោកបានឡើយ
សេចក្ដីផ្ដើម
គោលបំណងនៃការរំពឹងគិតអំពីកំណត់ហេតុផ្សេងៗស្ដីពីការប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញរបស់លោកយេស៊ូគ្រិស្ត គឺមានពីរយ៉ាង៖ ទីមួយ ដូចដែលចំណងជើងធំបានបង្ហាញ គឺដើម្បីលើកទឹកចិត្តអស់អ្នកដែលមានជំនឿលើសេចក្ដីសង្ឃឹមរបស់គ្រិស្តសាសនិកស្ដីពីការប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញ និងជីវិតដែលគ្មានទីបញ្ចប់ (យ៉ូហាន ៣:១៦, ៣៦)។ ទីពីរ គឺដើម្បីបង្ហាញថា យោងតាមគម្ពីរ ការរស់ឡើងវិញរបស់លោកគឺជាការធានាដែលផ្ដល់ដោយព្រះថា ការប្រោសមនុស្សស្លាប់ឲ្យរស់ឡើងវិញនឹងកើតឡើងយ៉ាងពិតប្រាកដ។ គឺសាវ័កប៉ូលនេះឯងដែលបានសរសេរអំពីរឿងនេះនៅក្នុងសំបុត្រទី១ ទៅកាន់ជនជាតិកូរិនថូស ជំពូកទី ១៥ ដែលនិយាយជាពិសេសអំពីប្រធានបទនៃការប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញ។ ខណៈដែលមនុស្សមួយចំនួននៅក្នុងក្រុមជំនុំបាននិយាយថានឹងគ្មានការប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញទេ សាវ័កប៉ូលបានសរសេរតបទៅវិញដូចតទៅ៖
« ឥឡូវនេះ បើគេកំពុងផ្សព្វផ្សាយអំពីគ្រិស្ត ថា លោកត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញ ហេតុអ្វីបានជាអ្នកខ្លះក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នានិយាយថា គ្មានការប្រោសមនុស្សស្លាប់ឲ្យរស់ឡើងវិញ? បើពិតជាគ្មានការប្រោសមនុស្សស្លាប់ឲ្យរស់ឡើងវិញមែន គ្រិស្តក៏មិនត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញដែរ។ ប៉ុន្តែ បើគ្រិស្តមិនត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញទេ ការផ្សព្វផ្សាយរបស់យើងពិតជាឥតប្រយោជន៍ ហើយជំនឿរបស់យើងក៏ឥតប្រយោជន៍ដែរ។ ម្យ៉ាងទៀត យើងក៏ទៅជាសាក្សីក្លែងក្លាយរបស់ព្រះ ពីព្រោះយើងបានផ្ដល់សក្ខីភាពទាស់នឹងព្រះថា លោកបានប្រោសគ្រិស្តឲ្យរស់ឡើងវិញ តែតាមពិតលោកមិនបានប្រោសគ្រិស្តឲ្យរស់ឡើងវិញទេ បើមនុស្សស្លាប់ពិតជាមិនត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញមែននោះ។ ដ្បិតបើមនុស្សស្លាប់មិនត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញទេ គ្រិស្តក៏មិនត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញដែរ។ លើសពីនេះទៅទៀត បើគ្រិស្តមិនត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញទេ ជំនឿរបស់អ្នករាល់គ្នាក៏ឥតប្រយោជន៍ ហើយអ្នករាល់គ្នានៅតែជាប់ក្នុងភាពខុសឆ្គងនៅឡើយ។ មែនហើយ អស់អ្នកដែលបានដេកលក់ក្នុងសេចក្ដីស្លាប់ក្នុងនាមជាអ្នករួមសាមគ្គីជាមួយគ្រិស្ត ក៏បានវិនាសទៅដែរ។ បើយើងមានសេចក្ដីសង្ឃឹមលើគ្រិស្តតែក្នុងជីវិតនេះប៉ុណ្ណោះ យើងគឺជាមនុស្សដែលគួរឲ្យអាណិតបំផុតក្នុងចំណោមមនុស្សទាំងអស់ » (១ កូរិនថូស ១៥:១២-១៩; អ្នកអានដែលមានបំណងអាចអានជំពូកទី ១៥ ទាំងមូល ស្ដីពីការប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញប្រភេទផ្សេងៗ)។
ចំណុចចុងក្រោយមួយទៀត លើកនេះទាក់ទងនឹងកំណត់ហេតុផ្សេងៗស្ដីពីការលេចមកឲ្យឃើញរបស់លោកយេស៊ូគ្រិស្តដែលបានរស់ឡើងវិញ ក្នុងអំឡុងពេលសែសិបថ្ងៃ មុនពេលលោកឡើងទៅស្ថានសួគ៌។ លោកអ្នកនឹងកត់សម្គាល់ឃើញអ្វីមួយដែលគួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើល គឺថាពួកអ្នកកាន់តាមលោកមិនបានស្គាល់លោកភ្លាមៗនោះទេ ហាក់ដូចជាមុខរបស់លោកបានផ្លាស់ប្ដូរ។ លោកត្រូវបានគេស្គាល់តាមរយៈកាយវិការចាស់ៗរបស់លោក ដូចជាការកាច់នំប៉័ង ឬរបៀបដែលលោកហៅឈ្មោះមនុស្សជិតស្និទ្ធ ដូចជានាងម៉ារៀ ម៉ាក់ដាឡា ជាដើម។ ហេតុអ្វី? នៅក្នុង ១ កូរិនថូស ១៥:៤៥ មានចែងថា៖ « មនុស្សទីមួយឈ្មោះអាដាមបានក្លាយទៅជាមនុស្សមានជីវិត »។ « អាដាមចុងក្រោយបានក្លាយទៅជាបុគ្គលវិញ្ញាណដែលផ្ដល់ជីវិត »។ បទគម្ពីរនេះបង្ហាញថា លោកយេស៊ូគ្រិស្តដែលបានរស់ឡើងវិញ ត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញជាបុគ្គលវិញ្ញាណ ហើយជាទូទៅ បុគ្គលវិញ្ញាណ ឬទេវតា មិនអាចមើលឃើញដោយភ្នែកមនុស្សបានទេ។ ដើម្បីឲ្យពួកអ្នកកាន់តាមលោកយល់ថាលោកពិតជាត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញពីស្លាប់មែន លោកបានពាក់រូបកាយមនុស្សផ្សេង ដែលជួនកាលពួកអ្នកកាន់តាមលោកមិនអាចស្គាល់មុខលោកបានឡើយ។
ស្ត្រីម្នាក់ដែលមានចិត្តទូលាយ៖ « នាងបានធ្វើអ្វីដែលនាងអាចធ្វើបាន » (ម៉ាកុស ១៤:៨)
« កាលលោកកំពុងនៅភូមិបេថានី ក្នុងផ្ទះរបស់ស៊ីម៉ូនដែលជាអ្នកកើតជំងឺឃ្លង់ ហើយកំពុងផ្អៀងខ្លួននៅតុបរិភោគអាហារ នោះមានស្ត្រីម្នាក់ចូលមកដោយកាន់ដបថ្មស មានពេញដោយប្រេងក្រអូប ជាប្រេងណាដសុទ្ធដែលមានតម្លៃថ្លៃណាស់។ នាងបើកដបថ្មសនោះ រួចចាប់ផ្ដើមចាក់ប្រេងលើក្បាលរបស់លោក។ ប៉ុន្តែ មានអ្នកខ្លះសម្ដែងការខឹងសម្បារចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមកថា៖ “ហេតុអ្វីបានជាខ្ជះខ្ជាយប្រេងក្រអូបនេះដូច្នេះ? ដ្បិតប្រេងក្រអូបនេះអាចលក់បានថ្លៃជាងបីរយដេណារី ហើយយកទៅចែកឲ្យអ្នកក្របាន!” ពួកគេក៏ខឹងនឹងនាងយ៉ាងខ្លាំង។ ប៉ុន្តែ លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ថា៖ “ទុកឲ្យនាងធ្វើចុះ។ ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នារករឿងនាង? នាងបានធ្វើអំពើល្អមួយចំពោះខ្ញុំ។ ដ្បិតអ្នករាល់គ្នាតែងតែមានអ្នកក្រនៅជាមួយជានិច្ច ហើយពេលណាអ្នករាល់គ្នាចង់ធ្វើល្អចំពោះពួកគេ អ្នករាល់គ្នាតែងតែអាចធ្វើបាន ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាមិនមានខ្ញុំនៅជាមួយរហូតទេ។ នាងបានធ្វើអ្វីដែលនាងអាចធ្វើបាន គឺនាងបានចាក់ប្រេងក្រអូបលើរូបកាយរបស់ខ្ញុំទុកជាមុន សម្រាប់ការបញ្ចុះសពរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាការពិតថា នៅទូទាំងពិភពលោក កន្លែងណាដែលដំណឹងល្អត្រូវបានផ្សព្វផ្សាយ គេក៏នឹងនិយាយអំពីអ្វីដែលស្ត្រីនេះបានធ្វើ ដើម្បីរំលឹកដល់នាងដែរ” » (ម៉ាកុស ១៤:៣-៩)។
ចិត្តទូលាយរបស់ស្ត្រីនេះ គឺស្រដៀងគ្នានឹងស្ត្រីមេម៉ាយដ៏ក្រីក្រម្នាក់ដែលលោកយេស៊ូគ្រិស្តបានកត់សម្គាល់ឃើញ៖ « រួចកាលលោកងើបភ្នែកឡើង លោកឃើញអ្នកមានកំពុងដាក់ប្រាក់វិភាគទានរបស់ពួកគេទៅក្នុងហិបទ្រព្យ។ បន្ទាប់មក លោកឃើញស្ត្រីមេម៉ាយក្រីក្រម្នាក់ដាក់កាក់តូចៗពីរដែលមានតម្លៃតិចតួចបំផុតទៅក្នុងហិបនោះ ហើយលោកមានប្រសាសន៍ថា៖ “ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាការពិតថា ស្ត្រីមេម៉ាយនេះ ទោះជាក្រក៏ដោយ ក៏បានដាក់ច្រើនជាងអ្នកទាំងអស់ទៅទៀត។ ដ្បិតអ្នកទាំងអស់នោះបានដាក់ប្រាក់វិភាគទានពីអ្វីដែលពួកគេមានសល់ ប៉ុន្តែ ស្ត្រីនេះវិញ ទោះជានាងខ្វះខាតក៏ដោយ ក៏នាងបានដាក់អ្វីទាំងអស់ដែលនាងមានសម្រាប់ចិញ្ចឹមជីវិតដែរ” » (លូកា ២១:១-៤)។ ដូច្នេះ លោកយេស៊ូគ្រិស្តកត់សម្គាល់ឃើញការខិតខំប្រឹងប្រែងដ៏តូចបំផុតដែលយើងធ្វើអស់ពីចិត្ត ដើម្បីបម្រើបិតារបស់លោកឲ្យអស់ពីសមត្ថភាពរបស់យើង (ម៉ាថាយ ៧:២១)។
– សេចក្ដីក្លាហានរបស់យ៉ូសែប ជាអ្នកក្រុងអារីម៉ាថេ ដែលសុំសពរបស់គ្រិស្តពីលោកពីឡាត ជាអភិបាលរ៉ូមប្រចាំស្រុកយូដា៖
នៅពេលយើងអានកំណត់ហេតុប្រវត្តិសាស្ត្រ ក្នុងករណីនេះគឺសៀវភៅដំណឹងល្អទាំងបួន យើងបានដឹងអំពីទីបញ្ចប់របស់វារួចទៅហើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ តួអង្គដែលកំពុងឆ្លងកាត់ស្ថានភាពដែលជួនកាលមានគ្រោះថ្នាក់ និងគួរឲ្យភ័យខ្លាចនោះ មិនបានដឹងអំពីផលវិបាកនៃការសម្រេចចិត្តដ៏ក្លាហានរបស់ពួកគេនោះទេ ឧទាហរណ៍ ការជាប់ពន្ធនាគារ ឬការធ្វើទុក្ខបុកម្នេញគ្រប់បែបយ៉ាង។ ក្នុងចំណោមតួអង្គដ៏ក្លាហានទាំងនោះដែលគម្ពីរបានរៀបរាប់ គឺលោកយ៉ូសែប ជាអ្នកក្រុងអារីម៉ាថេ ដែលជាបុរសម្នាក់បានសុំសពរបស់គ្រិស្តដើម្បីយកទៅបញ្ចុះឲ្យបានសមរម្យ។ ភាពថ្លៃថ្នូររបស់យ៉ូសែប ជាអ្នកក្រុងអារីម៉ាថេ តាមរយៈទង្វើរបស់លោក គឺលោកបានផ្ដល់ផ្នូររបស់លោកផ្ទាល់ ដែលលោកបានរៀបចំទុកជាពិសេសសម្រាប់ខ្លួនលោក (យ៉ូសែប ជាអ្នកក្រុងអារីម៉ាថេ) ដើម្បីដាក់សពរបស់គ្រិស្ត។ កំណត់ហេតុនៅក្នុង ម៉ាកុស ជំពូកទី ១៥ បានរៀបរាប់អំពីលោកថាជាបុរស « គួរឲ្យគោរព » ហើយទង្វើរបស់លោកនៅចំពោះមុខលោកពីឡាត ដែលជាអ្នកបានចេញបញ្ជាកាត់ទោសប្រហារជីវិតគ្រិស្ត ថាជាទង្វើដ៏ « ក្លាហាន »។
« ឥឡូវនេះ កាលដល់ពេលរសៀលជ្រេហើយ មានបុរសអ្នកមានម្នាក់មកពីក្រុងអារីម៉ាថេ ឈ្មោះយ៉ូសែប ដែលបានក្លាយទៅជាអ្នកកាន់តាមលោកយេស៊ូដែរ បានមកដល់។ បុរសនេះចូលទៅជួបពីឡាត ហើយសុំសពរបស់លោកយេស៊ូ។ រួចពីឡាតបញ្ជាឲ្យប្រគល់សពនោះទៅគាត់។ យ៉ូសែបក៏យកសពនោះទៅរុំដោយក្រណាត់ទេសឯកស្អាត ហើយដាក់ក្នុងផ្នូររំលឹកថ្មីស្រឡាងរបស់គាត់ ដែលគាត់បានដាប់ក្នុងថ្ម។ បន្ទាប់ពីប្រមៀលថ្មធំមួយមកបិទមាត់ផ្នូររំលឹកនោះរួច គាត់ក៏ចាកចេញទៅ។ ប៉ុន្តែ ម៉ារៀ ម៉ាក់ដាឡា និងម៉ារៀម្នាក់ទៀតនៅតែអង្គុយនៅមុខផ្នូរនោះ » (ម៉ាថាយ ២៧:៥៧-៦១)។
« ឥឡូវនេះ ដោយសារពេលនោះរសៀលជ្រេណាស់ទៅហើយ ហើយដោយសារថ្ងៃនោះជាថ្ងៃរៀបចំ ពោលគឺថ្ងៃមុនថ្ងៃឈប់សម្រាក យ៉ូសែប ជាអ្នកក្រុងអារីម៉ាថេ ដែលជាសមាជិកដ៏គួរឲ្យគោរពម្នាក់នៃក្រុមប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់ ហើយដែលកំពុងរង់ចាំរាជាណាចក្ររបស់ព្រះដែរនោះ បានមកដល់។ គាត់មានសេចក្ដីក្លាហានចូលទៅជួបពីឡាត ហើយសុំសពរបស់លោកយេស៊ូ។ ប៉ុន្តែ ពីឡាតឆ្ងល់ថាតើលោកស្លាប់បាត់ទៅហើយឬ ដូច្នេះគាត់ហៅនាយទាហានម្នាក់មក ហើយសួរថាតើលោកយេស៊ូស្លាប់ហើយឬនៅ។ ក្រោយពីបានដឹងច្បាស់ពីនាយទាហាននោះហើយ គាត់ក៏ប្រគល់សពឲ្យទៅយ៉ូសែប។ រួចយ៉ូសែបទិញក្រណាត់ទេសឯក រួចដាក់សពលោកយេស៊ូចុះ ហើយយកក្រណាត់ទេសឯកនោះមករុំសពលោក ព្រមទាំងដាក់ក្នុងផ្នូរដែលដាប់ក្នុងថ្ម រួចគាត់ប្រមៀលថ្មមួយមកបិទមាត់ផ្នូររំលឹកនោះ។ ប៉ុន្តែ ម៉ារៀ ម៉ាក់ដាឡា និងម៉ារៀ ជាម្ដាយរបស់យ៉ូសេ នៅតែមើលកន្លែងដែលគេបានដាក់សពលោក » (ម៉ាកុស ១៥:៤២-៤៧)។
« ក្រោយពីហេតុការណ៍ទាំងនេះមក យ៉ូសែប ជាអ្នកក្រុងអារីម៉ាថេ ដែលជាអ្នកកាន់តាមលោកយេស៊ូ ប៉ុន្តែជាអ្នកកាន់តាមដោយសម្ងាត់ ដោយសារខ្លាចជនជាតិយូដា បានសុំការអនុញ្ញាតពីពីឡាត ដើម្បីយកសពរបស់លោកយេស៊ូចេញ ហើយពីឡាតក៏អនុញ្ញាតឲ្យគាត់យកទៅ។ ដូច្នេះ គាត់មក ហើយយកសពលោកចេញទៅ។ នីកូដេម ដែលជាបុរសធ្លាប់មកជួបលោកនៅពេលយប់កាលពីលើកដំបូង ក៏បានមកដែរ ដោយនាំយកល្បាយជ័រល្វីងទេស និងប្រទាលកន្ទុយក្រពើទម្ងន់ប្រហែលមួយរយផោនមកជាមួយ។ ពួកគាត់ក៏យកសពរបស់លោកយេស៊ូ មករុំដោយក្រណាត់រុំសពជាមួយនឹងគ្រឿងក្រអូបទាំងនោះ តាមទំនៀមទម្លាប់រៀបចំបញ្ចុះសពរបស់ជនជាតិយូដា។ នៅកន្លែងដែលគេព្យួរលោកនៅលើបង្គោលនោះ មានសួនច្បារមួយ ហើយនៅក្នុងសួនច្បារនោះ មានផ្នូររំលឹកថ្មីស្រឡាងមួយ ដែលមិនទាន់ធ្លាប់ដាក់សពអ្នកណាម្នាក់នៅឡើយ។ ដូច្នេះ ដោយសារជាថ្ងៃរៀបចំរបស់ជនជាតិយូដា ពួកគាត់ក៏ដាក់សពលោកយេស៊ូនៅទីនោះ ពីព្រោះផ្នូររំលឹកនោះនៅជិត » (យ៉ូហាន ១៩:៣៨-៤២)។
– នៅថ្ងៃបន្ទាប់ពីការសោយទិវង្គតរបស់គ្រិស្ត គឺថ្ងៃទី ១៥ ខែណែសាន (ខែតាមប្រតិទិនគម្ពីររបស់ជនជាតិយូដា) ពួកសង្ឃនាយក និងពួកផារិស៊ីបានចាត់វិធានការដើម្បីឲ្យប្រាកដថាផ្នូររបស់គ្រិស្តត្រូវបានបិទត្រាយ៉ាងជាប់ និងមានទាហានយាមកាម៖
« នៅថ្ងៃបន្ទាប់ ដែលជាថ្ងៃក្រោយថ្ងៃរៀបចំ ពួកសង្ឃនាយក និងពួកផារិស៊ីបានមកជួបជុំគ្នានៅចំពោះមុខពីឡាត ហើយនិយាយថា៖ “លោកម្ចាស់ យើងខ្ញុំនឹកឃើញថា កាលជនបោកប្រាស់នោះនៅរស់ វាធ្លាប់និយាយថា៖ ‘ក្រោយបីថ្ងៃ ខ្ញុំនឹងត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញ’។ ដូច្នេះ សូមចេញបញ្ជាឲ្យយាមផ្នូរនោះរហូតដល់ថ្ងៃទីបី ក្រែងលោពួកអ្នកកាន់តាមវាមកលួចសពវាទៅ ហើយប្រាប់ប្រជាជនថា៖ ‘លោកត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញហើយ!’ នោះការបោកប្រាស់ចុងក្រោយនេះនឹងអាក្រក់ជាងលើកដំបូងទៅទៀត”។ ពីឡាតនិយាយទៅពួកគេថា៖ “អ្នករាល់គ្នាមានឆ្មាំយាមហើយ។ ចូរទៅចាត់ចែងយាមផ្នូរនោះតាមចិត្តអ្នករាល់គ្នាចុះ”។ ដូច្នេះ ពួកគេក៏ទៅចាត់ចែងរក្សាផ្នូរនោះឲ្យមានសុវត្ថិភាព ដោយបិទត្រាលើថ្ម និងដាក់ឆ្មាំឲ្យយាម » (ម៉ាថាយ ២៧:៦២-៦៦)។
– លោកយេស៊ូគ្រិស្តដែលបានរស់ឡើងវិញ លេចមកឲ្យពួកស្ត្រីដែលបានមកដល់ផ្នូរតាំងពីព្រលឹមស្រាងៗ នៅថ្ងៃអាទិត្យ ទី ១៦ ខែណែសាន បានឃើញ៖
« ក្រោយថ្ងៃឈប់សម្រាក កាលរៀបភ្លឺនៅថ្ងៃទីមួយនៃសប្ដាហ៍ ម៉ារៀ ម៉ាក់ដាឡា និងម៉ារៀម្នាក់ទៀតបានមកមើលផ្នូរ។ ហើយមើល៍! មានរញ្ជួយដីយ៉ាងខ្លាំង ពីព្រោះទេវតារបស់ព្រះយេហូវ៉ាបានចុះពីស្ថានសួគ៌មក ហើយចូលទៅប្រមៀលថ្មនោះចេញ រួចអង្គុយលើថ្មនោះ។ រូបរាងរបស់ទេវតានោះភ្លឺដូចផ្លេកបន្ទោរ ហើយសម្លៀកបំពាក់របស់គាត់សដូចព្រិល។ មែនហើយ ដោយសារភ័យខ្លាចទេវតានោះ ពួកឆ្មាំយាមញ័ររន្ធត់ ហើយទៅជាដូចមនុស្សស្លាប់។ ប៉ុន្តែ ទេវតានោះនិយាយទៅកាន់ពួកស្ត្រីថា៖ “កុំខ្លាចអី ដ្បិតខ្ញុំដឹងថាអ្នករាល់គ្នាកំពុងរកលោកយេស៊ូដែលត្រូវបានព្យួរនៅលើបង្គោល។ លោកមិននៅទីនេះទេ ពីព្រោះលោកត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញហើយ ដូចដែលលោកបានមានប្រសាសន៍ទុកនោះមែន។ ចូរមកមើលកន្លែងដែលលោកធ្លាប់ដេកចុះ។ ហើយចូរប្រញាប់ទៅប្រាប់ពួកអ្នកកាន់តាមលោកថា លោកត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញហើយ ហើយមើល៍! លោកកំពុងទៅស្រុកកាលីឡេមុនអ្នករាល់គ្នា អ្នករាល់គ្នានឹងឃើញលោកនៅទីនោះ។ នែ! ខ្ញុំបានប្រាប់អ្នករាល់គ្នារួចហើយ”។ ដូច្នេះ ពួកនាងក៏ប្រញាប់ចាកចេញពីផ្នូររំលឹកនោះ ដោយទាំងភ័យខ្លាចផង និងមានអំណរយ៉ាងខ្លាំងផង ហើយរត់ទៅប្រាប់ដំណឹងនេះដល់ពួកអ្នកកាន់តាមលោក។ ហើយមើល៍! លោកយេស៊ូបានយាងមកជួបពួកនាង ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ “សួស្ដី!” ពួកនាងក៏ចូលទៅជិត ឱបជើងលោក ហើយក្រាបគោរពលោក។ រួចលោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅពួកនាងថា៖ “កុំខ្លាចអី។ ចូរទៅប្រាប់ដំណឹងនេះដល់បងប្អូនរបស់ខ្ញុំ ដើម្បីឲ្យពួកគេទៅស្រុកកាលីឡេ ហើយពួកគេនឹងឃើញខ្ញុំនៅទីនោះ” » (ម៉ាថាយ ២៨:១-១០)។
– ពួកស្ត្រីប្រាប់ដំណឹងល្អអំពីការប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញរបស់លោកយេស៊ូគ្រិស្ត ដល់សាវ័កទាំង ១១ នាក់ ដែលមិនជឿពួកនាង៖
« ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅថ្ងៃទីមួយនៃសប្ដាហ៍ ពួកនាងបានទៅផ្នូរតាំងពីព្រលឹមស្រាងៗ ដោយយកគ្រឿងក្រអូបដែលពួកនាងបានរៀបចំទៅជាមួយផង។ ប៉ុន្តែ ពួកនាងឃើញថ្មត្រូវបានប្រមៀលចេញពីមាត់ផ្នូររំលឹករួចទៅហើយ ហើយពេលពួកនាងចូលទៅខាងក្នុង ពួកនាងមិនឃើញសពរបស់លោកម្ចាស់យេស៊ូទេ។ ខណៈដែលពួកនាងកំពុងងឿងឆ្ងល់អំពីរឿងនេះ មើល៍! មានបុរសពីរនាក់ស្លៀកពាក់ភ្លឺចិញ្ចាចមកឈរនៅជិតពួកនាង។ ដោយសារពួកស្ត្រីភ័យខ្លាច ហើយឱនមុខចុះទៅដី បុរសទាំងពីរនិយាយទៅពួកនាងថា៖ “ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នារកអ្នករស់នៅក្នុងចំណោមមនុស្សស្លាប់? [លោកមិននៅទីនេះទេ លោកត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញហើយ។] ចូរនឹកចាំអំពីរបៀបដែលលោកបាននិយាយជាមួយអ្នករាល់គ្នា កាលលោកនៅស្រុកកាលីឡេនៅឡើយ ដោយមានប្រសាសន៍ថា កូនមនុស្សត្រូវតែប្រគល់ទៅក្នុងដៃមនុស្សមានភាពខុសឆ្គង ហើយត្រូវព្យួរនៅលើបង្គោល តែនៅថ្ងៃទីបី លោកនឹងរស់ឡើងវិញ”។ ពេលនោះ ពួកនាងក៏នឹកឃើញពាក្យរបស់លោក ហើយត្រឡប់ពីផ្នូររំលឹកវិញ ព្រមទាំងរៀបរាប់រឿងទាំងអស់នេះប្រាប់សាវ័កទាំងដប់មួយនាក់ និងអ្នកឯទៀតទាំងអស់។ ពួកស្ត្រីទាំងនោះគឺ ម៉ារៀ ម៉ាក់ដាឡា យ៉ូអាណា និងម៉ារៀ ជាម្ដាយរបស់យ៉ាកុប។ ពួកស្ត្រីផ្សេងទៀតដែលនៅជាមួយពួកនាង ក៏បានប្រាប់រឿងទាំងនេះដល់ពួកសាវ័កដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ពាក្យសម្ដីទាំងនេះហាក់ដូចជារឿងឥតបានការចំពោះពួកគេ ហើយពួកគេមិនព្រមជឿពួកស្ត្រីទាំងនោះឡើយ » (លូកា ២៤:១-១១)។
– ពេត្រុស និងយ៉ូហាន រត់ទៅផ្នូរដើម្បីផ្ទៀងផ្ទាត់ការពិតនៃសក្ខីកម្មរបស់ពួកស្ត្រី៖
« នៅថ្ងៃទីមួយនៃសប្ដាហ៍ ម៉ារៀ ម៉ាក់ដាឡា បានមកផ្នូររំលឹកតាំងពីព្រលឹម ខណៈដែលមេឃនៅងងឹតនៅឡើយ ហើយនាងឃើញថ្មត្រូវបានយកចេញពីផ្នូររំលឹករួចទៅហើយ។ ដូច្នេះ នាងក៏រត់ទៅជួបស៊ីម៉ូន ពេត្រុស និងអ្នកកាន់តាមម្នាក់ទៀត ដែលជាអ្នកលោកយេស៊ូស្រឡាញ់ ហើយនាងនិយាយទៅពួកគាត់ថា៖ “គេបានយកលោកម្ចាស់ចេញពីផ្នូររំលឹកបាត់ហើយ ហើយយើងមិនដឹងថាគេយកលោកទៅដាក់នៅឯណាទេ”។ ពេលនោះ ពេត្រុស និងអ្នកកាន់តាមម្នាក់ទៀត ក៏ចេញទៅ ហើយធ្វើដំណើរឆ្ពោះទៅផ្នូររំលឹក។ មែនហើយ អ្នកទាំងពីរបានរត់ទៅជាមួយគ្នា ប៉ុន្តែ អ្នកកាន់តាមម្នាក់ទៀតដែលរត់លឿនជាង បានរត់នាំមុខពេត្រុស ហើយទៅដល់ផ្នូររំលឹកមុនគេ។ រួចគាត់ឱនមើលទៅឃើញក្រណាត់រុំសពនៅទីនោះ ប៉ុន្តែ គាត់មិនបានចូលទៅខាងក្នុងទេ។ បន្ទាប់មក ស៊ីម៉ូន ពេត្រុស ដែលរត់តាមពីក្រោយ ក៏មកដល់ដែរ ហើយគាត់ចូលទៅក្នុងផ្នូររំលឹក។ គាត់ឃើញក្រណាត់រុំសពនៅទីនោះ ព្រមទាំងក្រណាត់ដែលធ្លាប់រុំក្បាលរបស់លោក មិនបានដាក់នៅជាមួយក្រណាត់រុំសពទេ គឺត្រូវបានមូរទុកដោយឡែកនៅកន្លែងមួយ។ នៅពេលនោះ អ្នកកាន់តាមម្នាក់ទៀតដែលបានមកដល់ផ្នូររំលឹកមុនគេ ក៏ចូលទៅដែរ ហើយគាត់បានឃើញ និងបានជឿ។ ដ្បិតពួកគាត់មិនទាន់យល់សេចក្ដីក្នុងបទគម្ពីរដែលចែងថា លោកត្រូវតែរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញនៅឡើយទេ។ ដូច្នេះ ពួកអ្នកកាន់តាមក៏ត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់ពួកគាត់វិញ » (យ៉ូហាន ២០:១-១០)។
– ម៉ារៀ ម៉ាក់ដាឡា ជួបលោកយេស៊ូគ្រិស្តដែលបានរស់ឡើងវិញ ប៉ុន្តែនាងមិនស្គាល់លោកទេ ហើយនឹកស្មានថាលោកជាអ្នកថែសួន៖
« ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ម៉ារៀឈរយំនៅខាងក្រៅ ជិតផ្នូររំលឹក។ រួចខណៈដែលនាងកំពុងយំ នាងបានឱនមើលទៅក្នុងផ្នូររំលឹក ហើយនាងឃើញទេវតាពីរនាក់ស្លៀកពាក់ពណ៌ស អង្គុយនៅត្រង់ក្បាលមួយ និងត្រង់ជើងមួយ នៅកន្លែងដែលធ្លាប់ដាក់សពរបស់លោកយេស៊ូ។ ពួកគាត់និយាយទៅនាងថា៖ “នាងអើយ ហេតុអ្វីបានជានាងយំ?” នាងនិយាយទៅពួកគាត់ថា៖ “គេបានយកលោកម្ចាស់របស់ខ្ញុំទៅបាត់ហើយ ហើយខ្ញុំមិនដឹងថាគេយកលោកទៅដាក់នៅឯណាទេ”។ ក្រោយពីនិយាយពាក្យទាំងនេះរួច នាងបែរមកក្រោយ ហើយឃើញលោកយេស៊ូកំពុងឈរនៅទីនោះ ប៉ុន្តែ នាងមិនដឹងថាគឺជាលោកយេស៊ូទេ។ លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅនាងថា៖ “នាងអើយ ហេតុអ្វីបានជានាងយំ? តើនាងកំពុងរកអ្នកណា?” ដោយនឹកស្មានថាលោកជាអ្នកថែសួន នាងនិយាយទៅលោកថា៖ “លោកអើយ បើលោកបានយកសពគាត់ទៅ សូមប្រាប់ខ្ញុំផងថាលោកយកគាត់ទៅដាក់នៅឯណា ហើយខ្ញុំនឹងទៅយកគាត់មកវិញ”។ លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅនាងថា៖ “ម៉ារៀ!” នាងក៏បែរមក ហើយនិយាយទៅលោកជាភាសាហេប្រឺថា៖ “រ៉ាបូនី!” (ដែលមានន័យថា “លោកគ្រូ!”)។ លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅនាងថា៖ “ឈប់តោងខ្ញុំទៀតទៅ ដ្បិតខ្ញុំមិនទាន់បានឡើងទៅឯបិតានៅឡើយទេ។ ប៉ុន្តែ ចូរទៅឯបងប្អូនរបស់ខ្ញុំ ហើយប្រាប់ពួកគេថា៖ ‘ខ្ញុំកំពុងឡើងទៅឯបិតារបស់ខ្ញុំ និងបិតារបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយទៅឯព្រះរបស់ខ្ញុំ និងព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា’”។ ម៉ារៀ ម៉ាក់ដាឡា ក៏មកប្រាប់ដំណឹងដល់ពួកអ្នកកាន់តាមថា៖ “ខ្ញុំបានឃើញលោកម្ចាស់ហើយ!” ព្រមទាំងប្រាប់ថា លោកបានមានប្រសាសន៍ពាក្យទាំងនេះមកកាន់នាង » (យ៉ូហាន ២០:១១-១៨)។
– អ្នកកាន់តាមពីរនាក់ជជែកជាមួយលោកយេស៊ូគ្រិស្តដែលបានរស់ឡើងវិញ ដោយមិនដឹងខ្លួន នៅតាមផ្លូវទៅភូមិអេម៉ោស៖
« ប៉ុន្តែ មើល៍! នៅថ្ងៃដដែលនោះ មានអ្នកកាន់តាមពីរនាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ កំពុងធ្វើដំណើរទៅកាន់ភូមិមួយដែលមានចម្ងាយប្រហែលដប់មួយគីឡូម៉ែត្រពីក្រុងយេរូសាឡិម [ហើយ] មានឈ្មោះថា អេម៉ោស ហើយពួកគេកំពុងជជែកគ្នាអំពីរឿងទាំងអស់ដែលបានកើតឡើងនេះ។ កាលពួកគេកំពុងជជែក និងពិភាក្សាគ្នា លោកយេស៊ូផ្ទាល់បានយាងមកជិត ហើយដើរជាមួយពួកគេ ប៉ុន្តែ ភ្នែករបស់ពួកគេត្រូវបានរារាំងមិនឲ្យស្គាល់លោកឡើយ។ លោកមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ “តើអ្នករាល់គ្នាកំពុងជជែកវែកញែកអំពីរឿងអ្វីខ្លះនៅតាមផ្លូវ?” ពួកគេក៏ឈប់ទាំងទឹកមុខក្រៀមក្រំ។ ជាការឆ្លើយតប អ្នកម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ ឈ្មោះក្លេអូប៉ាស និយាយទៅលោកថា៖ “តើលោកជាជនបរទេសដែលរស់នៅដាច់ដោយឡែកតែម្នាក់ឯងក្នុងក្រុងយេរូសាឡិមឬ បានជាលោកមិនដឹងអំពីរឿងរ៉ាវដែលបានកើតឡើងនៅទីនោះក្នុងប៉ុន្មានថ្ងៃនេះ?” លោកមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ “តើរឿងអ្វីខ្លះ?” ពួកគេនិយាយទៅលោកថា៖ “គឺរឿងទាក់ទងនឹងលោកយេស៊ូ ជាអ្នកក្រុងណាសារ៉ែត ដែលបានក្លាយជាអ្នកប្រកាសទំនាយដ៏មានឫទ្ធានុភាពទាំងក្នុងទង្វើ និងពាក្យសម្ដី នៅចំពោះព្រះ និងប្រជាជនទាំងអស់ ហើយអំពីរបៀបដែលពួកសង្ឃនាយក និងពួកអ្នកដឹកនាំរបស់យើងបានប្រគល់លោកឲ្យទទួលទោសប្រហារជីវិត និងព្យួរលោកនៅលើបង្គោល។ ប៉ុន្តែ យើងសង្ឃឹមថា បុរសនេះគឺជាអ្នកដែលត្រូវរំដោះអ៊ីស្រាអែល មែនហើយ ក្រៅពីរឿងទាំងអស់នេះ ថ្ងៃនេះគឺជាថ្ងៃទីបីហើយ ចាប់តាំងពីរឿងទាំងនេះបានកើតឡើង។ ម្យ៉ាងទៀត ស្ត្រីមួយចំនួនក្នុងចំណោមពួកយើង ក៏បានធ្វើឲ្យយើងភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងដែរ ពីព្រោះពួកនាងបានទៅផ្នូររំលឹកតាំងពីព្រលឹម ប៉ុន្តែរកមិនឃើញសពរបស់លោកទេ ហើយពួកនាងបានមកប្រាប់ថា ពួកនាងថែមទាំងបានឃើញទេវតាលេចមកឲ្យឃើញយ៉ាងអស្ចារ្យ ដែលទេវតាទាំងនោះបានប្រាប់ថាលោកមានជីវិតរស់ឡើងវិញហើយ។ លើសពីនេះទៅទៀត អ្នកខ្លះដែលនៅជាមួយយើង បានទៅផ្នូររំលឹកដែរ ហើយពួកគេបានឃើញអ្វីៗដូចដែលពួកស្ត្រីបានប្រាប់មែន ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនបានឃើញលោកទេ”។ ពេលនោះ លោកមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ “ឱ [មនុស្ស] ល្ងង់ខ្លៅ និងមានចិត្តយឺតយ៉ាវក្នុងការជឿលើអ្វីៗទាំងអស់ដែលពួកអ្នកប្រកាសទំនាយបានថ្លែងទុកអើយ! តើគ្រិស្តមិនចាំបាច់ត្រូវរងទុក្ខទាំងនេះ ហើយចូលទៅក្នុងសិរីរុងរឿងរបស់លោកទេឬ?” រួចចាប់ផ្ដើមពីលោកម៉ូសេ និងពួកអ្នកប្រកាសទំនាយទាំងអស់ លោកបានបកស្រាយឲ្យពួកគេស្ដាប់អំពីរឿងរ៉ាវទាំងឡាយដែលទាក់ទងនឹងលោកនៅក្នុងបទគម្ពីរទាំងអស់។ ទីបំផុត ពួកគេបានមកដល់ជិតភូមិដែលពួកគេកំពុងធ្វើដំណើរទៅ ហើយលោកធ្វើហាក់ដូចជាបម្រុងនឹងបន្តដំណើរទៅមុខទៀត។ ប៉ុន្តែ ពួកគេបានទទូចអង្វរលោក ដោយនិយាយថា៖ “សូមស្នាក់នៅជាមួយយើងខ្ញុំសិនចុះ ពីព្រោះជិតដល់ពេលល្ងាចហើយ ហើយថ្ងៃក៏ជ្រេណាស់ទៅហើយដែរ”។ ដូច្នេះ លោកក៏ចូលទៅស្នាក់នៅជាមួយពួកគេ។ ហើយកាលលោកកំពុងផ្អៀងខ្លួននៅតុបរិភោគអាហារជាមួយពួកគេ លោកយកនំប៉័ង ឲ្យពរ ហើយកាច់នំប៉័ងនោះចែកឲ្យពួកគេ។ ពេលនោះ ភ្នែករបស់ពួកគេបានបើកភ្លឺច្បាស់ ហើយពួកគេក៏ស្គាល់លោក រួចលោកក៏បាត់ខ្លួនពីមុខពួកគេទៅ។ ពួកគេនិយាយគ្នាទៅវិញទៅមកថា៖ “តើចិត្តរបស់យើងមិនក្ដៅរោលរាលទេឬ នៅពេលលោកនិយាយជាមួយយើងនៅតាមផ្លូវ នៅពេលលោកពន្យល់បទគម្ពីរយ៉ាងច្បាស់លាស់ឲ្យយើងស្ដាប់?” នៅម៉ោងនោះឯង ពួកគេក៏ក្រោកឡើង ហើយត្រឡប់ទៅក្រុងយេរូសាឡិមវិញ រួចពួកគេឃើញសាវ័កទាំងដប់មួយនាក់ និងអ្នកដែលនៅជាមួយពួកគាត់ កំពុងជួបជុំគ្នា ដោយនិយាយថា៖ “លោកម្ចាស់ពិតជាត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញមែន ហើយលោកបានលេចមកឲ្យស៊ីម៉ូនឃើញ!” ពេលនោះ ពួកគេផ្ទាល់ក៏រៀបរាប់អំពីរឿងរ៉ាវដែលបានកើតឡើងនៅតាមផ្លូវ និងរបៀបដែលលោកបានធ្វើឲ្យពួកគេស្គាល់លោក នៅពេលលោកកាច់នំប៉័ង » (លូកា ២៤:១៣-៣៥)។
– លោកយេស៊ូគ្រិស្តដែលបានរស់ឡើងវិញ បង្ហាញខ្លួនដល់ពួកអ្នកកាន់តាមលោក៖
« ខណៈដែលពួកគេកំពុងនិយាយគ្នាអំពីរឿងទាំងនេះ លោកផ្ទាល់បានមកឈរនៅកណ្ដាលពួកគេ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ “សូមឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានសេចក្ដីសុខសាន្ត”។ ប៉ុន្តែ ដោយសារពួកគេភ័យរន្ធត់ ហើយត្រូវសេចក្ដីភ័យខ្លាចគ្របដណ្ដប់ ពួកគេស្មានថាពួកគេកំពុងឃើញបុគ្គលវិញ្ញាណ។ ពេលនោះ លោកមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ “ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាភ័យតក់ស្លុត ហើយហេតុអ្វីបានជាមានការសង្ស័យកើតឡើងក្នុងចិត្តអ្នករាល់គ្នា? ចូរមើលដៃ និងជើងរបស់ខ្ញុំចុះ នេះគឺជាខ្ញុំផ្ទាល់ ចូរស្ទាបខ្ញុំ ហើយមើលចុះ ពីព្រោះបុគ្គលវិញ្ញាណគ្មានសាច់ និងឆ្អឹង ដូចដែលអ្នករាល់គ្នាឃើញខ្ញុំមាននោះទេ”។ កាលលោកមានប្រសាសន៍ដូច្នេះរួច លោកក៏បង្ហាញដៃ និងជើងរបស់លោកឲ្យពួកគេមើល។ ហើយខណៈដែលពួកគេនៅតែមិនទាន់ជឿ ដោយសារត្រេកអរពេក និងងឿងឆ្ងល់នោះ លោកមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ “តើអ្នករាល់គ្នាមានអ្វីបរិភោគនៅទីនេះទេ?” ពួកគេក៏ហុចត្រីអាំងមួយដុំឲ្យលោក រួចលោកយកមកសោយនៅចំពោះមុខពួកគេ។ បន្ទាប់មក លោកមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ “នេះជាពាក្យរបស់ខ្ញុំដែលខ្ញុំបានប្រាប់អ្នករាល់គ្នាកាលខ្ញុំនៅជាមួយអ្នករាល់គ្នានៅឡើយ គឺថាអ្វីៗទាំងអស់ដែលបានសរសេរទុកអំពីខ្ញុំនៅក្នុងច្បាប់របស់លោកម៉ូសេ នៅក្នុងគម្ពីរពួកអ្នកប្រកាសទំនាយ និងនៅក្នុងគម្ពីរទំនុកតម្កើង ត្រូវតែសម្រេច”។ ពេលនោះ លោកបានបើកគំនិតរបស់ពួកគេឲ្យភ្លឺច្បាស់ ដើម្បីឲ្យពួកគេយល់អត្ថន័យនៃបទគម្ពីរ ហើយលោកមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ “មានសេចក្ដីចែងទុកដូច្នេះថា គ្រិស្តនឹងរងទុក្ខ ហើយរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញនៅថ្ងៃទីបី ហើយដោយសារនាមរបស់លោក ការប្រែចិត្តដើម្បីទទួលបានការអភ័យទោសចំពោះភាពខុសឆ្គង នឹងត្រូវផ្សព្វផ្សាយដល់ប្រជាជាតិទាំងអស់ ចាប់ផ្ដើមពីក្រុងយេរូសាឡិមទៅ អ្នករាល់គ្នាត្រូវធ្វើជាសាក្សីអំពីរឿងទាំងនេះ។ ហើយមើល៍! ខ្ញុំចាត់បញ្ជូនអ្វីដែលបិតារបស់ខ្ញុំបានសន្យាមកលើអ្នករាល់គ្នា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ចូរអ្នករាល់គ្នាស្នាក់នៅក្នុងក្រុងនេះសិន រហូតដល់អ្នករាល់គ្នាទទួលបានឫទ្ធានុភាពដែលមកពីស្ថានលើ” » (លូកា ២៤:៣៦-៤៩)។
– លោកយេស៊ូគ្រិស្តដែលបានរស់ឡើងវិញ បង្ហាញខ្លួនដល់សាវ័កថូម៉ាស ដែលមិនជឿពួកអ្នកកាន់តាមឯទៀត កាលពួកគេប្រាប់គាត់ថាពួកគេបានឃើញលោក នៅពេលដែលគាត់មិនបាននៅទីនោះ៖
« ដូច្នេះ នៅពេលល្ងាចថ្ងៃដដែលនោះ ដែលជាថ្ងៃទីមួយនៃសប្ដាហ៍ ហើយខណៈដែលទ្វារត្រូវបានចាក់សោជាប់នៅកន្លែងដែលពួកអ្នកកាន់តាមកំពុងនៅ ដោយសារខ្លាចជនជាតិយូដា លោកយេស៊ូបានយាងមកឈរនៅកណ្ដាលពួកគេ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ “សូមឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានសេចក្ដីសុខសាន្ត”។ ក្រោយពីមានប្រសាសន៍ដូច្នេះរួច លោកបានបង្ហាញដៃ និងចំហៀងខ្លួនរបស់លោកឲ្យពួកគេមើល។ ពេលនោះ ពួកអ្នកកាន់តាមក៏ត្រេកអរយ៉ាងខ្លាំង ដោយបានឃើញលោកម្ចាស់។ លោកយេស៊ូក៏មានប្រសាសន៍ទៅពួកគេម្ដងទៀតថា៖ “សូមឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានសេចក្ដីសុខសាន្ត។ បិតាបានចាត់ខ្ញុំឲ្យមកយ៉ាងណា ខ្ញុំក៏ចាត់អ្នករាល់គ្នាឲ្យទៅយ៉ាងនោះដែរ”។ ក្រោយពីមានប្រសាសន៍ដូច្នេះរួច លោកផ្លុំខ្យល់ដង្ហើមលើពួកគេ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ “ចូរទទួលឫទ្ធានុភាពបរិសុទ្ធចុះ។ បើអ្នករាល់គ្នាអភ័យទោសចំពោះភាពខុសឆ្គងរបស់អ្នកណា អ្នកនោះនឹងបានទទួលការអភ័យទោស បើអ្នករាល់គ្នាមិនអភ័យទោសចំពោះភាពខុសឆ្គងរបស់អ្នកណា អ្នកនោះនឹងមិនបានទទួលការអភ័យទោសឡើយ”។ ប៉ុន្តែ ថូម៉ាស ដែលជាម្នាក់ក្នុងចំណោមសាវ័កទាំងដប់ពីរនាក់ ហើយដែលគេហៅថា ឌីឌីម (មានន័យថា កូនភ្លោះ) មិនបាននៅជាមួយពួកគេទេ នៅពេលលោកយេស៊ូយាងមកនោះ។ ដូច្នេះ ពួកអ្នកកាន់តាមឯទៀតបានប្រាប់គាត់ថា៖ “យើងបានឃើញលោកម្ចាស់ហើយ!” ប៉ុន្តែ គាត់និយាយទៅពួកគេថា៖ “បើខ្ញុំមិនឃើញស្នាមដែកគោលនៅលើដៃរបស់លោក ហើយមិនបានដាក់ម្រាមដៃរបស់ខ្ញុំចូលទៅក្នុងស្នាមដែកគោលនោះ ព្រមទាំងដាក់ដៃរបស់ខ្ញុំចូលទៅក្នុងចំហៀងខ្លួនរបស់លោកទេ ខ្ញុំដាច់ខាតមិនជឿឡើយ”។ ប្រាំបីថ្ងៃក្រោយមក ពួកអ្នកកាន់តាមរបស់លោកបានជួបជុំគ្នានៅខាងក្នុងម្ដងទៀត ហើយថូម៉ាសក៏នៅជាមួយពួកគេដែរ។ លោកយេស៊ូបានយាងមក ទោះបីជាទ្វារត្រូវបានចាក់សោជាប់ក៏ដោយ រួចលោកឈរនៅកណ្ដាលពួកគេ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ “សូមឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានសេចក្ដីសុខសាន្ត”។ បន្ទាប់មក លោកមានប្រសាសន៍ទៅថូម៉ាសថា៖ “ចូរដាក់ម្រាមដៃរបស់អ្នកនៅទីនេះ ហើយមើលដៃរបស់ខ្ញុំចុះ រួចលើកដៃរបស់អ្នកមកដាក់ក្នុងចំហៀងខ្លួនរបស់ខ្ញុំ ហើយឈប់សង្ស័យទៀតទៅ តែចូរជឿវិញ”។ ថូម៉ាសតបទៅលោកថា៖ “លោកម្ចាស់របស់ខ្ញុំ និងព្រះរបស់ខ្ញុំអើយ!” លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា៖ “តើអ្នកជឿដោយសារអ្នកបានឃើញខ្ញុំឬ? អ្នកដែលមិនឃើញ តែជឿ នោះមានសុភមង្គលហើយ”។ តាមពិត លោកយេស៊ូបានធ្វើទីសម្គាល់អស្ចារ្យជាច្រើនទៀតនៅចំពោះមុខពួកអ្នកកាន់តាមរបស់លោក ដែល [ទីសម្គាល់ទាំងនោះ] មិនបានសរសេរទុកក្នុងក្រាំងនេះទេ។ ប៉ុន្តែ រឿងទាំងនេះត្រូវបានសរសេរទុក ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាជឿថា លោកយេស៊ូគឺជាគ្រិស្ត ជាបុត្ររបស់ព្រះ ហើយដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានជីវិតតាមរយៈនាមរបស់លោក ដោយសារអ្នករាល់គ្នាមានជំនឿ » (យ៉ូហាន ២០:១៩-៣១)។
– លោកយេស៊ូគ្រិស្តដែលបានរស់ឡើងវិញ នៅលើឆ្នេរសមុទ្រទីបេរៀស ធ្វើឲ្យពួកអ្នកកាន់តាមលោកស្គាល់លោកតាមរយៈការនេសាទត្រីដ៏អស្ចារ្យ។ បន្ទាប់មក លោកលើកទឹកចិត្តសាវ័កពេត្រុសឲ្យឃ្វាលចៀមរបស់លោក៖
« ក្រោយពីហេតុការណ៍ទាំងនេះមក លោកយេស៊ូបានបង្ហាញខ្លួនម្ដងទៀតដល់ពួកអ្នកកាន់តាមនៅសមុទ្រទីបេរៀស ប៉ុន្តែ លោកបានបង្ហាញខ្លួនតាមរបៀបនេះ៖ មានស៊ីម៉ូន ពេត្រុស ថូម៉ាសដែលហៅថាកូនភ្លោះ ណាថាណែល ជាអ្នកក្រុងកាណាក្នុងស្រុកកាលីឡេ កូនប្រុសទាំងពីររបស់សេបេដេ និងអ្នកកាន់តាមពីរនាក់ទៀតរបស់លោក នៅជុំគ្នានៅទីនោះ។ ស៊ីម៉ូន ពេត្រុស និយាយទៅពួកគេថា៖ “ខ្ញុំទៅនេសាទត្រីហើយ”។ ពួកគេនិយាយទៅគាត់ថា៖ “យើងក៏ទៅជាមួយអ្នកដែរ”។ ពួកគេក៏ចេញទៅ ហើយឡើងទូក ប៉ុន្តែ នៅយប់នោះ ពួកគេចាប់ត្រីមិនបានសោះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ លុះជិតភ្លឺហើយ លោកយេស៊ូបានមកឈរនៅលើឆ្នេរ ប៉ុន្តែ ជាធម្មតា ពួកអ្នកកាន់តាមមិនដឹងថាគឺជាលោកយេស៊ូទេ។ ពេលនោះ លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ “កូនតូចៗអើយ អ្នករាល់គ្នាគ្មានអ្វីបរិភោគទេ មែនទេ?” ពួកគេតបទៅលោកថា៖ “គ្មានទេ”។ លោកមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ “ចូរបង់សំណាញ់ទៅខាងស្ដាំទូក នោះអ្នករាល់គ្នានឹងបានត្រី”។ ដូច្នេះ ពួកគេក៏បង់សំណាញ់ ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនអាចអូសសំណាញ់ឡើងវិញបានទេ ដោយសារមានត្រីច្រើនពេក។ ពេលនោះ អ្នកកាន់តាមដែលលោកយេស៊ូស្រឡាញ់ បាននិយាយទៅពេត្រុសថា៖ “គឺជាលោកម្ចាស់!” លុះស៊ីម៉ូន ពេត្រុស ឮថាគឺជាលោកម្ចាស់ គាត់ក៏យកអាវក្រៅមកពាក់ចងចង្កេះ ដ្បិតគាត់នៅខ្លួនទទេ រួចលោតចុះទៅក្នុងសមុទ្រ។ ប៉ុន្តែ ពួកអ្នកកាន់តាមឯទៀតបានជិះទូកតូចមក ដោយអូសសំណាញ់ [ដែលពេញដោយ] ត្រីមកជាមួយ ពីព្រោះពួកគេនៅមិនឆ្ងាយពីច្រាំងប៉ុន្មានទេ គឺប្រហែលកៅសិបម៉ែត្រប៉ុណ្ណោះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលពួកគេឡើងមកដល់លើគោក ពួកគេឃើញភ្លើងធ្យូងមួយគំនរ មានត្រីអាំងនៅលើភ្លើងនោះ ព្រមទាំងមាននំប៉័ងផង។ លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ “ចូរយកត្រីខ្លះដែលអ្នករាល់គ្នាទើបតែចាប់បានមក”។ ដូច្នេះ ស៊ីម៉ូន ពេត្រុស ក៏ឡើង [លើទូក] ហើយអូសសំណាញ់ដែលពេញដោយត្រីធំៗមកលើគោក គឺមានចំនួនមួយរយហាសិបបីក្បាល។ ប៉ុន្តែ ទោះបីជាមានត្រីច្រើនយ៉ាងនេះក្ដី ក៏សំណាញ់មិនរហែកឡើយ។ លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ “ចូរមកបរិភោគអាហារពេលព្រឹកចុះ”។ គ្មានអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកអ្នកកាន់តាមហ៊ានសួរលោកថា៖ “តើលោកជាអ្នកណា?” ឡើយ ពីព្រោះពួកគេដឹងថាគឺជាលោកម្ចាស់។ លោកយេស៊ូយាងមក ហើយយកនំប៉័ងចែកឲ្យពួកគេ ព្រមទាំងយកត្រីចែកឲ្យពួកគេដូចគ្នាដែរ។ នេះគឺជាលើកទីបីហើយដែលលោកយេស៊ូបានលេចមកឲ្យពួកអ្នកកាន់តាមឃើញ បន្ទាប់ពីលោកត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញ។ រួចកាលពួកគេបរិភោគអាហារពេលព្រឹករួចហើយ លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅស៊ីម៉ូន ពេត្រុស ថា៖ “ស៊ីម៉ូន កូនយ៉ូហានអើយ តើអ្នកស្រឡាញ់ខ្ញុំជាងរបស់ទាំងនេះឬ?” គាត់តបទៅលោកថា៖ “បាទ លោកម្ចាស់ លោកដឹងថាខ្ញុំស្រឡាញ់លោក”។ លោកមានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា៖ “ចូរឲ្យចំណីដល់កូនចៀមរបស់ខ្ញុំចុះ”។ លោកមានប្រសាសន៍ទៅគាត់ជាលើកទីពីរម្ដងទៀតថា៖ “ស៊ីម៉ូន កូនយ៉ូហានអើយ តើអ្នកស្រឡាញ់ខ្ញុំឬ?” គាត់តបទៅលោកថា៖ “បាទ លោកម្ចាស់ លោកដឹងថាខ្ញុំស្រឡាញ់លោក”។ លោកមានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា៖ “ចូរឃ្វាលចៀមតូចៗរបស់ខ្ញុំចុះ”។ លោកមានប្រសាសន៍ទៅគាត់ជាលើកទីបីថា៖ “ស៊ីម៉ូន កូនយ៉ូហានអើយ តើអ្នកស្រឡាញ់ខ្ញុំឬ?” ពេត្រុសមានចិត្តក្រៀមក្រំ ដោយសារលោកបានសួរគាត់ជាលើកទីបីថា៖ “តើអ្នកស្រឡាញ់ខ្ញុំឬ?” រួចគាត់និយាយទៅលោកថា៖ “លោកម្ចាស់អើយ លោកដឹងគ្រប់រឿងទាំងអស់ លោកពិតជាដឹងច្បាស់ថាខ្ញុំស្រឡាញ់លោក”។ លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា៖ “ចូរឲ្យចំណីដល់ចៀមតូចៗរបស់ខ្ញុំចុះ។ មែនហើយ ខ្ញុំប្រាប់អ្នកការពិតថា កាលអ្នកនៅក្មេង អ្នកបានក្រវាត់ចង្កេះដោយខ្លួនឯង ហើយដើរទៅកន្លែងណាដែលអ្នកចង់ទៅ។ ប៉ុន្តែ នៅពេលអ្នកចាស់ទៅ អ្នកនឹងលាតដៃចេញ ហើយអ្នកផ្សេងនឹងក្រវាត់ចង្កេះឲ្យអ្នក រួចនាំអ្នកទៅកន្លែងដែលអ្នកមិនចង់ទៅ”។ លោកមានប្រសាសន៍ដូច្នេះ ដើម្បីបង្ហាញថាតើគាត់នឹងលើកតម្កើងសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះដោយការស្លាប់បែបណា។ ហើយកាលលោកមានប្រសាសន៍ដូច្នេះរួច លោកក៏មានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា៖ “ចូរបន្តដើរតាមខ្ញុំចុះ”។ ពេលបែរមកក្រោយ ពេត្រុសឃើញអ្នកកាន់តាមដែលលោកយេស៊ូស្រឡាញ់កំពុងដើរតាមពួកគាត់ គឺជាអ្នកដែលកាលបរិភោគអាហារពេលល្ងាច បានផ្អៀងខ្លួនទៅក្រោយលើទ្រូងរបស់លោក ហើយសួរថា៖ “លោកម្ចាស់អើយ តើអ្នកណាជាអ្នកក្បត់លោក?” ដូច្នេះ ពេលឃើញគាត់ ពេត្រុសនិយាយទៅលោកយេស៊ូថា៖ “លោកម្ចាស់អើយ ចុះ [បុរស] នេះនឹងទៅជាយ៉ាងណា?” លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា៖ “បើខ្ញុំចង់ឲ្យគាត់នៅរហូតដល់ខ្ញុំមក តើរឿងនោះទាក់ទងអ្វីនឹងអ្នក? ចំណែកអ្នកវិញ ចូរបន្តដើរតាមខ្ញុំចុះ”។ ដូច្នេះ ពាក្យនេះក៏លេចឮក្នុងចំណោមបងប្អូនថា អ្នកកាន់តាមនោះនឹងមិនស្លាប់ទេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ លោកយេស៊ូមិនបានមានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា គាត់នឹងមិនស្លាប់នោះទេ ប៉ុន្តែ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ “បើខ្ញុំចង់ឲ្យគាត់នៅរហូតដល់ខ្ញុំមក តើរឿងនោះទាក់ទងអ្វីនឹងអ្នក?” គឺអ្នកកាន់តាមនេះឯងដែលផ្ដល់សក្ខីកម្មអំពីរឿងទាំងនេះ ហើយបានសរសេររឿងទាំងនេះទុក ហើយយើងដឹងថាសក្ខីកម្មដែលគាត់ផ្ដល់ឲ្យនោះគឺជាការពិត។ តាមពិត នៅមានរឿងជាច្រើនទៀតដែលលោកយេស៊ូបានធ្វើ ប្រសិនបើគេសរសេររឿងទាំងនោះយ៉ាងលម្អិត ខ្ញុំគិតថា ពិភពលោកទាំងមូលក៏មិនអាចផ្ទុកក្រាំងដែលបានសរសេរនោះបានដែរ » (យ៉ូហាន ២១:១-២៥)។
– កំណត់ហេតុផ្សេងៗស្ដីពីការឡើងទៅស្ថានសួគ៌របស់លោកយេស៊ូគ្រិស្តដែលបានរស់ឡើងវិញ៖
« ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ពួកអ្នកកាន់តាមទាំងដប់មួយនាក់បានធ្វើដំណើរទៅស្រុកកាលីឡេ ទៅឯភ្នំដែលលោកយេស៊ូបានណាត់ជួបពួកគេ ហើយពេលពួកគេឃើញលោក ពួកគេបានក្រាបគោរពលោក ប៉ុន្តែ មានអ្នកខ្លះសង្ស័យ។ លោកយេស៊ូយាងមកជិត ហើយមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ “អំណាចទាំងអស់នៅស្ថានសួគ៌ និងនៅលើផែនដីត្រូវបានប្រគល់ឲ្យខ្ញុំហើយ។ ដូច្នេះ ចូរទៅបង្រៀនមនុស្សពីគ្រប់ប្រជាជាតិឲ្យក្លាយជាអ្នកកាន់តាម ដោយជ្រមុជទឹកពួកគេក្នុងនាមបិតា បុត្រ និងឫទ្ធានុភាពបរិសុទ្ធ ព្រមទាំងបង្រៀនពួកគេឲ្យធ្វើតាមអ្វីៗទាំងអស់ដែលខ្ញុំបានបង្គាប់អ្នករាល់គ្នា។ ហើយមើល៍! ខ្ញុំនៅជាមួយអ្នករាល់គ្នារៀងរាល់ថ្ងៃ រហូតដល់គ្រាចុងបញ្ចប់នៃរបបពិភពលោកនេះ” » (ម៉ាថាយ ២៨:១៦-២០)។
« ប៉ុន្តែ លោកបាននាំពួកគេចេញទៅខាងក្រៅរហូតដល់ភូមិបេថានី ហើយលោកលើកដៃឡើង និងឲ្យពរដល់ពួកគេ។ កាលលោកកំពុងឲ្យពរដល់ពួកគេ លោកត្រូវបានបំបែកចេញពីពួកគេ ហើយចាប់ផ្ដើមត្រូវបានលើកឡើងទៅស្ថានសួគ៌។ ពួកគេក៏ក្រាបគោរពលោក ហើយត្រឡប់ទៅក្រុងយេរូសាឡិមវិញដោយអំណរយ៉ាងខ្លាំង។ ហើយពួកគេនៅក្នុងវិហារជានិច្ច ទាំងសរសើរតម្កើងព្រះ » (លូកា ២៤:៥០-៥៣)។
« ដូច្នេះ ពេលពួកគេបានជួបជុំគ្នា ពួកគេចាប់ផ្ដើមសួរលោកថា៖ “លោកម្ចាស់ តើនៅពេលនេះឬដែលលោកស្ដាររាជាណាចក្រឡើងវិញសម្រាប់អ៊ីស្រាអែល?” លោកមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ “ការដឹងអំពីពេលវេលា ឬរដូវកាលដែលបិតាបានដាក់នៅក្រោមអំណាចរបស់លោកផ្ទាល់ មិនមែនជារឿងរបស់អ្នករាល់គ្នាទេ ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នានឹងទទួលឫទ្ធានុភាព នៅពេលឫទ្ធានុភាពបរិសុទ្ធមកសណ្ឋិតលើអ្នករាល់គ្នា ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងធ្វើជាសាក្សីរបស់ខ្ញុំ មិនគ្រាន់តែនៅក្រុងយេរូសាឡិមប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏នៅទូទាំងស្រុកយូដា និងស្រុកសាម៉ារី ព្រមទាំងរហូតដល់កន្លែងឆ្ងាយបំផុតនៃផែនដីផងដែរ”។ ក្រោយពីលោកមានប្រសាសន៍ពាក្យទាំងនេះរួច ខណៈដែលពួកគេកំពុងមើល លោកត្រូវបានលើកឡើងទៅលើ ហើយពពកមួយបានបាំងលោកបាត់ពីភ្នែកពួកគេ។ ហើយខណៈដែលពួកគេកំពុងសម្លឹងមើលទៅលើមេឃនៅពេលលោកកំពុងយាងទៅ មើល៍! មានបុរសពីរនាក់ស្លៀកពាក់ពណ៌សមកឈរនៅជិតពួកគេ ហើយនិយាយថា៖ “បុរសអ្នកស្រុកកាលីឡេអើយ ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាឈរសម្លឹងមើលទៅលើមេឃដូច្នេះ? លោកយេស៊ូនេះឯងដែលត្រូវបានលើកឡើងទៅស្ថានសួគ៌ចេញពីចំណោមអ្នករាល់គ្នា នឹងយាងមកតាមរបៀបដូចគ្នានឹងរបៀបដែលអ្នករាល់គ្នាបានឃើញលោកយាងទៅស្ថានសួគ៌នោះដែរ” » (សកម្មភាព ១:៦-១១)។
– លោកយេស៊ូគ្រិស្តដែលទទួលសិរីរុងរឿង លេចមកឲ្យសុល ជាអ្នកក្រុងតាសុស (ដែលក្រោយមកមានឈ្មោះថាសាវ័កប៉ូល) បានឃើញ ហើយគាត់ត្រូវពិការភ្នែកអស់រយៈពេលបីថ្ងៃ។ បន្ទាប់មក លោកលេចមកឲ្យអ្នកកាន់តាមម្នាក់ឈ្មោះអាណានាស បានឃើញ ដើម្បីឲ្យគាត់ជ្រមុជទឹកឲ្យសុល ជាអ្នកក្រុងតាសុស៖
« ប៉ុន្តែ សុល ដែលនៅតែគំរាមកំហែង និងចង់សម្លាប់ពួកអ្នកកាន់តាមលោកម្ចាស់ បានចូលទៅជួបសម្ដេចសង្ឃ ហើយសុំលិខិតបញ្ជាក់ទៅកាន់សាលាប្រជុំនៅក្រុងដាម៉ាស ដើម្បីឲ្យគាត់អាចចាប់ចងអស់អ្នកដែលជាសមាជិកនៃផ្លូវនោះដែលគាត់រកឃើញ ទាំងប្រុសទាំងស្រី នាំមកក្រុងយេរូសាឡិម។ ពេលកំពុងធ្វើដំណើរ គាត់បានទៅជិតដល់ក្រុងដាម៉ាស ស្រាប់តែមានពន្លឺមួយមកពីលើមេឃចាំងជុំវិញគាត់ ហើយគាត់ដួលទៅលើដី រួចឮសំឡេងមួយនិយាយមកគាត់ថា៖ “សុល សុលអើយ ហេតុអ្វីបានជាអ្នកបៀតបៀនខ្ញុំ?” គាត់សួរថា៖ “លោកម្ចាស់ តើលោកជាអ្នកណា?” សំឡេងនោះតបថា៖ “ខ្ញុំគឺយេស៊ូ ដែលអ្នកកំពុងបៀតបៀន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ចូរក្រោកឡើង ហើយចូលទៅក្នុងក្រុងចុះ នោះគេនឹងប្រាប់អ្នកអំពីអ្វីដែលអ្នកត្រូវធ្វើ”។ ពួកបុរសដែលធ្វើដំណើរជាមួយគាត់បានឈរនៅទីនោះដោយស្រឡាំងកាំង ពួកគេឮសំឡេងមែន ប៉ុន្តែមើលមិនឃើញអ្នកណាឡើយ។ បន្ទាប់មក សុលក្រោកពីដីឡើង ហើយទោះបីជាគាត់បើកភ្នែកក៏ដោយ ក៏គាត់មើលមិនឃើញអ្វីទាំងអស់។ ដូច្នេះ ពួកគេក៏ដឹកដៃគាត់នាំចូលទៅក្នុងក្រុងដាម៉ាស។ ហើយអស់រយៈពេលបីថ្ងៃ គាត់មើលមិនឃើញអ្វីសោះ ទាំងមិនបានបរិភោគ និងមិនបានផឹកអ្វីដែរ។ នៅក្រុងដាម៉ាស មានអ្នកកាន់តាមម្នាក់ឈ្មោះអាណានាស ហើយលោកម្ចាស់មានប្រសាសន៍ទៅគាត់ក្នុងគំនិតនិមិត្តថា៖ “អាណានាស!” គាត់តបថា៖ “ខ្ញុំបាទនៅទីនេះហើយ លោកម្ចាស់”។ លោកម្ចាស់មានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា៖ “ចូរក្រោកឡើង ទៅតាមផ្លូវដែលហៅថាផ្លូវត្រង់ ហើយនៅក្នុងផ្ទះរបស់យូដាស ចូររកបុរសម្នាក់ឈ្មោះសុល ជាអ្នកក្រុងតាសុស។ ដ្បិតមើល៍! គាត់កំពុងអធិដ្ឋាន ហើយក្នុងគំនិតនិមិត្ត គាត់បានឃើញបុរសម្នាក់ឈ្មោះអាណានាសចូលមក ហើយដាក់ដៃលើគាត់ ដើម្បីឲ្យគាត់មើលឃើញឡើងវិញ”។ ប៉ុន្តែ អាណានាសតបថា៖ “លោកម្ចាស់អើយ ខ្ញុំបាទបានឮមនុស្សជាច្រើននិយាយអំពីបុរសនេះ ថាគាត់បានធ្វើអំពើអាក្រក់ជាច្រើនដល់ពួកអ្នកបរិសុទ្ធរបស់លោកនៅក្រុងយេរូសាឡិម។ ហើយនៅទីនេះ គាត់មានអំណាចពីពួកសង្ឃនាយក ដើម្បីចាប់ចងអស់អ្នកដែលអំពាវនាវរកនាមរបស់លោក”។ ប៉ុន្តែ លោកម្ចាស់មានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា៖ “ចូរទៅចុះ ពីព្រោះបុរសនេះគឺជាឧបករណ៍ដែលខ្ញុំបានជ្រើសរើស ដើម្បីនាំនាមរបស់ខ្ញុំទៅដល់ប្រជាជាតិទាំងឡាយ ព្រមទាំងស្ដេចទាំងឡាយ និងកូនចៅអ៊ីស្រាអែលផងដែរ។ ដ្បិតខ្ញុំនឹងបង្ហាញគាត់យ៉ាងច្បាស់ថាតើគាត់ត្រូវរងទុក្ខច្រើនប៉ុនណាដើម្បីនាមរបស់ខ្ញុំ” » (សកម្មភាព ៩:១-១៦)។
– គំនិតនិមិត្តរបស់សាវ័កយ៉ូហាន កាលគាត់មានវ័យចាស់ជរាណាស់ទៅហើយ អំពីលោកយេស៊ូគ្រិស្តដែលទទួលសិរីរុងរឿង នៅក្នុងកំណត់ហេតុនៃសៀវភៅវិវរណៈ៖ នៅក្នុងបន្ទប់បរិសុទ្ធនៃទីសក្ការៈរបស់វិហារ៖
« ខ្ញុំ យ៉ូហាន ដែលជាបងប្អូនរបស់អ្នករាល់គ្នា និងជាអ្នករួមចំណែកជាមួយអ្នករាល់គ្នាក្នុងសេចក្ដីទុក្ខលំបាក ក្នុងរាជាណាចក្រ និងក្នុងការស៊ូទ្រាំជាមួយលោកយេស៊ូ ខ្ញុំបានមកនៅលើកោះមួយដែលហៅថា ប៉ាត់ម៉ុស ដោយសារខ្ញុំបាននិយាយអំពីព្រះ និងផ្ដល់សក្ខីកម្មអំពីលោកយេស៊ូ។ ដោយសារឫទ្ធានុភាពបរិសុទ្ធ ខ្ញុំបានមកនៅក្នុងថ្ងៃរបស់លោកម្ចាស់ ហើយខ្ញុំបានឮសំឡេងខ្លាំងមួយនៅពីក្រោយខ្ញុំ ដូចជាសំឡេងត្រែ និយាយថា៖ “អ្វីដែលអ្នកឃើញ ចូរសរសេរទុកក្នុងក្រាំងមួយ ហើយផ្ញើទៅកាន់ក្រុមជំនុំទាំងប្រាំពីរ គឺទៅក្រុងអេភេសូរ ក្រុងស្មៀរណា ក្រុងពើកាម៉ុម ក្រុងធីអាធីរ៉ា ក្រុងសាដេស ក្រុងភីឡាដែលភា និងក្រុងឡៅឌីសេ”។ ខ្ញុំក៏បែរទៅមើលសំឡេងដែលនិយាយជាមួយខ្ញុំ ហើយពេលបែរទៅ ខ្ញុំឃើញជើងចង្កៀងមាសប្រាំពីរ ហើយនៅកណ្ដាលជើងចង្កៀងទាំងនោះ មានម្នាក់ដូចជាកូនមនុស្ស ស្លៀកសម្លៀកបំពាក់វែងដល់ប្រអប់ជើង និងមានខ្សែក្រវាត់មាសរឹតនៅត្រង់ទ្រូង។ ក្បាល និងសក់របស់លោកសដូចរោមចៀមពណ៌ស ដូចជាព្រិល ហើយភ្នែករបស់លោកដូចជាអណ្ដាតភ្លើង ជើងរបស់លោកដូចជាទង់ដែងល្អិតនៅពេលឆេះក្រហមច្រាលក្នុងឡ ហើយសំឡេងរបស់លោកដូចជាស្នូរទឹកច្រើន។ នៅក្នុងដៃស្ដាំរបស់លោក មានផ្កាយប្រាំពីរ ហើយចេញពីមាត់របស់លោក មានដាវវែងមុតមុខពីរ ឯមុខរបស់លោកវិញ គឺដូចជាព្រះអាទិត្យនៅពេលបញ្ចេញពន្លឺយ៉ាងខ្លាំងក្លា។ ពេលខ្ញុំឃើញលោក ខ្ញុំក៏ដួលនៅទៀបជើងរបស់លោកដូចជាមនុស្សស្លាប់។ រួចលោកដាក់ដៃស្ដាំរបស់លោកលើខ្ញុំ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ “កុំខ្លាចអី។ ខ្ញុំជាអ្នកទីមួយ និងជាអ្នកចុងក្រោយ ហើយជាអ្នកដែលមានជីវិត ខ្ញុំបានក្លាយជាមនុស្សស្លាប់ ប៉ុន្តែ មើល៍! ខ្ញុំមានជីវិតរស់នៅជារៀងរហូត ហើយខ្ញុំមានកូនសោនៃសេចក្ដីស្លាប់ និងផ្នូររួមរបស់មនុស្សជាតិ។ ដូច្នេះ ចូរសរសេររឿងដែលអ្នកបានឃើញ រឿងដែលកំពុងកើតឡើង និងរឿងដែលនឹងកើតឡើងបន្ទាប់ពីរឿងទាំងនេះទៅ។ ចំពោះអាថ៌កំបាំងដ៏ពិសិដ្ឋនៃផ្កាយទាំងប្រាំពីរដែលអ្នកបានឃើញនៅលើដៃស្ដាំរបស់ខ្ញុំ និងជើងចង្កៀងមាសទាំងប្រាំពីរនោះ គឺផ្កាយទាំងប្រាំពីរតំណាងឲ្យ [ពួក] ទេវតានៃក្រុមជំនុំទាំងប្រាំពីរ ហើយជើងចង្កៀងទាំងប្រាំពីរតំណាងឲ្យក្រុមជំនុំទាំងប្រាំពីរ » (វិវរណៈ ១:៩-២០)។
គំនិតនិមិត្តនេះដែលសាវ័កយ៉ូហានបានឃើញ នៅពេលគាត់មានអាយុចន្លោះពី ៩០ ទៅ ១០០ ឆ្នាំ (នៅឆ្នាំ ៩៦ នៃគ.ស.) ហាក់ដូចជាត្រូវគ្នានឹងការទាយទុកជាមុនរបស់លោកយេស៊ូគ្រិស្តដែលបានរស់ឡើងវិញ ដែលលោកបានប្រាប់សាវ័កពេត្រុស អំពីយ៉ូហាន ពោលគឺយ៉ូហាននឹងបានឃើញលោកយេស៊ូដែលទទួលសិរីរុងរឿង នៅពេលលោកត្រឡប់មកវិញ (យ៉ូហាន ជំពូកទី ២១ ត្រង់ផ្នែកនៃការសន្ទនារវាងលោកយេស៊ូ និងពេត្រុស)។
– គំនិតនិមិត្តរបស់សាវ័កយ៉ូហាន អំពីលោកយេស៊ូគ្រិស្តដែលទទួលសិរីរុងរឿង នៅក្នុងកំណត់ហេតុនៃសៀវភៅវិវរណៈ ក្នុងនាមជាអ្នកជិះសេះដែលចេញទៅឃ្វាលប្រជាជាតិទាំងឡាយដោយដាវដ៏មុត៖
« ហើយខ្ញុំបានឃើញនៅពេលកូនចៀមបើកត្រាមួយក្នុងចំណោមត្រាទាំងប្រាំពីរ ហើយខ្ញុំបានឮសត្វមានជីវិតមួយក្នុងចំណោមសត្វមានជីវិតទាំងបួន និយាយដោយសំឡេងដូចជាផ្គរលាន់ថា៖ “ចូរមក!” ខ្ញុំក៏មើលទៅ ហើយមើល៍! មានសេះសមួយ ហើយអ្នកដែលអង្គុយលើសេះនោះកាន់ធ្នូមួយ រួចគេប្រគល់មកុដមួយឲ្យលោក ហើយលោកក៏ចេញទៅទាំងឈ្នះ និងដើម្បីបង្ហើយជ័យជម្នះរបស់លោក » (វិវរណៈ ៦:១, ២)។
« ហើយខ្ញុំបានឃើញមេឃបើកចំហ ហើយមើល៍! មានសេះសមួយ។ អ្នកដែលអង្គុយលើសេះនោះមានឈ្មោះថា អ្នកស្មោះត្រង់ និងអ្នកពិត ហើយលោកវិនិច្ឆ័យ និងធ្វើសង្គ្រាមដោយសេចក្ដីសុចរិត។ ភ្នែករបស់លោកគឺជាអណ្ដាតភ្លើង ហើយនៅលើក្បាលរបស់លោកមានមកុដជាច្រើន។ លោកមានឈ្មោះមួយដែលបានសរសេរទុក ហើយគ្មានអ្នកណាស្គាល់ឈ្មោះនោះទេ លើកលែងតែលោកផ្ទាល់ ហើយលោកពាក់អាវក្រៅដែលប្រឡាក់ដោយឈាម រួចឈ្មោះដែលគេហៅលោកគឺ បណ្ដាំរបស់ព្រះ។ ពួកកងទ័ពដែលនៅស្ថានសួគ៌ក៏ជិះសេះសតាមពីក្រោយលោកដែរ ហើយពួកគេស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ក្រណាត់ទេសឯកល្អិត ពណ៌ស និងស្អាត។ ចេញពីមាត់របស់លោក មានដាវវែងមុតមួយ ដើម្បីឲ្យលោកអាចវាយប្រហារប្រជាជាតិទាំងឡាយដោយដាវនោះ ហើយលោកនឹងឃ្វាលពួកគេដោយដំបងដែក។ លោកក៏ជាន់ធុងគាបទំពាំងបាយជូរនៃសេចក្ដីក្រោធដ៏ខ្លាំងក្លារបស់ព្រះដ៏មានឫទ្ធានុភាពខ្លាំងក្លាបំផុតដែរ។ ហើយនៅលើអាវក្រៅរបស់លោក គឺនៅត្រង់ភ្លៅរបស់លោក មានឈ្មោះមួយសរសេរទុកថា៖ ស្ដេចលើអស់ទាំងស្ដេច និងលោកម្ចាស់លើអស់ទាំងលោកម្ចាស់ » (វិវរណៈ ១៩:១១-១៦)។
– គំនិតនិមិត្តទាំងឡាយនៃសៀវភៅវិវរណៈ ទាក់ទងនឹងលោកយេស៊ូគ្រិស្តដែលទទួលសិរីរុងរឿង ក្នុងនាមជាស្ដេច និងសម្ដេចសង្ឃ គួរតែធ្វើឲ្យយើងគិតពិចារណា។ លោកយេស៊ូគ្រិស្តលែងជាទារកតូចដែលគ្មានគ្រោះថ្នាក់នៅក្នុងស្នូកសត្វទៀតហើយ។ លោកយេស៊ូគ្រិស្តលែងជារូបភាពនៃបុរសម្នាក់ដែលត្រូវបានបូជា និងស្លាប់ ដោយត្រូវគេបោះដែកគោលជាប់ដៃ និងជើង ព្រមទាំងត្រូវគេចាក់ចំហៀងខ្លួនដោយលំពែងទៀតហើយ។ បច្ចុប្បន្ន លោកយេស៊ូគ្រិស្តគឺជាស្ដេច និងសម្ដេចសង្ឃ ដែលមានសិទ្ធិសម្រេចលើជីវិត និងសេចក្ដីស្លាប់របស់យើងម្នាក់ៗ ដែលជាអ្នករស់នៅសព្វថ្ងៃ ប៉ុន្តែក៏លើមនុស្សស្លាប់ដែលនឹងត្រូវប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញផងដែរ។ លោកយេស៊ូគ្រិស្ត (យេហូស្វា ម៉ាស៊ីយ៉ា) ដែលបានរស់ឡើងវិញ បានមានប្រសាសន៍នៅមុនពេលលោកឡើងទៅស្ថានសួគ៌បន្តិចថា បិតារបស់លោក គឺព្រះយេហូវ៉ា (យ៉ាវ៉េ អេឡូហ៊ីម) បានប្រគល់អំណាចទាំងអស់ឲ្យលោក (ម៉ាថាយ ២៨:១៩, ២០)។ លើសពីនេះទៅទៀត ខាងក្រោមនេះគឺជាបទគម្ពីរពីរកន្លែងដែលនឹងបញ្ជាក់អំពីចំណុចបង្រៀនដ៏សំខាន់នេះ ដែលអនុញ្ញាតឲ្យយើងមើលឃើញលោកយេស៊ូគ្រិស្តជាស្ដេចដែលកំពុងកាន់តំណែងនាពេលបច្ចុប្បន្ន ដែលមានទាំងចិត្តសប្បុរសផង ប៉ុន្តែក៏គួរឲ្យស្ញប់ស្ញែងផងដែរ (ឬគួរឲ្យកោតខ្លាចដោយសេចក្ដីគោរព)៖
« មិនមែនអស់អ្នកដែលនិយាយមកខ្ញុំថា៖ ‘លោកម្ចាស់ លោកម្ចាស់’ នឹងបានចូលទៅក្នុងរាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌នោះទេ ប៉ុន្តែ គឺអ្នកដែលធ្វើតាមបំណងប្រាថ្នារបស់បិតាខ្ញុំដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌វិញ។ នៅថ្ងៃនោះ មនុស្សជាច្រើននឹងនិយាយមកខ្ញុំថា៖ ‘លោកម្ចាស់ លោកម្ចាស់ តើយើងមិនបានប្រកាសទំនាយក្នុងនាមលោក ហើយបណ្ដេញពួកវិញ្ញាណកំណាចក្នុងនាមលោក ព្រមទាំងធ្វើការអស្ចារ្យជាច្រើនក្នុងនាមលោកទេឬ?’ ប៉ុន្តែ នៅពេលនោះ ខ្ញុំនឹងប្រកាសប្រាប់ពួកគេថា៖ ខ្ញុំមិនដែលស្គាល់អ្នករាល់គ្នាទេ! ចូរថយចេញពីខ្ញុំទៅ ពួកអ្នកប្រព្រឹត្តអំពើល្មើសច្បាប់អើយ » (ម៉ាថាយ ៧:២១-២៣)។
« នៅពេលកូនមនុស្សមកដល់ក្នុងសិរីរុងរឿងរបស់លោក រួមជាមួយពួកទេវតាទាំងអស់ ពេលនោះ លោកនឹងអង្គុយលើបល្ល័ង្កដ៏រុងរឿងរបស់លោក។ ប្រជាជាតិទាំងអស់នឹងត្រូវប្រមូលផ្ដុំនៅចំពោះមុខលោក ហើយលោកនឹងបំបែកមនុស្សចេញពីគ្នា ដូចជាអ្នកគង្វាលបំបែកចៀមចេញពីពពែ។ លោកនឹងដាក់ចៀមនៅខាងស្ដាំលោក ប៉ុន្តែ ដាក់ពពែនៅខាងឆ្វេងលោក។
“ពេលនោះ ស្ដេចនឹងមានប្រសាសន៍ទៅអស់អ្នកដែលនៅខាងស្ដាំលោកថា៖ ‘ចូរមកចុះ អស់អ្នកដែលបានទទួលពរពីបិតារបស់ខ្ញុំអើយ ចូរទទួលរាជាណាចក្រដែលបានរៀបចំទុកសម្រាប់អ្នករាល់គ្នាតាំងពីគ្រឹះពិភពលោកមកធ្វើជាមរតកចុះ។ ដ្បិតខ្ញុំបានឃ្លាន ហើយអ្នករាល់គ្នាបានឲ្យខ្ញុំបរិភោគ ខ្ញុំបានស្រេក ហើយអ្នករាល់គ្នាបានឲ្យខ្ញុំផឹក។ ខ្ញុំជាជនបរទេស ហើយអ្នករាល់គ្នាបានទទួលស្វាគមន៍ខ្ញុំដោយរាក់ទាក់ ខ្ញុំអាក្រាតកាយ ហើយអ្នករាល់គ្នាបានផ្ដល់សម្លៀកបំពាក់ឲ្យខ្ញុំស្លៀក។ ខ្ញុំបានធ្លាក់ខ្លួនឈឺ ហើយអ្នករាល់គ្នាបានមើលថែទាំខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានជាប់ពន្ធនាគារ ហើយអ្នករាល់គ្នាបានមកសួរសុខទុក្ខខ្ញុំ’។ ពេលនោះ ពួកអ្នកសុចរិតនឹងតបទៅលោកថា៖ ‘លោកម្ចាស់អើយ តើយើងខ្ញុំបានឃើញលោកឃ្លាន ហើយបានឲ្យលោកសោយ ឬឃើញលោកស្រេក ហើយបានឲ្យលោកសោយទឹកនៅពេលណា? តើយើងខ្ញុំបានឃើញលោកជាជនបរទេស ហើយបានទទួលស្វាគមន៍លោកដោយរាក់ទាក់ ឬឃើញលោកអាក្រាតកាយ ហើយបានផ្ដល់សម្លៀកបំពាក់ឲ្យលោកនៅពេលណា? តើយើងខ្ញុំបានឃើញលោកឈឺ ឬជាប់ពន្ធនាគារ ហើយបានទៅសួរសុខទុក្ខលោកនៅពេលណា?’ ជាការឆ្លើយតប ស្ដេចនឹងមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ ‘ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាការពិតថា អ្វីដែលអ្នករាល់គ្នាបានធ្វើចំពោះអ្នកតូចតាចបំផុតម្នាក់ក្នុងចំណោមបងប្អូនទាំងនេះរបស់ខ្ញុំ គឺអ្នករាល់គ្នាបានធ្វើចំពោះខ្ញុំដែរ’។
“បន្ទាប់មក លោកនឹងមានប្រសាសន៍ទៅអស់អ្នកដែលនៅខាងឆ្វេងលោកថា៖ ‘ចូរចេញទៅឲ្យឆ្ងាយពីខ្ញុំ ពួកអ្នកដែលត្រូវបណ្ដាសាអើយ ចូរទៅក្នុងភ្លើងដែលឆេះជារៀងរហូត ដែលបានរៀបចំទុកសម្រាប់មេកំណាច និងពួកទេវតារបស់វាចុះ។ ដ្បិតខ្ញុំបានឃ្លាន ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាមិនបានឲ្យខ្ញុំបរិភោគទេ ហើយខ្ញុំបានស្រេក ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាមិនបានឲ្យខ្ញុំផឹកទេ។ ខ្ញុំជាជនបរទេស ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាមិនបានទទួលស្វាគមន៍ខ្ញុំដោយរាក់ទាក់ទេ ខ្ញុំអាក្រាតកាយ ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាមិនបានផ្ដល់សម្លៀកបំពាក់ឲ្យខ្ញុំស្លៀកទេ ខ្ញុំឈឺ និងជាប់ពន្ធនាគារ ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាមិនបានមើលថែទាំខ្ញុំទេ’។ ពេលនោះ ពួកគេក៏នឹងតបទៅលោកដែរថា៖ ‘លោកម្ចាស់អើយ តើយើងខ្ញុំបានឃើញលោកឃ្លាន ឬស្រេក ឬជាជនបរទេស ឬអាក្រាតកាយ ឬឈឺ ឬជាប់ពន្ធនាគារ ហើយមិនបានបម្រើលោកនៅពេលណា?’ ពេលនោះ លោកនឹងតបទៅពួកគេថា៖ ‘ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាការពិតថា អ្វីដែលអ្នករាល់គ្នាមិនបានធ្វើចំពោះអ្នកតូចតាចបំផុតម្នាក់ក្នុងចំណោមបងប្អូនទាំងនេះ គឺអ្នករាល់គ្នាមិនបានធ្វើចំពោះខ្ញុំដែរ’។ ហើយពួកអ្នកទាំងនេះនឹងត្រូវកាត់ផ្ដាច់ជារៀងរហូត ប៉ុន្តែ ពួកអ្នកសុចរិតនឹងទទួលបានជីវិតដែលគ្មានទីបញ្ចប់” » (ម៉ាថាយ ២៥:៣១-៤៦; សូមអានទំនុកតម្កើង ជំពូកទី ២ និងវិវរណៈ ជំពូកទី ១ ដល់ទី ៣ ផងដែរ)។
***
អត្ថបទសិក្សាព្រះគម្ពីរផ្សេងទៀត៖
ពិធីរំលឹកការសុគតរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ
មានការរងទុក្ខនិងអំពើអាក្រក់?
ក្តីសង្ឃឹមនៃជីវិតអស់កល្បជានិច្ច
អព្ភូតហេតុរបស់ព្រះយេស៊ូគ្រីស្ទដើម្បីពង្រឹងសេចក្តីជំនឿលើក្តីសង្ឃឹមនៃជីវិតអស់កល្បជានិច្ច
តើត្រូវធ្វើអ្វីមុនពេលមានទុក្ខវេទនាជាខ្លាំង?
***
Other Asiatic Languages:
Laotian: ຫົກຫົວຂໍ້ການສຶກສາຄໍາພີ
Myanmar (Burmese): ကျမ်းစာလေ့လာမှုခေါင်းစဉ်ခြောက်ခု
Thai: หัวข้อการศึกษาพระคัมภีร์ 6 หัวข้อ
Vietnamese: Sáu Chủ Đề Nghiên Cứu Kinh Thánh
Tagalog (Filipino): Anim na Paksa sa Pag-aaral ng Bibliya
Indonesian: Enam Topik Studi Alkitab
Javanese: Enem Topik Sinau Alkitab
Malaysian: Enam Topik Pembelajaran Bible
តារាងភាសាសម្រាប់ជាងចិតសិបភាសា ដោយមានអត្ថបទព្រះគម្ពីរសំខាន់ៗចំនួនប្រាំមួយដែលត្រូវបានសរសេរនៅក្នុងនីមួយៗ…
Table of contents of the http://yomelyah.fr/ website
អានព្រះគម្ពីរជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ ខ្លឹមសារនេះរួមបញ្ចូលអត្ថបទអប់រំអំពីព្រះគម្ពីរជាភាសាអង់គ្លេស បារាំង អេស្ប៉ាញ និងព័រទុយហ្គាល់ (ប្រើ Google Translate ដើម្បីជ្រើសរើសភាសាមួយក្នុងចំណោមភាសាទាំងនេះ ក៏ដូចជាភាសាដែលអ្នកជ្រើសរើសដើម្បីយល់ពីខ្លឹមសារនៃអត្ថបទទាំងនេះ)…
***